welkom op www.bolletjeom.nl

Al 12 jaar de wereld rond reizend.... and still going strong!

opmerking voor de lezer

Hallo groepsreiziger. Gefeliciteerd. Je hebt met Googelen mijn site gevonden!
Je bent van harte welkom om hier te lezen maar
ik wil even uitleggen dat ik naast reisbegeleider ook gewoon een mens ben. Als privépersoon houd ik al jaren familie en vrienden via deze site op de hoogte van wat ik mee maak.  Dit zijn dus verslagen van mijn persoonlijke belevenissen en ervaringen. Die kunnen anders zijn dan die van de reiziger. Ik praat in mijn verslagen over niemand uit de groep, niet over de locale organisatie en niet over de Nederlandse. Maar wel over hoe ik dingen beleef. Ik zou graag de vrijheid houden om daar vrij in mijn privé blog over te schrijven.

groep1, week 1

Maandag 27-7-2009 tot en met vrijdag 31-7-2009

Om 21.00 sta ik op schiphol voor mijn vlucht naar Ecuador. Voor het boarden probeer ik de groep te vinden die ik ga begeleiden de komende 3 weken. Het is toch handig als je weet wie er in je groep zit en ik kan zo met ze afspreken dat ze met z’n alle wachten in de bagagehal tot iedereen compleet is en al zijn bagage heeft.

In het vliegtuig blijk ik naast 2 van mijn deelnemers te zitten. 2 gezellige Brabantse dertigers. Het is ondertussen middernacht maar er komt nog een snack voorbij. Dan probeer ik een stukje film te kijken maar ik heb het einde nooit gezien. Ik slaap echt uitzonderlijk goed en lang! We zijn zo’n 9 uur onderweg als we landen op Bonaire. Ter plekke is het 3.00 ’s nachts en het is een klamme en warme 29 graden. We mogen 1,5 uur wachten in een kleine wachtruimte en gaan dan weer aan boord. We vliegen over Quito heen naar Guayaquil waar we in het vliegtuig moeten wachten en dan vliegen we door (of eigenlijk terug) naar Quito. Locale tijd 8.00 maar Nederlandse tijd 15.00

Ik loop met de hele groep door de douane en tref helemaal niemand aan! Ik loop wat rondjes en zie niemand. Dan loop ik maar eens de parkeerplaats op en ga alle buschauffeurs vragen of ze de mijne zijn. Gelukkig staat Marco er tussen maar hij heeft nog geen plek toegewezen gekregen.  We laden de groep in en gaan op pad.

In Quito hebben we een ander hotel dan de mensen verwachten. Voor hen een echte verbetering want het is midden in de oude stad dus boven op al het moois. Hotel San Fransisco is een prachtig mooi oud pandje rond een binnenplaats. De kamers zijn nog niet beschikbaar ( het is tenslotte 9.00 in de ochtend) dus begin ik aan het welkomstpraatje. Het lijkt een leuke groep, geen rokers, geen vegetariërs en geen medische achtergronden. Dat maakt een hele hoop heel erg makkelijk voor mij.
Als iedereen een kamer heeft kunnen zij de stad gaan bekijken en lunchen en kan ik een taxi nemen naar het nieuwe deel van Quito om me te melden bij de locale agent.
En dat is leuk want dat is het kantoor waarvoor ik vorig jaar heb gewerkt en waar ik mijn spaanse lessen heb gevolgd. Het is dus een kwestie van veel mensen gedag zeggen, borrelnootjes en tijdschriften uitdelen en wat papierwerk regelen.

Om 17.00 ben ik terug in mijn hotel, spring ik onder de douche en sta ik om 18.00 fris in de lobby om Raf en Ann te ontmoeten voor wie ik een pakketje mee heb genomen. Deze wereldreizende belgen konden geen nieuwe batterij voor hun camera krijgen dus heeft hun vader die afgelopen zaterdag bij mij  gebracht.
Om 19.00 staat mijn groep klaar voor het welkomstdiner. Ondertussen begin ik last te krijgen van de bij mij bekende hoogteziekte verschijnselen. 

