welkom op www.bolletjeom.nl

Al 12 jaar de wereld rond reizend.... and still going strong!

Maybelline

4-7 Kasane

We vertrekken niet eens gruwelijk vroeg. Ik heb namelijk besloten om de landsafari van Chobe te verplaatsen naar morgenochtend en dat geeft ons nu wat tijd. Tegen 13.00 zijn we op de camping en dan moet er even heel veel geregeld worden in een korte tijd.
Ik moet de groep inchecken en de tours reserveren. Vervolgens moet iedereen formulieren tekenen terwijl ik lunch probeer neer te zetten en Xhosa wil dat ik mijn mensen het t-shirt ontwerpding uit leg. Dit alles moet voor 13.30 want dan moet ik echt richting centrum om boodschappen te doen die klaar moeten zijn om 14.30.
Het is even heel chaotisch. Ook voor mijn groep en daar baal ik van.

Ik ren letterlijk door de supermarkt om op tijd klaar te zijn en dat is in Afrika een tien keer grotere uitdaging dan in Europa. Er is werkelijk niemand die ook maar opmerkt dat je wilt passeren terwijl zij er nog eens tien minuten bedenktijd tegen aangooien of ze wel of niet dat pak suiker uit het schap gaan pakken.

Ik gooi de spullen in de truck en we zijn op de minuut af op tijd terug bij de camping om de mensen op te halen. Het is alleen jammer dat spuit 11 van de groep wederom niet de moeite heeft genomen om er op tijd te zijn. 1 van de mannen gaat haar halen. Een ander komt terug met de mededeling dat ze nog onder de douche staat en ik laat weer een andere man een sprintje trekken om man 1 terug te halen en de dame onder de douche te laten staan. De bootsafari wacht echt niet op ons.
Net als we de truck gedraaid hebben komt ze aan zetten.

De Chobe boat safari was weer als vanouds. Deze keer struikelde je over de dieren. Waar je ook keek zag je grote groepen buffels en olifanten. Lekker dikke krokodillen en natuurlijk de nijlpaarden. Qua vogels was het ook een feestje. Zo waren er deze keer ook lepelaars en een soort stern die ik nog niet eerder had gezien.

We eten ’s avonds in het restaurant van de campsite omdat dit wel zo makkelijk is en de pizza erg ok.
De groep is er al heen terwijl ik nog bij de truck bezig ben. Iedereen is dus weg en dat is een uitgelezen moment om Walt te houden aan een belofte.
Het is op een vorige reis ooit eens mijn prijs geweest bij een weddenschap maar ik heb het nog niet mogen innen. Ik mag, op zijn immens lange wimpers, mascara aanbrengen. Woehahaha.
Altijd leuk!! Hij vind het gefriemel bij zijn oog maar niks en wil, als ik klaar ben, gelijk met zijn vingers er aan zitten want “het plakt!”. Welkom in de wereld van de vrouw met de kleine dagelijkse ongemakjes…hahaha.
We lopen naar het restaurant en hebben besloten te kijken hoe lang het duurt voordat iemand het opmerkt.
We hebben nog even mot omdat ik van hem van mijn plaats moet en ergens anders moet zitten en ik het niet zie zitten om op die manier aangesproken te worden voor de volle groep en het nut er niet van in zie. Hij pissig en loopt weg.
Dus voor de goede vrede er maar even achteraan. Blijkt ie best een goede reden te hebben om daar te willen zitten. Ok, vooruit dan maar.
Hij knippert de hele avond opzichtelijk met zijn lange wimpers en er zijn twee dames die er voorzichtig naar proberen te informeren maar hij hapt niet. In plaats daarvan is ie bezig een dame iets te vertellen dat ik hem in vertrouwen heb verteld. Zodra hij hier over begint weet zij dus ook dat ik haar “geheimpje” heb doorgebriefd. Niet sjiek!
Dus ik geef hem een duw onder tafel. En dat valt niet goed. Hij gaat door met zijn gesprek…” ik heb iets over jou gehoord….maar ik mag er niets over zeggen…”. En ondertussen zit ik me op te vreten.
Ik loop op een gegeven moment weg en hij komt achter me aan. Wat ik wel niet denk om hem een schop onder tafel te geven. Of ik gestoord ben. Dus ik weer terug: wat hij wel niet denkt om wat ik hem in vertrouwen heb verteld gelijk aan de grote klok te hangen waarmee overduidelijk is dat je mij dus geen geheimpje moet vertellen. Dat hij mij daarmee gewoon ongelooflijk voor schut zet.
Zegt ie: ik had dat onderwerp nog helemaal niet aangekaart. Je trapte mij gewoon omdat je aandacht van me wilde.
Serieus???? Hoe vol kun je zijn van je zelf?????
Dus ik zeg hem dat ie normaal moet doen en dat ie wel degelijk dat onderwerp aan het aansnijden was en dat ie daarom dat schopje kreeg. Nou….. ik moest niet denken dat ie gek was. Met hem moest je niet sollen. Hij wist heel zeker dat ie het onderwerp nog niet aangesneden had.
Kortom. Dit is weer een typische Walt-is-dronken-dus-zoekt-ruzie conversatie. Die vallen niet te winnen. Maar ze duren wel een eeuwigheid want afkappen is ook geen optie. En zoals gewoonlijk komt ie halverwege zijn relaas tot inkeer en gaat ie het goed maken door complimentjes te geven over dat ik een goede tourleader ben.
Ondertussen ben ik over mijn mega slaap heen en bijna bevroren op die stomme bakstenen hoop waar we op zitten ergens achter een muurtje. Enige hoogte punt is dat hij….eindelijk…. me een keer een trekje van zijn sigaret liet nemen. Hmmmm…. Daar zat ik al heel lang op te azen. 15 jaar gestopt met roken en toch nog steeds een nicotinemonstertje in een hoekje van  mijn brein.
Het was een gigaheerlijk trekje en hij was tegelijk ook heel vies. Gelukkig werd hij daarna weer heel streng en heb ik de rest van de reis geen sigaret meer mogen aanraken.
Omdat we allebei niet meer echt moe zijn gooien we de laptop tussen onze matrasjes en kijken een aflevering of twee van Criminal Minds.

 vorig verslag

 volgende verslag

Slideshow

kaartje