welkom op www.bolletjeom.nl

Al 12 jaar de wereld rond reizend.... and still going strong!

Ons Puppy

Malealea, 15 t/m 21-11-2004

Maandag ochtend komt Leshlohonoloh ons vertellen dat er niet gewerkt wordt in ons dorp. Er is gister een baby gestorven en die word vandaag begraven. Afgelopen donderdag was er bijna niemand op het veld omdat er een ceremonie was om een rouwperiode af te sluiten. Na een maand van rouw komt iedereen weer samen en wordt bij de direkte familieleden de zwarte rouwsjaal van de nek gehaald en de hoofden kaal geschoren. Men kan nu weer een nieuwe start maken. De ceremonie van donderdag was voor de man van de vrouw die nu ook haar baby heeft verloren. Deze dame werkt ook in onze groep en heeft "gerts bos" geplant.

Ik loop naar de lodge (Jeroen blijft thuis) om Mick te zeggen dat hij het hekwerk niet moet gaan brengen vandaag omdat er een begravenis is. Bij de bibliotheek lever ik het boek in en haal een nieuwe voor de jongens. Ze hebben een kinder-encyclopedie met lekker veel plaatjes. Ik loop ook langs de kliniek om te kijken of ik de verpleegster kan spreken. Tijdens onze budget-vergadering hebben we besloten ons restantje te stoppen in het potje voor AIDS-medicijnen. We hebben hier nu met eigen ogen gezien hoe zwaar de weeskinderen het hebben. Er is 1 klein weeshuisje dat te klein is voor alle wezen en de buurt vangt de kinderen niet op. Het is heel complex en erg duur om deze kinderen goed te ondersteunen en te helpen. Het is zoveel eenvoudiger en goedkoper om te zorgen dat de ouders blijven leven door de medicijnen te betalen.
Het Malealea trustfund krijgt redelijk makkelijk geld ingezameld voor wezen maar nauwelijks voor medicijnen. Wij willen hier dus mee gaan helpen. We willen helpen voorkomen dat er nog meer wezen komen.
Zuster Makhohliso zit in een bespreking maar ik mag om 11.00 terug komen. Ik raak in gesprek met een andere verpleegster en een natuurgenezer en ze vragen naar mijn ringworm. Ach ja, we vallen hier nogal op dus. Bij een van de huisjes van het personeel zit een heel mager puppy. Ik had hem gister ook al gezien en toen kwam ie op me afrennen. Nu komt hij met moeite overeind. Hij is zo zwak dat hij nauwelijks op zijn pootjes kan staan. Hij is zwaar ondervoed en is hier gister heen gebracht. De mensen hier eten zelden vlees of eieren dus een hondje al helemaal niet maar dat is wel wat hij nu nodig heeft anders is hij binnenkort dood. Als ik om 11.00 terug kom vraag ik aan Mrs Makhahliso of ik de nieuwe eigenaar ( de nachtwaker) van het puppy eten zal geven . Ze stelt voor dat ik de pup meeneem naar huis en hem daar probeer vet temesten want de eigenaar zal het eten waarschijnlijk zelf opeten. Over twee weekjes breng ik "Louis" dan terug...als hij dan nog leeft. 

Tijdens onze bespreking over de AIDS medicijnen kom ik erachter dat er op dit moment 18 HIV/AIDS gevallen bekend zijn in de vallei. Iedere maand is er een testdag en al 140 mensen zijn geweest. Op dit moment is er 1 persoon met genoeg geld voor de medicijnen. De overheid betaald €65.- en zelf moeten ze 1.30 euro betalen. Het goede nieuws is dat de medicijnen je leven kunnen rekken tot bijna een normale ouderdom en dat 1.30 euro voor bijna iedereen is op te brengen. Het minder goede nieuws zit hem in de overige kosten. De hoofdstad is de enige plek waar je de medicijnen kunt halen en de busrit kost ruim 5 euro. Hier beginnen voor sommige mensen al de problemen. ( een maand inkomen zit tussen de 10 en 80 euro). De medicijnen slaan pas echt goed aan als je er een imuun versterkter bijslikt en die kosten 40 euro per maand. Het grootste probleem zijn de start kosten. Als je wilt beginnen moet je de eerste 6 weken minimaal 4 keer naar het ziekenhuis in de hoofdstad om de juiste type medicijnen en dosering vast te stellen. Dit kost in het gunstigste geval ( als je geen bijwerkingen hebt waardoor je vaker terug moet komen) 60 euro. En dat kan bijna niemand betalen. We hopen geld in te zamelen om de mensen door die eerste maand heen te helpen en en om ze maandelijks te kunnen voorzien van imuunversterkers.
We hopen niet alleen te bereiken dat de nu bekende gevallen medicijnen krijgen maar dat ook meer mensen zich laten testen. Veel mensen laten zich niet testen omdat ze de medicijnen toch niet kunnen betalen mocht dat nodig zijn. Nu sterven er mensen waarvan men vermoed dat ze AIDS hebben. Zoals de man en de baby van onze collega-veldwerkster.

