welkom op www.bolletjeom.nl

Al 12 jaar de wereld rond reizend.... and still going strong!

Reptielen

 

31-3-2015, Swakopmund

Op advies van een collega van kantoor heb ik de Living Dessert tour aangeboden. Walt en ik willen beide mee om  te zien of het inderdaad zo’n goede tour is. Ook voor toekomstige reizen. De organisatie vind het prima.
Dus om 8.00 stappen we met een stel in de jeep van Chris en rijden naar Dorob National Park. Een stuk woestijn dat tegen Swakopmund ligt en sinds 4 jaar een beschermde status heeft. Dit omdat Quad biking zo populair is en die Quads alles kapot rijden. Er zijn hele stukken woestijn waar het oppervlakkige "kleine dieren" leven compleet uitgeroeid is.
Hoewel je op een tweetal plekken kunt quad rijden over een vastgelegd parcours zijn er heel veel mensen (met een eigen quad) die het niet zo nauw nemen en overal overheen crossen. Over plantjes en over dieren. Een spoor verdwijnt nooit meer. Er zijn nog sporen te zien van paard en wagens!


Chris geeft een hele grappig uitleg over de cyclus van de dieren en de plantjes. Wie wie eet en waarom. Blaadjes een zaadjes zijn meusli, de mist is melk en larfjes eten muesli met melk en andere dieren eten muesli met nootjes (larven) enz enz enz.
We zoeken sporen en Chris weet op miraculeuze wijze waar in het zand zich dieren bevinden. Zomaar op een willekeurige plek (volgens ons) begint hij te graven en komt ie boven met een doorzichtige Gecko. Zo mooi!! Hij blijft rustig op zijn hand zitten en we kunnen hem van heel dichtbij bekijken. Je ziet zijn aderen lopen, zijn hart kloppen en een zilvervisje in zijn maag zitten.
Dan zet Chris hem op het zand en liggen wij er op onze buik voor om een close up foto te maken.
Als we de Gecko weer een huis hebben gegeven graaft Chris een white dancing lady spider op. Een albino spin die rond huppelt met pootjes in de lucht als ze pissig is. En ze is lichtelijk geïrriteerd dat ze uit haar holletje gehaald wordt.
Aangezien ze giftig is laat Chris haar niet op zijn hand lopen. Wel kunnen we ook nu weer plat op onze buik vlak voor haar gaan liggen.

We rijden een stukje verder en dan graaft Chris een legles lizzard op. Ook wij mogen ze even vast houden. Ze zijn prachtig en zo glad als glas. Je voelt niet eens dat ze iets van schubben ofzo hebben.

Midden op een heuveltje zit een kameleon. Een flinke dikkerd. Chris heeft een paar meelwormen bij zich. Het is een prachtig gezicht om die lange tong uit te zien rollen. En ook hoe hij van donker naar licht verkleurd alleen maar omdat ie iets te eten scoort.
Chris graaft ook nog een hagedisje op die na een tijdje niet meer zo’n zin heeft en zich vastbijt in zijn vinger.

Dan rijden we meer het zandduin gedeelte in en gaat het met name om de uitzichten over dit landschap. Het is prachtig te zien hoeveel verschillende kleuren zand er zijn en hoe die het aangezicht veranderen. Boven op een hoog duin hebben we mooi uitzicht over de kustlijn onder Swakopmund.
Chris haalt een magneet tevoorschijn om aan te tonen hoeveel magnetisch mineraal hier in het zand zit. In no time heeft ie een hele klomp gefilterd. Geweldig om te zien.
Rond lunchtijd zit de trip er op. Zeer aanbevelenswaardig!

Walt en ik weten niet hoe snel we in de truck moeten springen om richting supermarkt te rijden. Het plan om sushi te eten lag er al een paar uur en we hebben nu echt ongelooflijke trek. Midden in de supermarkt, tussen de mensen die boodschappen aan het doen zijn, nemen we plaats aan een barretje en werken in een recordtempo sushi naar binnen.
Als we klaar zijn doen we boodschappen voor een braai die we in Etosha gaan houden en een taart voor Simone haar verjaardag.
Dan even langs de wasserette en langs het hotel om te zien hoeveel mensen vanavond mee willen eten.
Vervolgens heeft Walt zin om een rondje langs vrienden en bekenden te rijden. Ik ga met hem mee naar de skydive club. Dan weet ik tenminste ook hoe het er daar uit ziet. En ernaast zit de scenic flight club. Onze groep lijkt echter net vertrokken te zijn. Jammer, we hadden gehoopt ze te zien op stijgen.
Terwijl Walt de poppekies achter de receptie checkt probeer ik een restaurant te reserveren. Nadat er 3 opties vol zitten begin ik een klein beetje nerveus te worden. Walt zijn “vriendinnen” zijn gelukkig goed bekend in het stadje en komen met nog 3 andere suggesties. Uiteindelijk vind ik plek voor 14 mensen in een restaurantje dat maar plek heeft voor 20. Geeft niks, ik heb tenminste wat en het eten is hier toch overal het zelfde.
Na dit bezoekje gaan we langs het hostel van de skydiveclub. Walt zoekt iemand maar het is me niet helemaal duidelijk wie of wat. Dus na een colaatje heb ik het er wel gezien en ga ik lopend terug naar het hotel.
Ik had me voorgenomen om niet een middagdutje te doen maar dat lukte niet echt. Een uurtje later ben ik knap brak wakker. De groep die de scenic flight heeft gedaan is super enthousiast terug gekomen. Leuk!

’s Avonds eten we gezellig met z’n allen. Ik ben op tijd terug in het hotel en lig er op tijd in.

 vorig verslag

 volgende verslag