welkom op www.bolletjeom.nl

Al 12 jaar de wereld rond reizend.... and still going strong!

Gebroken arm

Om 728-9-2014, Vicfalls

Om 7.00 rijden we weg uit Kasane richting de grens met Zimbabwe. We willen de busladingen voor zijn en dat lukt aardig. Ruim een uur later zijn we beide grensposten gepasseerd.

Linda voelt zich niet lekker dus die gaat met Stef voorin zitten. Ik zit tot aan Victoria Falls dus achter in de truck en kan zo gelijk allerlei dingen aanwijzen als we door het stadje rijden. Waar de restaurantjes zitten en de pin automaten enzo. Na de kleine rondrit door het stadje om mensen ermee bekend te maken zetten we ze af bij 1 van de tourburotjes waar ze kunnen zien wat er allemaal te doen is aan activiteiten. Ik zit op het trapje de truck te bewaken en een Queste te lezen. Het duurt een eeuwigheid voor iedereen geboekt heeft wat ie wil boeken.
Tegen 11.00 zijn we op de campsite waar iedereen zijn eigen weg gaat. Wij zetten een paar mensen af bij de ingang van de watervallen en gaan dan naar backpackershostel “Shoestrings”. Een leuke tent met een lekkere tuin. Een pizza lunch met een koude cola smaakt prima. Het is wederom heel erg warm dus rustig aan doen is het motto.

De onderkant van mijn voeten zijn er beroerd aan toe. Ze zijn wel vaker vies op reis maar nu is het pikzwart en ik krijg het er niet meer af. Ook beginnen er vellen vanaf te vallen die inscheuren en pijn doen.
Het goede nieuws is dat er hier dames zijn die pedicures doen. Het is beschamend om te zeggen maar mijn voeten zijn viezer dan die van Walt. En dat is niet cool voor een meisje.
Ik lach hem lichtelijk uit als ie half ligt te kronkelen in zijn stoel omdat zijn dame met puinsteen bezig is onder zijn voet maar niet veel later zit ik in hetzelfde lastige parket.
Het is effectief maar het kriebelt als de ziekte.
De mintgroene nagellak die ik op heb is afgekeurd dus moet er rood op. De pasteltinten mode is nog niet gearriveerd in Afrika.

We gaan terug naar de camping omdat we internet nodig hebben om dingen te regelen met kantoor. Maar het internet werkt niet. Dan maar een  middagtukje doen om de warme middag door te komen. Ik slaap amper een kwartiertje als er op de deur geklopt wordt. Ik kom compleet van mijn padje mijn bed uit. Dove Walt ligt rustig te snurken en hoort weer eens niets. Ook niet dat ik de deur die hij van binnen uit op slot had gedaan niet open krijg. Maar dan ook echt met geen mogelijkheid. Ik moet de sleutel door het badkamerraam aangeven aan Joey zodat hij van buitenaf de kamer open kan maken. Ze wilde even de sleutel van de truck hebben om iets op te bergen. Helemaal prima natuurlijk maar mijn dutje valt zo wel in het water. Ik loop wat rond en ga een half uurtje later toch nog een poging wagen. Om 18.00 gaat de wekker. Even gapen en me klaar maken voor het diner.

Ik heb vandaag een sms gekregen dat Jeroen zijn arm heeft gebroken dus ik wil een restaurant met wifi om hem even te spreken. Hij heeft veel pijn en dan is het niet leuk om ver weg te zijn.
Het eten was matig en erna gaan we naar de bar van Shoestrings. Daar zit kunstenaar Dexter met zijn bijzonder bouwwerken van afval gemaakt. Zeer ingenieus bewegende tafrelen.

Het is ’s nachts 34 graden in de kamer fijn te weten dat we morgen een airco kamer krijgen.

 vorig verslag

 volgende verslag