welkom op www.bolletjeom.nl

Al 12 jaar de wereld rond reizend.... and still going strong!

Opereren?

 

3-8-2015 Swakopmund
De dame moet vandaag terug naar het ziekenhuis maar ik mag niet mee. Ze redden het zelf wel.
Ik zorg dat de jarige bij het ontbijt zich jarig voelt en zet daarna de mensen in het juiste busje voor de juiste tour die ze willen doen. Meestal is dat heel makkelijk maar nu niet. Ik heb veel te veel mensen die proberen in het busje te stappen voor de living dessert tour. Algehele verwarring en het duurt echt even voor het kwartje valt. Op het lijstje dat ik heb rond laten gaan is er in de verkeerde kolom een kruisje gezet door 4 dames.  Ik heb voor hen dus dolfijnen geboekt. Ze pakken hun eigen fout gelukkig snel goed op en gaan zich opmaken voor een compleet andere trip. Zeeziekte tabletjes er in en gaan!! Gelukkig hebben ze bij terugkomst een hele leuke tour gehad.

Walt en ik moeten onze 100 dingen te doen lijst afwerken. Boodschappen doen, taart en kadotje kopen,  dingen kopen ter reparatie van dingetjes in de truck, Walt moet kijken of hij zijn ID kaart kan laten vernieuwen en dan gaan we op zoek naar een plek waar we kunnen internetten want in het hotel zeggen ze wel dat het kan maar dat is dus niet zo.
Ik ben dus bezig met een paar noodzakelijke mailtjes terwijl Walt zijn vrienden bij de buren op zoekt.
Nomad moet natuurlijk op de hoogte gehouden worden van het ziekenhuis gevalletje en ik moet allerlei formulieren laten tekenen om te voorkomen dat wij ooit ergens de schuld van krijgen.

Rond lunch ben ik terug in het hotel om mensen op te vangen die terug komen van een tour en om sommige op een andere tour te zetten.Voor sommige is dat zo krap dat ik een lunch voor ze maak.
Dan weer terug naar het plekje met internet.
Het antwoord dat ik van Nomad terug krijg over onze vraag over het voedselbudget is zo denigrerend dat ik een felle mail terug stuur. Walt komt vrolijk binnen en vraagt waarom mijn gezicht op onweer staat. Ik vertel hem het verhaal en laat hem mijn mail lezen. Volgens Walt heb ik zojuist mijn doodvonnis getekend. En ik vermoed dat hij gelijk heeft. Maar hij is wel trots op me!! Hahaha.

We krijgen nieuws uit het ziekenhuis. Een operatie hoeft niet perse gelijk. Dat is iets dat ook nog kan wanneer ze weer terug is in Nederland. Ze krijgt een soort spalk en ze willen de reis voortzetten. Mooi! Geeft ons nog wel een paar uitdagingen en ze kan niet alles mee doen maar daar vinden we wel wat op.

Ruud wordt vandaag 18 jaar en we gaan met z’n allen ergens eten om dat te vieren. Ik stop MJ met haar enkeltje in de taxi en wij lopen richting het restaurant. Walt volgt echter niet dus ik draai verbaasd om. Hij ontploft zowat en ik heb werkelijk geen idee waarom. Hij is woedend. Blijkbaar heb ik hem gepasseerd door ze in een taxi te stoppen terwijl hij ze had kunnen brengen met de truck.
Hoe ik dat had kunnen doen!!! Ehm… tjee… was nou niet echt een hele bewust doordachte actie hoor, hem dwarsbomen. Het was iets wat ik niet eens overwogen had omdat ie al een paar biertjes op had. Nou, dát had ik beter helemaal niet kunnen zeggen. Hij stond te schuimen en te tieren. Ik had er geen zin in en geen tijd voor. De groep liep al vooruit en wist niet eens waarheen en mensen begonnen al om te kijken waar ik bleef. Ik zeg 1 keer sorry en vraag of hij mee komt. Maar dat doet ie niet. En dan heb ik echt geen zin om verder te lijmen en aan te pappen. Hij zoekt het maar uit.
Alleen jammer dat iedereen dus opmerkt dat ie er niet is en dat ik dat mag uitleggen. En ik heb geen uitleg. Geen idee of ie over 5 minuten afgekoeld is en wel het fatsoen heeft om op een verjaardagsfeestje te verschijnen of niet.
Niet dus.

Als ik bij het hotel kom zit ie op het stoepje voor zijn kamer te roken en begroet me met een paar vragen alsof er absoluut helemaal niets aan de hand is. Zucht. Maar ja, als de lucht maar weer geklaard is....

 vorig verslag

 volgende verslag

Slideshow

kaartje