welkom op www.bolletjeom.nl

Al 12 jaar de wereld rond reizend.... and still going strong!

Derwisj

2-11-2008, Konya

Om 8.00 s ochtends zitten we op het busstation van Göreme te wachten op de bus naar Konya. Een rit van 3,5 uur die ruim een uur uitloopt. I principe hebben we dit stuk al gedaan maar nu zien we het bij daglicht. Het is heel vlak. Nu dor en droog maar het is duidelijk een landbouwgebied. Er staan bouwsels zo groot als schuren in het veld die bestaan uit duizenden hooibalen. Op een gegeven moment komen we langs een fabriek die suikerbieten verwerkt. Er staan veel vrachtwagens te wachten.....erg veel! kilometers lang is de rij en daarachter nog eens een parkeerplaats vol! We overdrijven niet als we schatten dat er ruim 200 vrachtwagens stonden te wachten met thee drinkende chauffeurs in de berm.

We rijden over een bijna lege weg wanneer we ingehaald worden door 15 luid toeterende auto's. Een bruiloftsstoet. 10 minuten later moeten we op de rem want 2 bestuurders hebben de auto stil gezet om uit te stappen en elkaar te lijf te gaan. In no-time staat het hele gezelschap op de weg en vallen er overal klappen. Niemand in onze bus lijkt hiervan op te kijken trouwens. Onze bus gaat gewoon door de berm en dan hebben we de weg weer voor onszelf.

In Konya moeten we vanaf het busstation met de tram naar het centrum. We hebben geen strippenkaart en hoeven niet te betalen! Dat is nog eens aardig! Een oudere man begint in het Nederlands tegen ons te praten. Ook hij heeft in de mijnen gewerkt.

Konya is een bedevaartsoord dus er is bijna geen goedkope accommodatie te vinden. Het goedkoopste ding is dan ook een hotel maar gelukkig voor de prijs van een pension. Super netjes en een aardige eigenaar vol tips.
Het is ondertussen 14.30 dus hoog tijd om iets te eten. Voor de verandering maar weer eens kebab.

We zijn in Konya om het Mevlana museum te bezoeken. Rumi (Mevlana) was de oprichter van de dansende Derwisj order en 1 van de grootste mystici van de islamitische wereld. Het museum laat oa zien hoe de derwisjen leefde. Vergelijk het met een klooster en monniken.
Er is een ceremoniezaal en de tombe van Rumi en andere belangrijke leiders. Dit is zeer heilige grond. Ik moet dus een hoofddoekje om en we moeten ruimte laten voor de mensen die bidden. Het is ongelooflijk druk. 50% gelovige turken en 50% tourbustoerist. De biddende moslims verdringen zich om een kistje dat de baard van mohammed zou bevatten.

Buiten de poorten is een moskee die we even van binnen bekijken. Een enorm tapijt doet dienst als deur. Wanneer we langs een winkeltje lopen worden we weer eens aangesproken door een jongen. Voor we het weten staan we een uur te kletsen en moeten we in zijn tapijt winkel komen zitten. Heel even denk ik dat we in een verkooptruc terecht zijn gekomen maar hij begint niet over zijn handelswaar. Ruim 3 uur later nemen we afscheid. Het was een erg boeiend gesprek over cultuur verschillen, religie, het leger, jagen, scholing en nog veel meer.

We gaan in het hotel een trui halen en dan op zoek naar een eettentje. Konya is nogal uitgestorven. We zien een meisje met een rugzak staan die van een groepje jongens probeert af te komen. We doen even of we oude bekenden zijn en nemen haar mee naar ons hotel. Marie komt uit Canada en gaat met ons mee wat eten. Wanneer we weer richting hotel lopen worden we alweer aangesproken in het Nederlands. Deze jongen loopt met ons mee een supermarkt in en geeft ons tips over de locale producten die we moeten kopen. Weer super aardig!!!!
In het hotel kruipen we even achter de computer en praten met een afgaan en een Belgisch stel.

 vorig verslag

 volgende verslag

Fotoalbum

  Konya