welkom op www.bolletjeom.nl

Al 12 jaar de wereld rond reizend.... and still going strong!

aangevallen door een olifant

17-10-2014, Chipata.

We hadden gister een nieuwe truck moeten krijgen maar toen we de praktisch onbegaanbare weg hadden gezien hebben we Nomad laten weten dat een truck niet bij de camping kon komen dus dat we die zullen ophalen in Lusaka. De man die ons gister dus had weggebracht moest weer terug komen. Kan je het je voorstellen?? Hij had 8 uur gereden om ons af te zetten. Over een hele slechte weg. En hij was alweer 4 uur terug aan het rijden toen hij een telefoontje kreeg dat hij die super beroerde weg nog eens moest doen. We hadden hem gisteravond om 21.00 verwacht maar hij kwam pas om 00.30. Hij was vast komen te zitten.
Ik ben er dus midden in de nacht uit gegaan om drinken en eten voor hem te regelen. Want hij had sinds de lunch niet meer gegeten en was al uren door zijn drinken heen. Arme man.
En dan om 3.00 weer moeten opstaan omdat we vroeg weg moeten.

Om het ontbijt klaar te kunnen zetten moet ik naar mijn kratten die bij de receptie achter slot en grendel staan. Siziba waarschuwt me dat de olifant tegenover ons veldje staat. Daar schrik ik een beetje van want met mijn zaklamp zie ik hem dus helemaal niet. Ik ga zóooo  een nieuwe zaklamp kopen!!
De chauffeur van ons minibusje biedt aan om met me mee te lopen. We beschijnen de olifant en net als ik zeg dat ie er geïrriteerd uit ziet valt hij ons aan. En het maakt niet uit hoe vaak je hoort dat het altijd eerst een schijnaanval is. Als een olifant toeterend en klapperend met zijn oren in 6 grote passen op je afgerend komt in het donker….dan ren je! Hard!
Volgens mij is dat ook de reden waarom het een schijnaanval is. Als je niet zou vertrekken loopt ie waarschijnlijk door tot ie je vermorzeld heeft.
Ik sta lichtelijk te trillen op mijn benen als ik opzoek ben naar de jampot en het brood.
Nog geen half uur later moet ik weer langs die olifant en hij heeft er nu genoeg van. Hij valt weer aan en wij rennen onze benen uit ons lijf.
Twee keer serieus voor je leven rennen in een half uur tijd is vrij goed voor je adrenaline level in je bloed. Maar niet aan mijn moeder vertellen hoor!! Anders mag ik nooit meer naar Afrika

Om 3.30 zitten we in de minivan en beginnen we weer aan die 3 uur hel van een weg die geen weg mag heten. Om 6.30 raken we weer asfalt aan. Siziba neemt het over van de chauffeur want die is te moe na de korte nacht en de ritten van de afgelopen dagen.
Bij 1 van de politiecontrole posten gaat het mis. Siziba is volgens de agent te arrogant (goh) en moet dus mee naar het bureau en zal opgesloten worden. Natuurlijk is dat gewoon machtsvertoon en maken we ons niet echt zorgen dat hij nu de cel in verdwijnt maar het grapje duurt wel bijna een uur.

Om 11.30 zijn we in Lusaka waar truck Amy (wat zal die zuipen) op ons staat te wachten. We laden alle spullen over en gaan boodschappen doen. Het wordt een trucklunch en truckdinner. En daar word ik niet blij van. Maar het kan niet anders. We gaan heel erg laat aankomen en kunnen ons geen stops veroorloven.
En dan is het rijden en rijden. We rijden al een paar uur in het donker over onverharde wegen omdat ze 200 kilometer lang aan de weg aan het werken zijn als het begint te regenen. Echt serieus hard regenen. Net als je denkt alles gehad te hebben lijkt het er op dat tenten opgezet moeten worden in de regen.
We komen om 23.30 aan bij Mama Rula’s in Chipata. Een dag van 20 uur!!!!
En het regent nog steeds. Iedereen gaat kapot naar bed. Ik hoop maar de volgende dagen deze ellende een beetje recht kunnen trekken.

 vorig verslag

 volgende verslag