welkom op www.bolletjeom.nl

Al 12 jaar de wereld rond reizend.... and still going strong!

De Algarve

Eventjes voor de lezers die per ongeluk bij onze verhalen terecht komen een kleine uitleg.
Op dit moment zit ik (Rudi) in een soort chemokuur van 6 maanden. Toch wilden we er graag eventjes tussen uit. Daarom hebben we een weekje Portugal geboekt. Geen normale backpackers reis en ook geen normaal reisverslag.
Aangezien ik nu ook een week dagboek bijhoud rond "de Kuur" voor de Hepatitis C en ik te lui (en te moe) ben om 3 verslagen over 1 week te schrijven krijgen jullie hier een reis/vakantie/medisch verslag.

Dag 1, 6-11-2006 Naar Portugal

Jeroen is gister thuisgekomen met zijn arm in een mitella! Zijn onderarm is zwaar gekneusd door een botsing op het voetbalveld. Afgelopen nacht heeft hij toch redelijk kunnen slapen.

En dan moeten de lamme en de blinde de tas in pakken want we vertrekken vanmiddag voor een weekje naar de Algarve ( Portugal). Ik die duizelig word van twee keer met mijn hoofd schudden, buiten adem is van 3 keer heen en weer lopen en geen kracht heeft in haar handen. En Jeroen die op dit moment niet eens zijn eigen broek dicht kan maken. We proppen alles in 1 rugzak. Ik krijg hem bijna niet opgetild! Dus nieuwsgierig gaan we op de weegschaal staan. 16 kilo!!
Daar vertrokken we mee op wereldreis ! ( per persoon dan). En zo'n tas krijg ik nu niet van de grond...pfff!

Om 13.00 verschijnt mijn moeder om taxi te spelen. Eerst rijden we richting de garage om ons campertje af te leveren voor een reparatie. Om 14.30 zijn we (al!) op Schiphol. Jaja...we moeten er op tijd zijn want we vertrekken om 17.30!?!?
Ik kan hier in de rolstoel makkelijk uit de voeten. En dat is maar goed ook want eenarmige bandiet Jeroen slingert met zijn bagage karretje door de vertrekhal.
Lang Leve de rolstoel! We mogen naar een aparte incheckbalie( eentje zonder lange rij). En daarna in de heeeeele lange rij voor de handbagage controle. Juist vandaag zijn er nieuwe aangescherpte veiligheidsmaatregelen van kracht gegaan. We krijgen allemaal een klein plastic zakje. Alles wat vloeistof is of crème of gel moet er in. Dus ook de Labello en de reserve contactlenzen. Zelfs een flesje water mag niet mee!
We worden aan alle kanten gefotografeerd door de pers van de avondkranten. Een maal door de controle hebben we nog 3 kwartier. We willen even wat eten maar de foodcourt is vandaag niet toegankelijk met de rolstoel. Het is wel eens grappig om te zien tegen hoeveel dingen je oploopt....eh botst in een rolstoel. Waarom bijvoorbeeld een podium van 5 cm hoog om je leuke handelswaar op uit te stallen????
Vlak voordat we aan boord gaan haalt Jeroen een flesje water zodat ik mijn pillen kan nemen. Blijkt dat je ook dat flesje water niet mee het toestel in mag nemen!!! Water dat je hebt gekocht in het veilige Schiphol gebied?

In het vliegtuig zitten we op de eerste rij (weer een rolstoel voordeel) en mijn spuiten gaan de koeling in. Tot nu toe is alles erg goed geregeld bij Transavia. Tot onze verbazing moeten we aan boord voor alles betalen! Altijd handig als je dit niet weet. Dit betekent dus ook dat er geen maaltijd aan boord geserveerd word. En het is precies rond etenstijd. De 3 sandwich opties zijn op dit moment voor mij geen optie en € 2.70 voor een derde flesje water van de dag.....dat gaat me ook te ver. Maar een glaasje water om medicijnen in te nemen is dus gewoon niet te krijgen. Ik moet een flesje kopen!
En waarom zijn we onze koptelefoontjes vergeten? € 5.- voor zo'n kreng om een film te gaan zien waarvan ze de titel niet noemen....
Het bleek " the Devil wears Prada". Met een half oog heb ik gekeken en de andere helft heeft geprobeerd wat te slapen. Ondertussen ben ik kapot en heb denderende hoofdpijn.

om 19.00 locale tijd (het is 1 uur vroeger) landen we in een nat Portugal. Het is wel zo'n 20 graden in Faro en we zitten net tussen de buien in. Een uur later zijn we op de bestemming Villanova in Praia da Oira. Het bungalowcomplex is alles behalve rolstoel geschikt (wat wel beloofd was). De kieren tussen de schots en scheve keitjes zijn precies een wiel breed.
Het appartement ziet er prima uit ( erg luxe voor ons "backpackers") en is gelukkig op de begane grond. Ik pak de tas uit en Jeroen gaat op zoek naar de pinautomaat en afhaal eten. We zitten echt vlak bij de hoofdstraat en dat is nu wel fijn. We delen een kleine pizza en dan duik ik gelijk mijn bed in.

Happy moment: ik hoor een krekel!!

even een update van na de reis. De zwaar gekneusde arm waarmee Jeroen thuis kwam blijkt 2 weken later dus toch gewoon gebroken. Nou ja, gewoon....
Op 2 plaatsen en 1 van de botten steekt gewoon uit. En een scheur in zijn pols. Hij is geopereerd en er nog bijna 4 maanden mee zoet geweest

  volgende verslag

Slideshow

kaartje