Na de bespreking loop ik met "louis" in mijn armen naar huis. Hij valt aan op het eten dat hij krijgt. Na een uurtje doen we hem in bad. Zijn hele vacht zit vol klonten oude pap en hij heeft vlooien. Een heel aantal daarvan verdrinken we en het blijkt dat Louis voor een groot deel wit is. Met de rode aarde hier zal dat wel niet lang zo blijven. We verwijderen de teken en dan mag hij bijkomen van het avontuur.
Ik moet weer naar beneden voor mijn volgeden afspraak. Samen met Moso gaan we Dijo vragen of hij de "baas" wil zijn van ons T-shirt project. Hij is een van de oudere mannen in de handycraft center die redelijk bekend is met boekhouden, roosters en plannen.
Aan het einde van de dag loop ik met Mrs Makomiti omhoog en zij verteld mij een groot geheim. Een geheim dat ik hier wel kan onthullen want niemand heeft hier internet of kan Nederlands lezen. Haar jongste zus is HIV positief dus ze hoopt dat we veel geld kunnen inzamelen. Nou, dat hopen wij ook want haar jongste zus is een leuk mens met prachtige kinderen.
Louis loopt een beetje rond als we thuis komen. Wat een klein beetje eten al niet kan doen. Zijn ingevallen buikje van vanochtend is nu tonnetje rond en hij houdt alles binnen.'s Nachts mag hij binnen slapen en hij slaapt de hele nacht door

Dinsdagochtens is Louis zelfs aan het spelen! We mixen een halve vitamine pil door zijn eten en hopen dat zijn diaree overgaat. Hij kijkt een beetje beteuterd uit zijn doosje als we naar ons werk vertrekken. Vandaag gaan we de appelbomen planten en krijgen we hulp van 2 Zweden die we in de lodge hebben onmoet. Zij en Mick brengen al het materiaal voor het hekwerk met de pick-up naar het dorpje. Isaac gebruikt zijn pomp en slang van zo'n 100 meter om het water in de buurt van ons veld te krijgen. Dat scheelt heel veel lopen. Aan het einde van de ochtend staan de boompjes in de grond en dat geeft een lekker gevoel. Johan en Louise ( de Zweden) lunchen bij ons thuis en Louis( de hond) is echt superactief. We moeten een beetje opschieten want ik heb om 13.00 weer een afspraak en om 14.00 een vergadering. ( het lijkt wel of ik een normale baan heb!). Samen met Dijo gaan we aan de artgroup uitleggen wat het T-shirt plan is en hun rol daarin. Een vergadering duurt hier al snel 2 uur maar dan ligt er wel een plan. Er wordt een "advertentie" geschreven en in alle dorpen verspreid want we zijn opzoek naar 4 nieuwe meisjes die kunnen tekenen. De hele artgroup bestaat nu uit jongens en we willen een beetje balans. De "sollicitiatie gesprekken" en de tekentest worden zaterdag gehouden.
Louis komt kwispelend op me afgestormd als ik thuis kom en zit vol energie. Helaas ook om half vier 's nachts en hij is pas na een uur uitgeraasd. 


De nieuwe meiden voor de handycraft

Woensdagochtend is weer een gewone velddag. 's Middags wordt mijn haar ingevlochten. Niet van die sprieten met vlechtjes maar ingevlochten banen op mijn hoofd. 3 uur stil zitten is voor mij bijna onmogelijk maar ik heb het volgehouden! Ik had dit een paar weken geleden moeten doen want het is super praktisch. Jeroen vind het erg leuk staan dus dat is ook nog eens een pluspunt.

Donderdagochtend is een beetje een zinloze ochtend. We geven de nieuwe boompjes water en dan gaat iedereen erbij zitten. Nu ben je rustig een uur bezig met watergeven maar niet een hele ochtend. Niemand had echter gereedschap meegenomen. Gillian kwam naar het veld kijken en de dames poseerde mooi voor de foto's.
Net als we onze lunch op hebben komt er een jongen met een briefje. Michel van Globusoverland is in de lodge! We hadden hem uitgenodigd om hier langs te komen toen we nog in nederland waren. Het is dus gelukt om op de zelfde tijd op dezelfde plek te zijn. Nieuwsgierig naar onze eerste ontmoeting lopen we naar de lodge. Globus ( zijn VW bus) staat op het parkeer terein maar Michel is eventjes weg. Een uutje later staan we handjes te schudden. Het is best appart doordat we regelmatig elkaars site bekijken praat je met elkaar alsof je oude vrienden bent. Je weet wat de ander de afgelopen maanden ongeveer heeft meegemaakt terwijl je elkaar nog nooit eerder hebt gezien.
Mrs makomiti vind het goed als we een extra gast meenemen voor het eten. We staan alleen voor een dichte deur want jeroen heeft de sleutel en hij is nog op het voetbalveld ( oeps, foutje) We lopen wat rond en Louis dribbelt vrolijk achter ons aan. Louis heeft besloten dat wij zijn baas zijn dus hij blaft naar alles en iedereen om ons te beschermen. Hij blaft zelfs heel heldhaftig tegen het paard bij de waterpomp

