welkom op www.bolletjeom.nl

Al 12 jaar de wereld rond reizend.... and still going strong!

Civetkattenpoep

23-10-2012, Bukittinggi

We hebben slecht geslapen, Er waren een paar honden die de hele nacht mot met elkaar hadden. Verder is Bukittinggi verzadigd van de moskeeën. Nu is dat niet zo heel erg maar ze staan dicht op elkaar en hebben echt hele luide luidsprekers. Dan hoop je om 5 uur dat het na een minuut of tien weer stil is, maar helaas. Hier gaat niet alleen het oproep tot gebed over de luidspreker maar ook het hele gebed..... en dan ben je dus een uur verder.

We zitten dus al lekker vroeg aan het ontbijt. Om half negen stappen we in een busje met Karin, Joost en de Duitse Alisa. We gaan een hoop zien vandaag!

Eerste halte is een bloeiende Raflessia. De grootse bloem ter wereld bloeit maar een week. Hij heeft 8 maanden nodig om zo ver te komen. Je moet dus wel een beetje geluk hebben dat er 1 bloeit wanneer je in Raflessia gebied bent. Deze bloem komt namelijk alleen maar voor op Sumatra en Borneo.
De bloemen liggen ook niet keurig op een plek waar je makkelijk bij kunt. We hoeven niet heel ver het bos in maar wel een heel stijl stukje spekgladde helling op. Gelukkig waren er veel boompjes om je aan vast te houden en waren we niet bang om onze kont te gebruiken om de heuvel weer veilig mee af te glijden.

Bij dit natuurgebied zit een Luwak koffie corporatie. Luwakkoffie is de aller duurste koffie ter wereld. De koffiebonen worden door wilde civetkatten gegeten. Het vruchtvlees verteerd maar de koffieboon niet. Die fermenteert in de maag en komt er met de poep weer uit. Wij mensen struinen dan het oerwoud af om poep te rapen, poep schoon te wassen, de koffieboon uit zijn huls te halen en de koffie te branden. Het branden doen zie hier boven houtvuur. Niet zomaar hout maar van de kaneelboom. Zo komt er bij het roosteren ook nog wat aroma mee.
Er zijn in Indonesië plekken waar civetkatten in kooitjes gehouden worden om poep te produceren. De dame waar wij nu zijn is juist genomineerd voor een duurzaamheidsprijs in NY. Ze zit bij de top 15 en er zijn maar 2 Aziatische genomineerde. Ze hebben haar project gekozen omdat het de natuur niet verstoord en de opbrengst die de natuur haar schenkt accepteert en niet door ontwikkeld omdat poepkoffie een goudmijn is. Als je Wikipedia mag geloven kost het spul tegen de 600 dollar per kilo en wordt er maar 200 kilo per jaar geproduceerd.
Uiteraard mogen wij hier ook een kopje koffie drinken. Voor €1,60.
We hebben 100 gram gekocht voor €16,- . Liefhebbers kunnen een afspraak maken. Wij zetten het graag voor je!

Voor de volgende stop is het even rijden. Wat goed uit komt want het regent. Wel stoppen we even voor een foto van een Minangkabau huis.
De Minangkabau is de bevolking van deze regio. In deze gemeenschap zijn de vrouwen de baas. Naam en bezit overerft van vrouw op vrouw. Meerdere generaties wonen in het hoofdhuis. De huizen zijn weer anders dan die van de Batak ( in Samosir) en den Karobatak ( in Berastagi). De onderkant van de huizen is oorspronkelijk voor vee bedoeld maar is tegenwoordig gewoon dicht gemetseld.

Na een rit door prachtige rijstvelden stoppen we bij een huis met veel fruit en groente. Koffie, avocado's, kaneelboom, kruidnagel, koe met lange tong....er is genoeg te zien.
Nog even een fotostop bij een mooi uitzicht over een vallei en even snuffelen aan een kaneelboom en dan rijden we door richting de lunchplek.

Nog even een snelle stop bij een fabriekje waar ze koffie branden. Dat ruikt altijd zó lekker. Maar wat een heet werk met dit weer!
Ze bakken hier ook bananenschijfjes in de oven. Ook altijd lekker. We mogen hier ook proeven van "koffiethee". Van de bladeren van de koffieplant trekken ze thee. Best lekker.

Lunchen in deze regio is leuk. Padang stijl heet dat. Het wil zeggen dat de tafel vol staat met kleine bordjes. Dat wat je aanbreekt moet je betalen. We zijn met z'n vijven dus we kunnen lekker variëren. Beef rendang, kip curry, saté, bamboescheuten etc.......lekker!!!

Op weg naar het koningspaleis staan stenen met Sanskriet inscripties waar we natuurlijk ook even snel naar kijken. We stoppen ook nog even bij een enorm Minangkabau huis dat in vergelijking met het paleis maar klein is. Maar ja, het paleis is dan ook echt enorm. De palen onder het paleis zijn al 4 meter hoog. Wanneer je het hele gebouw ziet lijken die palen amper te bestaan. 

Na nog weer een stukje rijden komen we bij 1 van de oudste huizen uit de regio. We mogen het van binnen bekijken. Hier wonen ook meerdere gezinnen in een huis maar hebben ze wel 1 kookplaats voor iedereen en 1 zit ruimte. De achterwand is een reeks van bedstedes met kleine ronde deurtjes (alla hobbit).

Nu staat relaxen op het programma bij het meer. Het wordt een koffiestop want het is geen zwemweer.
De laatste stop is een winkel waar we een weefdemonstratie krijgen en geen harde verkooppraatjes. Dat viel dus weer alles mee.

Terug in Bukittinggi drinken we nog wat. Iemand heeft een hele jonge kitten bij zich. Gered van de dood in den zak. Super lief en schattig.
totdat hij een grote kat tegenkomt. Die bij hem zo hard dat hij ligt te spartelen en krijsen op de grond. Ik pak hem op en kalmeer hem. En dan valt ons op dat mijn kleding onder het bloed zit. Het katje heeft een grote wond op zijn rug en hij lijkt ook niet meer te kunnen lopen. Hij lijkt verlamd.
Helaas was het volgende dag nog steeds zo. hij kon zich niet meer bewegen. Men is het er over eens dat hij beter gedood kan worden.......

 vorig verslag

 volgende verslag