welkom op www.bolletjeom.nl

Al 12 jaar de wereld rond reizend.... and still going strong!

Kratermeer

Otavalo 24-4 t/m 26-4-2008.

Donderdag ga ik met mijn leraar naar Museum Del Banco. Zo'n beetje het centrale museum van Ecuador. We bekijken alleen de begane grond met allerlei aardewerk van heel lang geleden. Opvallend is dat heel veel figuurtjes onwijs Chinees zijn en ook de decoraties van bijvoorbeeld draken zouden zo uit China kunnen komen. Dit bevestigd de theorie dat de Chinezen de Beringzee overgestoken zijn en helemaal tot zuid-Amerika zijn afgedaald. De afdeling met pre-inca goud is ook boeiend. Vooral de grote gouden zonne-hoofdtooien.

's Avonds maak ik kennis met een nieuwe huisgenoot. 46 Jarige Peter komt uit Engeland en is depressief. Nou, daar zijn we mooi klaar mee. Maar op het eerste oog lijkt ie wel ok. Nu maar hopen dat ie down is en niet suïcidaal.

Vrijdagochtend word ik wakker met een ochtendhumeur. De onderburen hebben een puppy en die mag de hele dag door huis banjeren maar 's nachts moet ie naar buiten. In de kou en de regen. En dat vind ie niet leuk dus loopt ie te janken en te piepen...en dat allemaal onder mijn raam en de hele nacht lang!! 's Middags neem ik maar 2 van de 4 uur les. Ik heb het gehad met leraar Daniel. Die moet dringend een nieuwe baan gaan zoeken. En ik ga met Sanne naar Otavalo. Alweer??? Denken de frequente meelezers nu...ja! Sanne heeft de veemarkt nog niet gezien en er is een kratermeer in de buurt waar je omheen kunt wandelen. Sanne zit in een Quito-dip en ik in een Spaans-dip dus ik kan niet wachten om even overal aan te ontsnappen. Maar omdat de vorige keer naar Otavalo gaan zo'n drama was met de vrijdagavondspits gaan we nu dus vroeger. We zijn om 19.00 in Otavalo en gaan ergens wat eten en op tijd naar bed. Op dit moment is Wieke ook in Otavalo met haar groep Australiers. Als we net in bed liggen belt ze of we willen gaan stappen...hmmm..nee dus.

Zaterdagochtend gaat de wekker om 6.00 maar de regen komt met bakken naar beneden dus draaien we ons nog maar eens om. Want beesten zijn leuk maar om nu in de stromende regen te gaan kijken is ook weer zo wat. Om 6.30 gaat de telefoon. Wieke! Waar zijn jullie??? Ik sta midden tussen de krijsende varkens. Nou dat laatste was duidelijk want we konden Wieke nauwelijks verstaan! Het regende niet meer dus we schoten snel in de kleren en op naar de markt. We hebben nog even overwogen om een varken te kopen en weer te verkopen maar bedacht dat dit niet heel goed is voor de handel en wat als we met het beest blijven zitten? We zagen onszelf al lopen : Compra mi chancho!! (koop mijn varken)

Na een uurtje hebben we het wel gezien...ohja...ze hadden deze keer ook Lama's op de markt!! Mijn eerste echte lama's!!!....en gaan terug naar het hostel om te ontbijten. Marja belt dat ze om 10.00 in Otavalo aankomt. Wij gaan op de markt een lunchpakketje bij elkaar kopen. Marja heeft een goede deal kunnen sluiten met een taxichauffeur. We willen namelijk naar kratermeer Cuicocha in Reserve Ecologica Cotacachi-Cayapas en dat is een half uur rijden van Otavalo en er gaat zo goed als geen openbaar vervoer die kant op. Voor $20 brengt hij ons en haalt hij ons later op de dag weer op. Per rit van een half uur verdient de beste man dus $5. Omdat Marja als gids werkt en nu een keertje prive in het park komt mogen we geen entree betalen. Da's ook lekker. We worden afgezet bij het begin van het pas. En vol goede moed beginnen we aan de wandeling van 4 uur. Volgens de boekjes is het 6 uur maar Marja zegt dat het in minder kan. We zijn pas net op weg en ik loop achterop. En plotseling voel ik iets nats en duidelijk levends in mijn handpalm!!! Een enorme hond steekt zijn snuit erin!! Nou, je springt wel even in de lucht als je hem niet aan hebt zien komen en het gespreksonderwerp was net de berensoort die hier nog voorkomt! Echt een joekel van een hond besluit dat ie met ons mee gaat lopen. Gezellig!
Al na 10 minuten steken we de kraterrand over en hebben en geweldig uitzicht over het meer. We hebben het getroffen met het weer want het regent niet en we staan ook niet in de wolken. De wandeling was leuk maar op 1 stuk ook heel erg pittig. De vulkaan is 3400 meter hoog en er zat een flink klim stuk in. Ik trok dat echt niet. Om de 10 traptreden klopte mijn hart bijna uit mijn lichaam en ik werd echt heel erg misselijk. Ik heb een paar keer op het punt van overgeven gestaan. Heel gek ook omdat het dus echt een inspanning is die ik afgelopen zomer moeiteloos deed in de Franse Alpen. Na een uurtje hel ging het weer regelmatig naar beneden of was het vlak en kreeg ik er weer plezier in. Na 3,5 uur stonden we weer op de startplek. En daar was Wieke ook met haar groep!! Grappig hoor! Op de terug weg naar Otavalo kreeg de taxi pech. Echt heel sneu voor de man. Er rammelde in 1 keer iets onder de motorkap dat niet gezond klonk. We hebben hem natuurlijk gewoon betaald en hebben de rest gelopen. In Otavalo de bus gepakt richting Quito en om 18.30 stond ik lekker onder een warme douche!. 's Avonds zouden we nog gaan stappen maar gek genoeg gingen spontaan de smsjes rond met de vraag:"heb jij nog zin?" Lekker vroeg naar bed dus! En na een lange dag in de frisse buitenlucht en lekker wandelen is er eigenlijk niets lekkerders.

vorig verslag

volgende verslag