Woensdag ochtend voel ik me beter maar nog niet top.  De groep zit om 6.30 aan het ontbijt maar ik neem even wat broodjes mee voor later.  Vandaag gaan we naar Cotapaxi National Park. Zitten we in Quito op 2800 meter hoogte…over een paar uur sta ik op 4800 meter!!!
Maar eerst brengen we de bagage naar de hosteria waar we vanavond zullen overnachten. Hier pikken we de gids op voor het nationale park. We hebben ongelooflijk geboft met het weer want we kunnen nu al delen van de top van de vulkaan zien! Na een hele lange en hele hobbelige rit staan we bij het museum waar we uitleg krijgen over de serie vulkanen in Ecuador en over de flora en fauna in dit park. We zijn nu op 4100 meter hoogte en gaan een kleine en eenvoudige wandeling maken.
En die was alles behalve eenvoudig voor mij! In no-time werd het weer zwart voor mijn ogen en moest ik gaan zitten. Dit is de hoogteziekte zoals ik het ken van vorig jaar. Een hart dat na 2 stappen zetten al uit je lichaam barst, zwart voor de ogen, tintelende lippen,bijna overgeven en flauwvallen.
Geen lekkere binnenkomer bij mijn groep maar iedereen lijkt zich erg om me te bekommeren. Ik besluit de volgende wandeling uit te zitten in de bus. We rijden het park verder in en komen de wilde paarden tegen die mooi op de voorgrond van de besneeuwde vulkaan staan. Later zien we zelfs nog wilde lama’s en die heb ook ik nog niet eerder gezien. We rijden de berg op naar de parkeerplaats (4800) waar mensen uit kunnen stappen voor een foto van het uitzicht. Maar de wind is echt ongelooflijk, je waait letterlijk bijna van de berg af!
We rijden snel de berg weer af, de beklimming is niet verantwoord, we zijn amper een dag op hoogte. Beneden bij het meer lopen we nog een rondje en dan gaan we lunchen. De jongens bereiden een heerlijke simpele maaltijd. Ondertussen hebben er meer mensen hoofdpijn gekregen. Na de lunch rijden we het park uit. Een aantal mensen zijn nog niet uitgewandeld dus die mogen de weg terug lopen. Met name om een foto te maken van de bus die door een riviertje moet rijden. Wat veel leuker is is om in die bus te zitten en te kijken hoe de helft natte voeten haalt bij het oversteken van dat zelfde riviertje!

Bij aankomst in de oude boerderij waar we gaan slapen is er een probleempje. Niet alle kamers blijken een eigen badkamer te hebben. Niemand wil zich vrijwillig melden voor de ene kamer zonder badkamer en er volgt een drama van bijna 2 uur met boze en huilende gasten en een onbeschofte hostal eigenaar. Uiteindelijk lost het zich min of meer op en kunnen we allemaal aan tafel. 

Ook op donderdag ochtend stond de wekker op 5.45 Ik heb slecht geslapen en was dus toch al wakker. Om 6.15 staan er al wat mensen klaar voor het ontbijt maar dat is nog wat te vroeg. Ik opper dus om even te gaan kijken hoe de boerderij erbij ligt en te kijken of de lama’s al wakker zijn.

Marco voegt zich vandaag met de bus bij ons. Voor mij eigenlijk pas de eerste kans om kennis te maken met de man met wie ik de komende 70 dagen op pad moet. Het is een heel lief mannetje. Ik schat hem eind vijftig. Hij is erg blij met de polaroid zonnebril die ik (op verzoek van de vorige reisbegeleider) voor hem heb gekocht in Nederland. Polaroid is voor een chauffeur wel erg fijn en is bijna niet te krijgen in Ecuador.

Om 7.00 zitten we in de bus naar Saquisilli voor de zeer authentieke markt. We hebben hier niet zo heel veel tijd. Als vervolgens meer dan de helft van de groep een kwartier tot half uur te laat terug komt en dan massaal weer vertrekt om nog even een toilet te gaan zoeken begint het schema in gevaar te komen. We liggen al bijna een uur achter! Ik stuur iedereen dus weer de bus uit om broodjes te kopen zodat ik de lunch in het restaurant kan overslaan en zo win ik het verloren uur weer terug. Iedereen is lekker makkelijk en sportief en pikt dit prima op.
We hobbelen en slingeren 3 uur door het zeer dun bevolkte atlas gebergte. Marco stopt bij 1 van de vele plaggenhutten waar de mensen hier nog in wonen en we kunnen binnenkijken bij een familie. Ze zijn zeer blij met de beetjes fruit en brood die ze in ruil krijgen voor dit onverwachte bezoekje.

Bij het kratermeer Quilotoa waaien we weer uit onze schoenen. Een deel van de groep gaat mee afdalen naar het meer en daarna terug omhoog op een muildier en het andere deel van de groep gaat over de kraterwand wandelen. Iedereen vind het prachtig. Ze vinden het allemaal de rit van 3 uur heen en weer terug meer dan waard. Op de terugweg liggen ze allemaal te slapen.

We komen in het donker aan bij de boerderij waar de BBQ al op ons staat te wachten. Het is buiten amper 14 graden maar gelukkig kunnen we een lekker kampvuurtje stoken. Al snel zit iedereen er om heen en een paar uur later staat een deel van de groep zelfs te salsa dansen met het personeel. Zodra de eerste gaan dansen maak ik me uit de voeten, snel weg voordat ik mee moet doen ;-)

Vrijdag mogen we uitslapen!! Het ontbijt is pas om 8.00! We rijden vandaag naar Otavalo en stoppen op de Evenaar. Voor de evenaar doen we even boodschappen voor een picknick lunch. Terwijl de groep het museum bezoekt overleg ik met Marco het plan voor over 2 dagen. Mijn spaans is nog steeds niet op zijn oude niveau en Marco praat zacht en snel dus het is flink concentreren. Vervolgens moet ik gaan bellen om te kijken of een bepaald toertje te boeken is.
Als de groep klaar is in het museum gaan we picknicken en daarna rijden we door naar Otavalo waar we aan het einde van de middag zijn. Na een drukke Check-in met heel veel vragen heb ik net geen tijd om te douchen voordat we aan tafel kunnen. Hotel Donna Ester is een prachtig klein pandje midden in het centrum en voor het gemak eten we vanavond hier. Ik eet kip met Cacoa en dat is een erg smakelijke combinatie!

 volgende verslag