welkom op www.bolletjeom.nl

Al 12 jaar de wereld rond reizend.... and still going strong!

Quilotoa trekking

Isinlivi 12-7 t/m 15-7-2008.

Vrijdag is de laatste lesdag en hebben ze alleen in de ochtend les. We lunchen met zijn allen en pakken dan een taxi naar het busstation. Ik laat 1 iemand me helpen met het kopen van bustickets. Zo kunnen ze hun Spaans oefenen. We nemen de bus naar Latacunga waar we overnachten in Hostal Tiana. Leuk om Katrien weer te zien. Ze heeft het heel druk dus ik help mee met het eten enzo. Het eten was echt heel goed en iedereen zit helemaal tevreden naast de verwarming. Ik stel nog voor om met zijn allen een kroeg op te zoeken maar iemand haalt een enorme puzzel te voorschijn en iedereen wil die gaan maken!!! Ik val bijna om van verbazing! Wat heb ik het getroffen met deze groep! We slapen allemaal op 1 slaapzaal en om 22.00 uur is het licht uit en slaapt iedereen.

Zaterdagochtend staan we vroeg op. Na het ontbijt loop ik met ze over de markt van Latacunga. Hierna neemt Jose Luis ons mee naar de bus richting Isinlivi. Na een 1,5 uur hobbelen stappen we uit om de rest naar het hostel te lopen. De eerste test voor iedereen om te zien of ze niet teveel in hun rugzak hebben gestopt. Het is een eenvoudige wandeling heuvel af. We hebben een lunch met een prachtig uitzicht en een uurtje later staan we bij het hostel. Een prachtig authentiek huisje in een dorpje met 2 straten. Na een pauze gaan we naar een uitzichtpunt. Ik had mijn camera thuis gelaten want ik dacht: Mwah, weer een uitzicht. Maar deze is overweldigend. We zitten dus midden in de Andes tussen de indrukwekkende pieken en voor ons ligt een ravijn met een rivier. Prachtig! 's Avonds ontstaat er na het eten een drink-spelletje. We zijn echter soepel met de drinkregel want morgen moeten we 6 uur lopen. De helft doet dus mee met water. Maar hilarisch was het spel wel!!!

Zondag wandelen we van het hostel in Isinlivi naar het hostel in Chugchilan. Een wandeling van 6 uur met alle bagage!! De eerste 2 uur dalen we af naar de rivier. Dit is prima te doen. Niet echt een makkie maar iedereen is nog in een goede bui. Na de lunch wijst Jose Luis omhoog "Daar gaan we nu naar toe!" Daar worden de meesten even stil van. Ik wist al dat dit er aan zat te komen en dat het niet grappig zou worden. We moeten de steile wand dus omhoog. Een klim van ruim een uur over een zeer steil en glibberig pad. Al snel is iedereen compleet buiten adem en worden de eerste misselijk. Het is namelijk ook nog eens op 3500 meter hoogte. Ik sluit me aan bij de staart van de groep. Al snel komen we maar 10 passen per keer vooruit en moet er uitgebreid gerust worden. Je hart klopt zo'n beetje je lichaam uit van de inspanning plus de hoogte. Op het laatst ben ik nog alleen over met Pia. Soms moeten we lang wachten op Pia en soms op mij. Ik wist al dat ik slecht was met inspanning op hoogte en hou me ook niet groot voor Pia. Op een gegeven moment zitten we er allebei helemaal doorheen. We staan beide op het punt om over te geven. We besluiten dan ook om minimaal 5 minuten te gaan zitten. Een verstandig plan want het word compleet zwart voor mijn ogen. Ik kan nog net op tijd tegen Pia zeggen dat ik van mijn stokje ga. Ze giet water over me heen en dan ben ik er weer....een beetje. Uiteindelijk komen we boven. Daar blijkt dat meer dan 3 kwart het ook vloekend gehaald heeft maar dat niemand het ooit nog over wil doen.

Daarna is het nog een uur lopen naar het hostel maar die route stijgt maar een beetje. In het hostel is iedereen helemaal opgebrand. De helft duikt zijn bed in en de andere helft gaat naast de kachel zitten. De wolken zijn binnen komen rollen dus het is weer koud. Ik loop met een stel nog even een rondje door het dorpje. Voor het eten komen er een paar kindjes om te dansen voor ons. Ze zijn echt heel aandoenlijk! Daarna eten en iedereen vertrekt doodop richting bed. In bed onder 4 dekens, met je sokken aan en je muts op...brrrrr.

