welkom op www.bolletjeom.nl

Al 12 jaar de wereld rond reizend.... and still going strong!

Otters en papagaaiduikers!!

9-6-2014, Isle of Mull, Ulva, Staffa

De baai ligt er spiegelglad bij. Het zonnetje stemt ons gunstig. Maar Schotland zou Schotland niet zijn als de eerste regendruppels niet al vielen voor het ontbijt.

We lopen naar de pier waar de grote ferry voor het eiland Mull vertrekt. De ferry vaart langs de kust en langs de eilanden. Alles is prachtig groen en hier en daar prijkt een kasteeltje.
Aangekomen op het eiland Mull staat een busje van Turus Mara klaar We rijden over het halve eiland en slaan dan links af. De weg is 1 auto breed en we hebben tegenliggers. De eerste Schotse Hooglander laat zich zien! Yeah! Kunnen we ook weer afvinken.
We stoppen bij het water. Het eiland Ulva ligt vlakbij. Je zou er naar toe kunnen zwemmen als het niet zo koud was. Met een heel klein bootje worden we over gezet. De naam “isle of Ulva ferry” past er amper op.
Er zijn 8 toeristen op het hele eiland en ieder kiest zijn eigen wandelroute. Wij gaan voor woodlands+coastalroute. Eerst dus door de prachtige groene bossen. Overal mos en varens. En overal doorkijkjes naar baaitjes. Het is droog en niet koud dus het wordt een fijne wandeling. We kunnen zelfs onze picknicklunch op eten op de rand van een klif aan zee. Tot de wind opsteekt en we bijna wegwaaien.
Als we langs het water lopen speuren we het wier af op zoek naar otters. Die zouden hier moeten zitten. Via de velden van een eenzame boerderij lopen we terug naar de  pier. In het boothuis halen we een kopje thee die we buiten in het schrale zonnetje kunnen op drinken.

Dan worden we weer naar de overkant gebracht waar we op het bootje naar Staffa stappen. We gaan op Safari!
We varen amper 2 minuten of we zien otters!!!! Zo gaaf! Dit stond zo hoog op mijn wensenlijst! Otters in het wild. Deze dag kan nu niet meer stuk!
Het zijn er twee en ze dobberen op hun rug in het wier terwijl ze aan het eten zijn.
Als we een stukje varen denkt Jeroen dolfijnen te zien. Die zouden hier genoeg moeten zitten maar verder ziet niemand ze. Wel komt er een pracht van een Jan van Gent over gevlogen en redelijlk dichtbij in zee dobberen.

Het eiland Staffa is een gekke rots. Het gesteente is uitgehard in de vorm van pilaren en die zijn weer scheef gezakt op sommige plekken. Dat geeft hele mooie vormen. Staffa is ook bekend om zijn broedende papagaaiduikers. Deze vogels met hun kleurrijke bekje komen maar 2 maanden per jaar aan land. Alleen als ze broeden. Anders dobberen ze op zee.
Het begint flink te regenen als we de stap langs de steile klif op mogen om de Puffins te gaan zoeken.
Aangezien ze in holen broeden is het nog niet gezegd dat we ze ook zien. Boven op de rots ligt een dikke laag groen en het veert onder je voeten. We zien de papagaaiduikers wel in grote groepen in de diepte in het water dobberen maar nog niet aan land. Zelfs met een verre kijker kan je nauwelijks zien hoe ze er uit zien.
We zitten in het natte gras als er plots vlak voor ons een koppie uit een holletje komt. Bingo! We hebben er 1!
En daar blijft het bij. Er proberen er nog een paar naar hun nest te vliegen in de lif maar zelfs zij hebben last van de harde wind en moeten meerdere pogingen wagen.

Terug op de boot varen we rond het eiland om de groep papagaaiduikers die in het water ligt te bekijken. Maar ze zijn niet zo gecharmeerd van ons dus we kunnen niet erg dichtbij komen.
Hoewel het ondertussen wel droog is geworden blijven we toch nat worden. Door de wind staan er redelijke golven en het is maar een klein bootje. Het hoort wel echt bij een tripje als deze.
Bij de kade staat ons busje die ons naar de andere kant van Mull brengt waar we weer op de ferry stappen richting het vaste land.
Terug in Oban zoeken we een restaurantje. Het eten was heerlijk. Met name de zelfgemaakte steakpie. Beetje jammer dat we omringd werden door Nederlandse stelletjes waarvan de vrouwen zeikwijven waren en de heren horken.

 vorig verslag

 volgende verslag