welkom op www.bolletjeom.nl

Al 12 jaar de wereld rond reizend.... and still going strong!

Grenzen

China, 18-6t/m 21-6-2004

Vrijdag gingen we terug naar China. Het was de bedoeling om met de trein naar Guangzhou in China te gaan. We konden ook met de bus maar dan moest je een kaartje van te voren reserveren en ons vietnam visum was nog niet zeker. Omdat we vroeg op Hongkong Centraal aankomen besluiten we toch op de busoptie te gokken. We hebben geluk. Er is plaats, we sparen mooi even 36 euro uit, en worden in Guangzhou op loopafstand van onze nachttrein naar Nanning gedropt. Bij de grensovergang van Hongkong naar China verloopt alles heel veel makkelijker dan op de heen weg. Om 12.00 zijn we weer in China waar we moeten overstappen in een andere bus. Een paar uur later komen we aan in Guangzhou. Het is nog 20 minuten lopen naar de trein. met deze temperaturen is de rugzak dan best zwaar. Bij de bank willen we onze HKdollar wisselen. Ze willen een kopie van mijn paspoort?!?!? Dat was dus even heel diep graven in het geheugen en daarna in de tas.

In de nachttrein naar Nanning zitten we in de trein met een kleuter en zijn opa en oma. De hele weg is er gespeeld met een vingerpoppetje. Halverwege de rit zat ons deel vol met chinezen die engels wilde praten. Heel gezellig.

Om 5.30 stonden we op het donkere station van Nanning. Tegenover het station is een goedkoop hotel. Douchen en slapen dus en 's middags proberen uit te vinden hoe we in Vietnam kunnen komen. Bij geen enkele tourist info (ook de internationale) spreekt iemand engels. Uiteindelijk kopen we trein kaartjes voor maandag ochtend

Zondag wilde we een postpakketje versturen maar ze doen geen post op het hoofdpostkantoor (?) Toen we eindelijk de goede hadden gevonden was die dicht. En zo is er een dag zo om in China

Maandag zijn we met Tamotsu (Japan) op pad gegaan richting Vietnam. In de trein hebben we weer drie studentes die ons uithoren en zit Tamotsu lekker te origami-en. In no time zitten er 2 nederlanders en 3 chinezen gezellig mee te vouwen. Aangekomen in Pinxiang is het nog 15 kilometer naar de grens. We proppen ons met drie grote tassen in een tuktuk. Een soort laadklep met 2 bankjes achter op een brommer. Een zeer avontuurlijke en hobbelige rit. Wij hebben er wel lol in. Alleen jammer van die snelle auto die inhaalt midden in een modderplas waardoor wij onze oren moesten schoonmaken. Onderweg biedt onze chauffeur aan om Dong (Vietnamees geld) te wisselen. Dat kan niet bij de grens ( dat klopte). Zijn eerste bod is niet gunstig maar als wij antwoorden met de officiele koers zijn we het snel eens.

We lopen naar het Chineze deel van de grens en vullen alle formulieren in. We moeten daarvoor wel 2 euro betalen. Administratie kosten noemen ze dat (?). Na een paspoort controlle kunnen we doorlopen. De tassen hoeven zelfs niet op de band terwijl dit op ieder treinstation wel moest.
De Vietnameze kant is berucht om zijn controlle's en drugs verstop trucs dus wij hebben iedere rits op slot. We vullen weer wat formulieren in. Oa die voor SARS. Die moeten we inleveren en dat kost ons 0.40 euro. Ze noemen dat een medical check, zonder te temperaturen ofzo wat ze in China wel overal doen. Je hebt overigens geen keuze het is verplicht dus je moet betalen. De paspoorten moeten op een hoop gegooid worden en we krijgen ze terug met alle stempels erin zonder dat iemand naar ons gezicht heeft gekeken. Door naar het volgende loket waar we weer een formulier moeten inleveren. Deze gaat over de inhoud van je tas. Zonder te kijken of te scannen krijgen we een stempel.
Het was een lange grensovergang maar lastig was ie zeker niet.

We zijn in Vietnam en weten niet hoe we verder moeten. Er is niets. Geen bus, Geen dorp. We onderhandelen over een taxi prijs in dongen en dan heb je het snel over tonnen. We zijn namelijk voor het eerst in ons leven miljonair! 1.000.000 Dong is 55 euro
De taxi brengt ons naar een dorp en regelt een minibus. Pas als we onderweg zijn hebben we door dat we best veel hebben betaald. 11 pp voor 180km is veel. maar goed, we zijn ondertussen alle drie moe en gaar dus vinden het wel best. In Hanoi willen ze wel speciaal voor ons richting het oude gedeelte rijden. We worden dus gedropt midden in het toeristen walhalla van hotels en cafe's. We vinden een redelijk hotel dat achteraf gezien een beetje ongelukkig ligt. Namelijk in de enige straat waar die avond de stroom 4x uit valt!. Het is vandaag 38 graden, luchtvochtigheid 90% dus we zwemmen in ons eigen zweet. Leuk detail....als de stroom uitvalt doet het water het ook niet. Jeroen heeft zich volledig ingezeept een half uur staan wachten en toen hebben we de minibar opengetrokken en hem afgespoeld met een ijskoud mineraalwatertje.

 vorige verslag

 volgende verslag