Maandag hebben we een nieuwe gids. Ruben neemt ons mee met de bus naar Krater meer Quilotoa. Hier leggen we 3 opties voor aan de groep. De kraterrand lopen, wat 6 uur duurt. Een stuk van de kraterrand lopen, een uurtje of 2 Of 400 meter naar beneden lopen naar het krater meer.

We waaien op de krater rand ongeveer uit onze mutsen en sjaals dus iedereen wil van de krater rand af. We lopen dus naar beneden. Het is meer glijden en sommige stukken zijn net een soort duin. Dat is wel lekker afdalen. We lunchen op een mooie rand en lopen dan helemaal tot aan het water waar je de bubbels omhoog kunt zien komen. Omdat de wand die we hebben afgedaald steiler is dan die van gister en we ook nog eens 1000 meter hoger zijn is iedereen voorstander van het huren van een muildier om weer boven te komen. Voor velen toch ook weer een nieuwe ervaring.

Boven warmen we op in een restaurantje waar we wachten op een bus die maar niet komt. We slaan een bezoek aan een galerie dan ook over en rijden gelijk door naar het hostel We slapen vannacht op een werkende boerderij. In eerste instantie willen de kids het niet geloven maar later vinden ze het toch leuk. Vooral als Ruben 2 Lama's tevoorschijn haalt waar ze op mogen rijden. Een groot gegil en gejoel!! Daarna mogen we koeien melken en wandelen de liefhebbers nog even naar de rivier. Ik deel de kamer met de helft van mijn groep en iedereen ligt weer vroeg in bed. Ze zijn kapot!

Dinsdag staan we vroeg op. Na het ontbijt lopen we een half uur tot we de weg bereikt hebben waar we op de bus wachten. In Latacunga stappen we over op een bus die ons naar de ingang van Nationaal Park Cotapaxi brengt. Hier nemen we afscheid van gids Ruben en sluiten we ons aan bij een groep van Gulliver. Het is nog 2 uur rijden over een zeer slechte onverharde weg voordat we bij het museum van het park zijn. Maar de natuur is al wel prachtig. Het regent alleen dus hopen we dat we de vulkaan te zien krijgen. In het park leven wilde paarden, koeien en lama's. Ook komen er konijnen, wolven en condors voor. We zien allen de wilde paarden een Lama's maar dat is al geweldig. De begroeiing in het park is ook prachtig. Op iedere vierkante meter groeien en bloeien minstens 5 verschillende planten.

Om een uur of 12.00 komen we aan bij de parkeerplaats aan de voet van de vulkaan Cotapaxi. We zijn nu op 4500 meter en moeten omhoog naar 4800 meter. 300 Meter klinkt niet veel maar op deze hoogte is het dat wel! En zeker omdat het heel steil is en het pad een soort vulkaan-as-gruis-duin is. 2 stappen omhoog en weer 1 naar beneden zakken dus! De helft van de groep heeft het weer zwaar. Met mij gaat het redelijk. Zeker wanneer 1 van de kids het echt heel zwaar krijgt en ik op haar tempo omhoog moet. Ze heeft astma maar al in geen jaren haar medicijnen gebruikt of nodig gehad. Maar we lopen nu dus op pittige hoogte en in een wolk. We worden dus nat van die wolk maar je ademt dus ook vocht in. Heel langzaam dringt bij mij het besef door dat ook ik al in jaren geen medicijnen meer gebruik....maar dat ik die heeeeel misschien op deze hoogte wel zou kunnen gebruiken..... Gelukkig heeft de halve groep astma en zijn er 2 met Ventolin bij zich. We nemen beide een flinke haal en merken direct een enorm verschil.

Bij de refuge is het koud. we lopen nu tussen de sneeuw, in het natte van de wolk en de wind giert om ons heen. Buiten staan doe je hier niet lang voor je plezier. Binnen wachten we een eeuwigheid op de lunch. Na 2 keer vragen ga ik het de derde keer gewoon eisen. Het is potverdorie 15.00 uur! We zitten te wachten op de mensen die door zijn gelopen naar de gletsjer maar ondertussen beginnen de eerste zich beroerd te voelen door de combi van inspanning/hoogte/ en lege maag.

Om 15.45 uur staan we weer op de parkeerplaats. Naar beneden ging heel veel sneller en was leuk. Net of je een enorm duin afrent. De eerste groep stapt op de mountainbike en gaat de berg af. Bij het meer wisselen de groepen en word het laatste stuk gefietst. Het is 17.00 uur wanneer we het park uitrijden en we komen pas om 20.30 aan in Quito. Iedereen is kapot en heeft honger. We eten dus snel wat en dan gaan de meeste naar bed. De eerste mensen zijn chagrijnig en ook ik moet mijn best doen om aardig te blijven tegen de zeikerd van de groep.

  vorig verslag

  volgende verslag