Vrijdag worden de hoekpalen van het hekwerk in de grond gezet. Tijdens de lunch begint het te plenzen. Net op de dag dat we beloofd hebben om naar de school van de jongens te gaan. We laten Louis achter bij Masajaini maar een paar minuten later weet hij aan haar te ontsnappen en volgt hij ons. Tja dan moet ie het zelf maar weten. Het wordt een lange wandeling en daar gaat ie nog spijt van krijgen. We kunnen de school in het dal zien liggen maar moet nu nog het pad vinden langs de steile helling. Na ruim een uur langs de klif te hebben gelopen hebben we het pad nog steeds niet gevonden. We lopen dus maar terug terwijl de volgende storm op ons afkomt. We zijn niet bang voor een beetje regen maar ondertussen wel voor bliksem. Het bliksemt hier namelijk heel erg veel en je bent altijd het hoogste punt in dit kale landschap. Afgelopen week zijn er 2 mannen en 3 koeien geraakt door de bliksem en 1 koe heeft dat niet overleeft. Ook zijn er al 2 huisjes uitgebrand. Natuurlijk nemen we terug een route die ons korter lijkt maar uiteraard niet is. Drijfnat en moe komen we thuis waar de teleurgestelde jongens op ons staan te wachten ( hoe komen zij zo snel thuis?). Louis is uitgeput en slaapt de rest van de middag en dat is lekker rustig.

Zaterdagochtend staan we op om aardappelen te planten. De jongens met de koeien zijn er om pootgeulen te maken. Vervolgens moeten we nog opschieten om op tijd op onze afspraken te zijn. Jeroen gaat naar een dorp om een gezin te bezoeken waarvan de moeder AIDS heeft en ik ga meekijken tijdens de sollicitaties voor het T-shirt plan. Er zijn 12 meisjes gekomen!
Aan het einde van de ochtend loop ik langs bij Michel ( globusoverland) die er nog steeds is en we onmoeten de sloveense Gregor die met de fiets onderweg is van Kaapstad naar Nairobi (Kenia). Hij heeft een prachtig boek geschreven over zijn vorige reis. 's Avonds eten we met z'n alle T-bone steak in de lodge en behalve dat het erg gezellig was hebben we ook een zak vol botten voor Louis verzameld.

Zondag is de dag om naar de kerk te gaan dus doen wij dat ook. We zijn alles behalve gelovig maar we maken onze "moeder" daar heel erg blij mee. Met de bus gaan we richting de kerk. Vandaag hebben voor het eerst fatsoenlijke regen. Het plenst al de hele ochtend en het is fris. In de kerk is het daardoor niet zo druk. Omdat we nogal opvallen worden we speciaal welkom geheten en komt een meisje voor ons vertalen. Uiteindelijk zal ze de hele dienst vertalen. We hebben de bijbel, die we van Roeland en Karin hebben gekregen, mee dus we kunnen mooi in het Nederlands mee lezen. De preek gaat vandaag over AIDS en dus geen sex voor het huwelijk. Sex is hier zo'n beetje de enige manier om het op te lopen aangezien het enige ziekenhuis waarschijnlijk geen naalden heeft en van drugs hebben ze hier nog niet veel meegekregen. Het tweede deel van de preek gaat over de probelemen die je krijgt als je je in de schulden steekt. Het zingen is hier echt prachtig. Alleen het einden van de dienst was voor ons moeilijk uit te zitten. Blijkbaar is het de bedoeling dat je al je gevoelens de vrije loop laat dus iedereen staat door elkaar heen te janken en hysterisch te gillen.We wisten ons geen houding te geven
Na de dienst werden we uitgenodigd op de thee waar het tweede genante deel begon. Zonder schaamte werd ons om geld gevraagd en door meerdere mensen tegelijkertijd. Ze kwamen niets eens met een zielig verhaal of een goed zakelijk voorstel wat hier gebruikelijk is. Laten we nu net genoeg geld bij ons hebben voor de bus terug. Een beetje een geluk bij een ongeluk want er word ons verteld dat we "onze bijdrage" gerust volgende week mee kunnen geven aan Mrs Makomiti. We worden dus lekker voor het blok gezet want ze weten best dat we onze moeder niet laten afgaan door haar met lege handen naar de kerk te sturen volgende week. Jammer, want de rest van de kerkdienst enzo was best leuk. 

Tijdens het hele lange wachten op de bus komt er een "auto" het terrein voor de winkel oprijden die tot ieders verbazing nog kan rijden. De chauffeur heeft een helm op omdat hij zichzelf anders stoot aan de deuk in het dak en een stofbril op omdat er geen raam meer inzit.

 vorig verslag

 volgende verslag