welkom op www.bolletjeom.nl

Al 12 jaar de wereld rond reizend.... and still going strong!

mijn dag niet

16-10-2014 Lower zambezi np.

Het ontbijt zou om 7.00 klaar gezet worden door iemand van de camping......maar dat was toch wat te veel gevraagd. Het uitzicht met de zonsopkomst is echter prachtig dus het valt niet echt op dat het ontbijt op zich laat wachten.
We kijken uit over Lake Kariba en zien nijlpaarden en mongoose.
Wanneer het ontbijt definitief niet lijkt te komen ritsel ik pakjes sap los bij de eigenaar van de camping zodat we niet helemaal op een lege maag gaan en dan moeten we de spullen laden. We hebben het zelfde busje met aanhanger maar er is 1 bank uitgehaald waardoor alles veel beter past.

We rijden de campsite af en zien nog wat olifanten. De route loopt langs het meer en de grens is bij de stuwdam. Ook dit is een bijzondere grensovergang want ze zijn een nieuw kantoor aan het bouwen dus je mag je nu even melden in een legertent.
Na 1,5 uur rijden staan we bij een andere grensovergang waar Siziba is.
En dan volgt 2,5 uur over een zeer slechte onverharde weg. En met slecht bedoel ik dan ook echt dat je denkt: “dit is toch geen weg?!?”. “dit gaat toch nergens heen?” en “serieus! In dat gat gaat ie permanent blijven steken!!”. De bodem schraapt regelmatig over de grond. Het enige leuke aan de rit zijn de kleine dorpjes waar we door heen rijden maar verder is het gewoon afzien.

Om 12.30 komen we aan op de camping waar we dus eigenlijk gisteravond aan hadden moeten komen. Heel veel van mijn spullen blijken kapot gegaan door de vele hobbels. Alle eieren gelekt door de kratten, zakken rijst gescheurd, pot mayonaise gebarsten, zak suiker gescheurd en alles onder een hele dikke laag stof. 1 vieze bende!
Daarnaast komen de apen gelijk op alle spullen af. Er staan 3 mensen met een stok om mijn spullen heen. Ik heb nu geen truck bij me om mijn spullen in op te bergen dus snel alles achter slot en grendel in het kantoor van de camping want deze apen zijn niet onder de indruk van een stokje.

Siziba lijkt het een goed moment om commentaar te leveren. Ik moet geen tijd verdoen omdat mensen honger hebben en ik moet opschieten met de lunch. Zo!!! Die opmerking valt slecht! Ik sta godver op te schieten terwijl hij kijkt hoe de eieren, rijst en suiker door al mijn kratten met eten heen lekken. Maar helpen…..nee…..dat komt niet in hem op. Ik vraag of ik misschien mijn kratten al druipend in het kantoor van onze gastheer moet zetten?? Nee, dat was inderdaad ook niet de bedoeling. Ik heb hem gezegd dat ik maar 1 ding tegelijk kan. Behalve als ik hulp krijg aan geboden….dan kunnen er twee dingen tegelijk. De boodschap kwam niet binnen.
Een paar minuten later vraag ik hem om een krat mee te nemen naar de lunch plek en begint ie te zeggen dat ik niet alles nodig heb in die krat. Sorry?!?!? Wie bepaald dat? Volgens hem is yoghurt meenemen onzin. En dan schiet ik echt uit mijn slof. Of ie het uit zijn hoofd wil laten om mij te beschuldigen van tijd verspillen als hij een discussie wil starten over yoghurt. Hij moet gewoon zijn kop dicht houden en die yoghurt mee pakken. ( heb wel sorry gezegd).
Mijn vreugde was groot toen echt iedereen een bak yoghurt pakte voordat de worst voor op brood klaar was.
Ondertussen stelen de apen het brood letterlijk onder onze neus vandaan en slepen ze pannen het grasveld over. En dat klinkt grappig maar dat is het niet.
Het is 42 graden, we hebben een hele rit achter de rug zonder goed gegeten te hebben en dan kan je die etters er niet bij hebben.

Na de lunch ben ik nog zeker 2 uur zoet met alle kratten schoonmaken en ondertussen echt aangevallen te worden door de apen. Ze laten zich niet wegjagen en komen met ontblote tanden op me af. Een meneer van de camping komt me bewaken.
Na de grote schoonmaak ga ik handwas doen onder een heerlijke koude douche. En dat duurt ook al snel een uur want echt alles is vies.
Als ik de was sta op te hangen is er een aap bezig de borden uit het afdruiprek te gooien. Ik ren er op af maar ipv hem weg te jagen komt ie vol op me af en grijpt me bij mijn been. Ik sla hem met de emmer die ik in mijn handen heb en vervolgens springt hij op mijn arm.
Teringbeesten!!! Ik kan er niets anders van maken. Bloedlink.

Ik ben amper bekomen van de schrik of ik zie dat ik een oproep heb gemist van mijn nicht die me nooit belt. Ik schrik dus nogmaals. Er blijkt gelukkig niets ernstigs aan de hand te zijn met de familie…pfff

Ik heb een uurtje de tijd om bij de groep te zitten op het terras met uitzicht op de Zambezi rivier. Ze zouden hier op gamedive kunnen maar ook zij hebben de energie daar niet meer voor. Daardoor voelt het wel dubbel onnodig dat we die helse rit gemaakt hebben om hier te komen.
 
Als ik wil beginnen met het avondeten vraag ik of Siziba de wacht wil houden en de apen op afstand wil houden. Helaas heeft ie daar geen zin in. Ik leg dus maar een rij stenen klaar en doe er twee keer langer over om een maaltijd te bereiden dan normaal. Maar die aanval van vanmiddag is me niet in de koude kleren gaan zitten. Ben nu echt even bang voor ze. Gelukkig valt de cottage pie wel erg in de smaak. En de marshmallows die we in het vuur houden ook.

’s avonds moeten we goed opletten waar we lopen want de olifanten bezoeken iedere avond de campsite. We lopen dus gezamenlijk naar de bar. Een groep Zuid-Afrikanen die hier is om te vissen komt ons uithoren en trakteert ons op een gele kanarie. Een drankje dat ook zonder alcohol kan. Best lekker en verfrissend. Gingerbeer met sprite en een scheut sinaasappel aanmaaklimonade.
Er hupt een kikkertje over de bar die zich heel tevreden nestelt op de warme arm van 1 van de Zuid-Afrikanen. Te schattig.

We gaan op tijd naar bed want de wekker gaat morgen om 3.00

 vorig verslag

 volgende verslag