welkom op www.bolletjeom.nl

Al 12 jaar de wereld rond reizend.... and still going strong!

Cappadocië

30-10-2008. Goreme

Gisteravond liepen we om 20.00 naar het kantoortje waar we een buskaartje hadden gekocht. Een minibus haalde ons op en bracht ons naar het busstation. Busstations liggen in Turkije buiten de stad. Het busstation is helemaal leeg qua bussen maar het infobord verteld dat om exact 22.00 zeker 15 bussen vertrekken.
Strak georganiseerd komen ze tegelijkertijd binnen rijden en gaan op de juiste plek staan. En precies op tijd rijden ze keurig allemaal tegelijk weg. Strak georganiseerd!
Onze bus is spiksplinternieuw en maar half vol. We krijgen een citroen au de cologne voor de handen, een chocolade cakeje en mogen kiezen uit thee, koffie, cola, sap of water. Wat een service! Jeroen moet echter wel zijn schoenen weer aantrekken. Blijkbaar vinden ze dat vies. De rit duurt 10 uur en verloopt soepel. Een rechte weg die niet al te erg hobbelt en een chauffeur die normaal rijdt. Onderweg zijn wel een paar stops en er is een paspoort controle. Die verraste ons een beetje.
Om een uur of 5 word het licht en rijden we door een plat steppe achtig landschap en de flarden mist hangen er prachtig over heen. In de bus hangt een klok die ook de temperatuur aangeeft. We reden om 22.00 weg uit Antalya met 19 graden en nu is het 2 graden! In de bus staat de verwarming te loeien dus je merkt er niets van.

Tja, en dan rij je Cappadocië binnen. Woorden schieten te kort!! Eerst rij je door een heuvelachtig landschap en in 1 keer zie je overal kalksteen torens en pilaren met grotten en huizen er in. Te bizar voor woorden en zo mooi!!!
Het is 7.00 in de ochtend en we moeten op zoek naar een kamer en dus duidelijk mensen wakker maken. Aangezien we dat niet echt aardig vinden nemen we het tweede pension ipv de hele stad te checken. Pension Kookaburra is een plaatje!! Overal planten en meerdere terrassen met uitzichten over de "feeënschoorstenen " zoals ze hier genoemd worden.

....................en toen ging de elektriciteit er uit en kon ik dus een aantal uur niet verder tiepen.................

Tijdens een heerlijke Turkse ontbijt ontmoeten we Josh(usa) en Mirella (Australië). Die halen ons over om mee te gaan op een tourtje. Zo kan je op plekken komen waar je met het openbaar vervoer (zeker in het laagseizoen) niet kunt komen. Na een lange nacht in een bus kan je ook maar beter gelijk iets gaan doen anders lummel je de dag weg.

Met 15 toeristen gaan we in een minibusje naar de ondergrondse stad bij Derinkuyu. Zo´n 40 kilometer van Göreme. De ondergrondse stad telt 8 verdiepingen tot 60 meter diep. Er zijn nog meer verdiepingen maar die zijn niet opengesteld voor het publiek.
De stad werd gebruikt door de christenen om in te schuilen voor de moslims. Onder de grond zijn stallen, keukens, een kerk en een mortuarium. De gangen zijn super smal en laag. Je moet er zowat op handen en voeten doorheen.
Hierna zitten we ruim een uur in de auto om de overblijfselen van een klooster in een rots te zien. Voor ons de eerste keer dat we in de gek gevormde rotstorens staan we vinden het helemaal te gek! Het uitzicht over de geërodeerde bergen en de groene vallei is schitterend.
We rijden een stukje door tot aan een soort ravijn. We dalen er in af en bezoeken een kerkje in de rotsen. Het kerkje heeft nog wat mooie fresco´s
De Ilhara vallei is smal en er loopt een lief beekje. We lopen ongeveer een half uur tot een thee stop en daarna nog een half uur tot de lunch stop. Een hele mooie wandeling door een herfstachtige vallei met grotten in de kliffen. Het weer werkt mee en we kunnen zelfs even de trui uittrekken.
De lunch is aan tafeltjes die op grintbanken midden in de rivier staan. Heel schattig en het eten is ook goed. Al het eten is trouwens goed in turkije!!

We rijden de vallei uit door een schilderachtig boerendorpje met oude vrouwtjes en mannen op ezels. Het is ruim een uur rijden naar een uitzicht punt. De Duiven vallei heet zo omdat er heel veel uitgehouwen duiventillen in de rotsen zijn. Duiven werden gelokt omdat ze geluk zouden brengen en omdat hun uitwerpselen als mest werd gebruikt. Helaas zijn we net te laat om het mooie licht van de ondergaande zon op de rotsen te zien schijnen.
We moeten natuurlijk ook nog even een winkel in onder het mom ¨uitleg over onyx¨. De uitleg was best geinig en ik win ook nog het net gedraaide onyx-ei door een vraag goed te beantwoorden. Turkoise is de nationale steen!
Tegen de tijd dat we de winkel uitkomen is het donker en koud! 8 graden volgens ons thermometertje.

´s avonds lopen we het stadje in om iets te eten met Josh en Mirella. ik heb heerlijke köfte en Jeroen een runderstoofpotje. Op weg naar het hostel laat Josh ons een bakkerij zien met heerlijke dingen. In het pension brand de kachel en bij een kop thee genieten we van het turkse fruit

 vorig verslag

 volgende verslag

fotoalbum