welkom op www.bolletjeom.nl

Al 12 jaar de wereld rond reizend.... and still going strong!

Vrije tijd!!!

Maandag 14 december, Havana.

Reisbegeleider zijn is tof!!! Dat denken de mensen thuis volgens mij massaal. En ik ga niet zeggen dat het een rot baan is maar het is natuurlijk ook niet wat sommige thuisblijvers zich erbij voor stellen.
Ik kan er niet zo goed tegen als ik "fijne vakantie" naar mijn hoofd krijg vlak voor vertrek. Ik ben dan al dagen aan het voorbereiden en eenmaal aan het werk ben je van 's ochtends vroeg tot 's avonds laat in touw.
Tuurlijk zit je wel eens in de bus voor je uit te kijken maar meestal ben je dan aan het nadenken over de volgende stop of komt iemand van de groep je een lastige vraag stellen.
Je bent continue onder de mensen die zich vrij een mening mogen vormen over jou en jij bent altijd omringt door klanten waardoor je nooit helemaal kunt ontspannen en jezelf kunt zijn.
Ik heb natuurlijk iedere dag een ander en prachtig kantoor maar in Ecuador moest ik toch echt ruim een half uur lopen om in de buurt van de printer te raken. Jullie hadden allang een klacht ingediend bij de baas! Zeker omdat de wandeling ook nog eens buitenshuis door de miezerregen was....maar wel aan het strand met vissende pelikanen...dat dan weer wel;-)

Het is ook een misvatting dat je door je werk makkelijk en goedkoop vakanties kunt plakken aan je reizen. Je mag een voorkeur opgeven voor landen waar je naar toe zou willen maar het maken van de schema's is zo complex dat er geen enkele garantie is dat dit ook waargemaakt kan worden. Eerder naar het land vliegen waar je gaat werken mag wel maar je moet je ticket dan wel zelf betalen. Later terug vliegen kan soms met een korting maar dit kost je meestal toch nog flink wat geld. En daarnaast laat je werkschema je vaak niet voldoende tijd voor een kleine vakantie tussendoor.

Maar vandaag heb ik de eerste echt bonus van mijn werk. Ik heb 4 dagen vrij tussen 2 groepen in!!!!! En dat in een land waar ik nog niet eerder geweest ben dus sta te popelen om het te ontdekken.
Ik loop op straat en besef me dat dit de allereerste keer is dit jaar dat ik lekker de toerist kan spelen. Zelfs als je eens een uurtje of 2 vrij bent tijdens een groepsreis ben je nog met werk bezig. Je hebt in je hoofd hoe laat je weer terug moet zijn en komt op straat regelmatig mensen uit je groep tegen. Je moet je dus netjes gedragen. Nu maakt het allemaal niets uit. Ik kan dezelfde straat 5 keer doorslenteren en op de stoep gaan zitten. Ik kan een locale pizza uit de muur proberen want ik heb de tijd om er eventueel ziek van te worden (liever niet natuurlijk). Heerlijk!!!

Ik ben vandaag lekker rustig begonnen. Eindelijk eens een dag zonder wekker maar het ritme zit er zo goed in dat ik toch vanzelf voor 7 uur wakker was. Eerst maar eens mijn tas herorganiseren. Dat moet af en toe ook gebeuren en wat verhalen schrijven. Om 11.00 ga ik de straat op. Havana ontdekken!
Eerst op zoek naar een bank waar ik zegels moet kopen waarmee ik mijn toeristenvisum kan laten verlengen. Het is een prachtig bankgebouw met super hoge plafonds. Ze doen in Cuba niet aan nummertjes trekken. Je roept "quien es ultimo" en degene die zijn vinger opsteekt is dus de laatste en moet je in de gaten houden. Een goed uur later heb ik mijn zegeltjes. Ik koop een blikje drinken en ga in het park zitten wachten. Ik heb namelijk een date. Jeroen gaat me bellen!! Wanneer hij mij op mijn mobiel belt is dat de goedkoopste optie (1 euro per minuut) om elkaar te spreken maar met het tijdsverschil moeten we daar dus een afspraak voor maken. Het voelt net alsof je een pas verliefd stel bent!

Na de date loop ik met een extra goed humeur over straat. Ik slalom door achterafstraatjes en ben zelfs niet al te teleurgesteld wanneer het museum van de moderne kunst vandaag dicht blijkt te zijn. Opweg naar Chinatown mag ik binnen kijken bij een restauratieplek van oude stoomtreinen die op een gekke plek midden in de stad zit.
Chinatown is raar. Ik kan maar niet zien wat er Chinees aan is. Na lang speuren af en toe een uithangbord maar een chinees zelf heb ik niet gezien. De hele reden waarom ik hierheen ga is natuurlijk het ene straatje met 10 Chinese restaurantjes. Ik heb een ernstig groente tekort opgelopen de afgelopen weken en wil dus heel veel roerbakspul eten. En heerlijke echte jasmijn thee drinken.
Tijdens de lunch raak ik in gesprek met 2 Canadezen die volgend jaar naar Polen gaan en die ik vertel vooral Krakow te gaan bezoeken. Een jonge man komt zich ermee bemoeien. Hij woont in Polen en is het helemaal eens met mijn advies om Warschau te verruilen voor Krakow in hun planning. Na een uur gaat iedereen weer zijn eigen weg alleen lopen hij en ik dezelfde kant op. We willen beide het Capitolio bezoeken.
Richard woont dus in Polen. Hij komt uit Tsjecho-Slowakije, spreekt vloeiend engels omdat hij met zijn ouders in Zuid-Afrika en India gewoond heeft en zelf in Londen gestudeerd heeft. Hij heeft een hoge functie bij een Amerikaanse bank waarvoor hij in Boedapest en Londen heeft gewerkt. Een boeiende jongeman dus voornamelijk ook omdat hij een deel van zijn leven in een communistisch land gewoond heeft en zijn zienswijze en verhalen daarover zijn erg interessant. Voor hem is het af en toe of hij een flashback heeft naar zijn jeugd als hij hier in Cuba loopt. En het contrast met het communisme en zijn super kapitalistische baan is voor hem ook verrassend.

Het Capitolio is prachtig. Deze kopie van het witte huis is rijkelijk versierd in een tijd dat versieringen super arbeidsintensief en uit de mode waren en de vakmannen al bijna uitgestorven. De assemblyroom is prachtig. We mogen ook even op de kamer van President Batista en Richard moet plaatsnemen in zijn stoel. Bijzonder is dat we de geheime deur mogen nemen naar de raadszaal en op de plek komen te staan waar de president zat.
Om 17.00 worden we het gebouw uitgeveegd en gaan we opzoek naar een terrasje. Onderweg komen we een banketbakkerij tegen die heerlijke bladerdeegkoekjes heeft. Op het prachtig gerestaureerde Oude Plein drinken we echte limonade.
We besluiten een restaurant te gaan zoeken die in de Lonely Planet aangeprezen staat. Het is een eind lopen maar in de richting van mijn hotel en de Casa Particulares van Richard (beide iets uit het centrum). Helaas staat het genoemde pand helemaal in de steigers en is er geen eten te krijgen. Dan moeten we weer een flink stuk terug lopen om iets te vinden. Het ding waar Richard gister heeft gegeten heeft een rij voor de deur staan dus wordt het uiteindelijk die Italiaan waar ik gister was.

vorig verslag

 volgende verslag