welkom op www.bolletjeom.nl

Al 12 jaar de wereld rond reizend.... and still going strong!

Inbreken

Zaterdag 17-10-2015 Ai ais

Het ontbijt was 1 grote chaos. Er waren 2 groepen die om 6.00 wilde ontbijten en de keuken was er helemaal niet klaar voor. Dus voor ik het wist stond ik borden uit de keuken te halen en de yoghurt aan te vullen. Maar we kunnen met gevulde maag op tijd weg.

Bij de stop bij de Roadhouse gedraagt iedereen zich keurig en opent niemand Pandora’s box. De lunch bij helmeringhausen gaat super vlot dus het loopt fijn vandaag. Mijn stem is nog steeds slecht maar is nu hees en zacht in plaats van continue aan het over slaan. Dat werkt toch beter.
De accommodatie voor vanavond is voor zowel Gerhardt als mij nieuw. De weg er naar toe is niet de beste maar we zijn er nog redelijk op tijd. Er is zelfs nog even tijd voor het zwembad voor sommige.
Het is een heel kleinschalige accommodatie maar het heeft wel iets schattigs

Zondag 18-10-2015 Sesriem

We vertrekken om 5.00 met een ontbijtpakketje op schoot. Tenminste…dat was de bedoeling. Als we het terrein van de lodge af willen rijden staan we voor een hek dat op slot zit. En er is geen guard en we weten niet waar de eigenaren wonen. Uiteindelijk verschaf ik mijzelf toegang ( of noem je dat inbreken?) tot de eetzaal en ga het kantoor in om het wandkluisje met sleutels te plunderen. Met mijn snotverkouden hoofd ren ik terug naar de gate en uiteraard de laatste sleutel die ik nog in handen had blijkt de juiste.
Snel terug rennen om alle sleutels weer weg te leggen en met een vertraging van 20 minuten vertrekken we. Toch jammer. Maar aan de andere kant is dan om 7.00 wel net de rij voor de gate naar Namib-Naufluft NP weg.

We zien verrassend veel oryxen deze keer en een paar staan ook mooi fotogeniek tussen de fairycirckels.
Bij deathvlei is het rustig dus we kunnen zo overstappen in de 4x4. Ik doe het praatje in de woestijn wat met mijn stem redelijk gaat. Mijn verhaal is een beetje roestig omdat Walt hem de laatste keren heeft gedaan maar Gerhardt was onder de indruk.
Gelukkig is het niet heel heet dus het is een prettig bezoek aan de kleipan met dode bomen.

Om 11.00 zijn we daar weg en bij dune 45 zijn we nu de enige. Ook een bonus. De meeste mensen klimmen hem op en daarna kunnen we terug rijden naar Sesriem om te lunchen.
Tegen het einde van de middag zijn we weer terug bij ons hotel en gaan de mensen zwemmen. Want nu is het wel echt heet en plakkerig.
En ik ga eindelijk overstag en stort me op de paracetamols (ik mag eigenlijk geen medicijnen nemen als het niet noodzakelijk is). De keelpijn slaat naar de oren en de longen beginnen mee te doen.

’s Avonds staat er zebra op het menu. Een nieuwe vleessoort voor mij. Maar ik proef niets en kan amper slikken dus die probeer ik later nog eens.
Na het eten nemen Gerhardt en ik de liefhebbers mee voor een nachtritje (we krijgen de sleutel van het hek mee..hahaha).
Je hoeft maar een klein stukje te rijden en dan sta je in absolute stilte en donker met een pracht van een sterrenhemel boven je.

Maandag 19-10-2015 Bullsport
Ik had gister het plan op gevat om vandaag in de ochtend te gaan paardrijden. Ik ben werkelijk stront verkouden. Ik hoest en mijn ogen zaten compleet dicht geplakt vanochtend. Ideaal moment om aan lichaamsbeweging te gaan doen.
Maar liefde laat zich niet tegen houden.

Er staat een pracht van een hengst voor me klaar en ik rij naar de landingsbaan waar ze een springparcours voor me hebben klaar gezet. Het is 25 jaar geleden dat ik voor het laatst gesprongen heb vandaar dat ik een privé les wil.
Ze verteld me dat ik Manitou blind kan vertrouwen omdat hij er altijd alles aan zal doen om de sprong te redden. Fijn om te weten want ik neem natuurlijk wel een risico. Stel dat ik er hier af val omdat hij voor de sprong weigert en ik breek iets.
Mijn Duitse instructrice is wat je er van verwacht. Streng en weinig tactloos en van mening dat ik allemaal verkeerde dingen heb aangeleerd. Maar goed, ik heb snel door hoe ik van haar haar paard moet rijden en dan is het ok. Hoewel een gewoonte moeilijk af te leren is hoor. Ik hoor om de vijf minuten dat ik mijn handen op een andere plek moet houden en hem niet nageeflijk mag rijden.
Het is in het begin een klein beetje spannend omdat ik niet zoveel vertrouwen heb in mijn eigen balans maar na 3 serieuze sprongetjes merk ik dat het heel vertrouwd voelt. Ik heb als tiener natuurlijk ook heel erg veel gesprongen en wedstrijden gereden. Blijkbaar is het net al fietsen.
Aan het einde van de les rij ik een parcourtje van 6 hindernissen en ik vind het een mooie afsluiter. Ik heb met vertrouwen gereden, alles is goed gegaan, ik vond het leuk en het is voor herhaling vatbaar.

Even snel douchen en dan rijden we op ons gemakje naar de lunchstop in Solitaire. Het ellenlange stuk erna begint me te vervelen. Er zit landschappelijk een pracht stuk in maar ook een 2 uur lang alleen maar rechtdoor in een vlak en kaal landschap. En toch bracht het een hoogtepunt. Geheel onverwachts staan er wilde paarden op en langs de weg. Die wilde ik al lang eens zien. Ze zien er mager uit maar hebben verrassend wel allerlei wildkleuren. Terwijl ze toch afstammen van ontsnapte Europese paarden die zeer waarschijnlijk niet in deze kleurschakeringen voor kwamen.

Omdat we redelijk op tijd bij de kust zijn rijden we snel even om richting de flamingo’s in Walvisbaai. Maar wat is dat windje koud als je net nog stond te puffen in de woestijn.
In Swakopmund gaan we met z’n alle uit eten en in Napolitana is het weer een halve reünie van Nomad met Pumu, Laban, Tawanda en Frank.

 vorig verslag

 volgende verslag

Slideshow

kaartje