welkom op www.bolletjeom.nl

Al 12 jaar de wereld rond reizend.... and still going strong!

Geduldstest

Lovina, 24-07-2005

Zondags gaan we met het openbaar vervoer richting Bali. Met een minibus, een trein, een Becak, een Ferry en weer een minibus zijn we 11 uurtjes zoet.

Onze eerste ontmoeting met de balinezen is niet al te best. We komen in de schemer aan op een zo goed als verlaten busstation. We zijn de enige die vervoer zoeken en moeten dus wachten tot het busje vol is. Na een half uurtje moet ik plotseling met hele hoge nood snel een toilet opzoeken. 500 meter lang ziet de toiletjuffrouw mij haar kant op stuiven. Driftig wijst ze op het bordje “1.000 roephia”. In de haast niet aan gedacht dus ik roep en gebaar snel dat ik dat zo direct ga halen. Ze begint te schreeuwen en rent achter me aan de WC in waar ze voor de deur gaat staan. Dan is bij mij de beleefdheidsgrens bereikt. Ik zet haar aan de kant en ga doen waarvoor ik kwam (ondertussen tot 100 tellend). Kalmpjes kom ik weer naar buiten en wandel over de lege galerij naar Jeroen met de portemonnee. Als ik het geld breng krijg ik een stortvloed van verontschuldigingen en ik glimlach vriendelijk terug…..Altijd mooi weer spelen in Azie….

Na ruim een uur in het busje zitten beginnen we onrustig te worden. Het is al een tijdje donker en sinds we hier zijn is er nog helemaal niemand anders aangekomen op het busstation. We leven dan ook helemaal op als er een bus stopt met rugzak toeristen waarvan er zo te zien een paar in ons busje willen. Als de kudde onze kant op komt lopen beginnen we te ontspannen, het gaat goed komen!
Dat is echter maar van korte duur want wij moeten de bus uit en onze baggage wordt hardhandig uit de bus geslingerd. Blijkbaar verdienen ze meer aan deze toeristjes dan aan ons. Maar ons is niets gevraagd. We zijn werkelijk witheet! Zeker op dit tijdstip met nul kans op een volgende bus en zonder een stadje in zicht is het niet grappig. Er zitten al 16 mensen in het 9 persoonsbusje als de chauffeur, na bedreigingen van onze kant, besluit dat we toch ook mee mogen.
Het wordt ons zowaar niet in dank afgenomen door onze mede toeristen die prinsheerlijk op onze stoeltjes zitten en nu ietsje moeten inschikken. Ze hebben het hele verhaal meegekregen maar er niemand in dit groepje die het wat kan schelen dat we hier eerst waren of dat we hier in het donker achter moeten blijven op een leeg busstation.
Goed, we denken dus dat we mee mogen maar het gaat niet niet zonder slag of bijna stoot (letterlijk). Jeroen krijgt toegeblaft dat ie NU moet betalen( ok, rustig maar…wat hebben wij jou misdaan..???). Maar meneer is niet van plan om ons het wisselgeld te geven. Tja en dan heb je de verkeerde dag uitgekozen. Jeroen maakt zich even breed en kijkt dreigend en eist ons wisselgeld terug.
Wij mogen dus letterlijk dubbelgevouwen op 1 bil balancerend op een houten krukje klem zitten. Na 10 minuten is het gevoel in 2 benen en 1 arm verdwenen...nee dat is niet waar....het begin heel erg pijn te doen voordat het afsterft...

Er is ook goed nieuws! De reis in het minibusje duurt maar 1.5 uur ipv 3 uur. In Lovina lopen we gelijk tegen een pracht kamer op. Voor maar 2.65 euro hebben we een badkamer, balkon, uitzicht op rijstvelden en een ontbijt bij onze kamer.
Eind goed al goed……en het wordt nog beter.
We kunnen weer onze mail checken en eindelijk is daar het nieuws waar we al twee weken op zaten te wachten…

Maili is geboren!!!
Sophia en Colin hebben nu dus eindelijk hun dochter ontmoet.

TIP
Hotel Dupa
Geen droomlocatie aan het strand maar in de rijstvelden en heel goedkoop.
Kamer met balkon, badkamer, uitzicht en ontbijt. 30.000 ( 2.65 euro)
Location: 7
Staff: 7
Cleanness: 8.5
Room: 8.5

vorig verslag

volgende verslag