welkom op www.bolletjeom.nl

Al 12 jaar de wereld rond reizend.... and still going strong!

Stokstaartje

15-7 Valley of desolation

We staan tijdig op en de zon schijnt. Dat is fijn!
Camdeboo National Park staat op het programma. Heel Graaff Reinet is omringd door dit natuurgebied. Er is een landschappelijk mooi deel en een deel om wild te spotten. Hier geen roofdieren of giganten maar dat maakt het zeker niet minder interessant.
We gaan eerst het park in waar de Valley of Desolation ligt. We zijn amper binnen of we zien de eerste springbokken en Kudu’s. Het is leuk om op pad te zijn met Nico want veel dingen zijn compleet nieuw voor hem én hij is overal heel enthousiast over. We klimmen de smalle weg de berg op en spotten ook nog struisvogels en dassies. Ik hoop hier de zeldzame mountain zebra te zien en wonder boven wonder ziet Nico een stipje op een tegenoverliggende berg. Yeah! Zelfs van een afstand zie je verschil met de steppezebra. Deze variant heeft een soort keelflap zoals sommige koeiensoorten ook hebben.

Bij het eerste uitzichtpunt kijken we onze ogen al uit. Het zicht over het hele dal is fenomenaal. Je kunt zo ongelooflijk ver kijken! En wanneer we ons omdraaien zien we een prachtige rotsformatie met het werk van erosie.
Het volgende uitzichtpunt bevind zich bij die rots. En we hadden er geen idee van dat het een serie van honderd uitzichtpunten was waarbij je op de rand van afgronden staat en de meest bizarre rotsformaties ziet. Erosie is iets prachtigs.
Oh, en hoogtevrees heb ik toch ook wel een heel klein beetje. Nico staat zonder probleem op randjes maar ik krijg het er knap benauwd van.
We lopen van uitzichtpunt naar uitzichtpunt en zien iedere keer weer iets nieuws. De begroeing tussen de rotsen is ook prachtig. Knap dat planten weten te groeien op onmogelijke plekken.

Er is een lizzard wandeling van zo’n 3 kilometer dus die besluiten we te doen. Het pad is de helft van de tijd zoek maar we komen er toch. Ondertussen ook hopend iets van wild te zien. Poep ligt er in ieder geval genoeg.
Terug bij de auto smeren we een boterham en voeren gelijk een paar nieuwsgierige vogels.
We rijden de slingerweg langs de berg weer terug en steken de provinciale weg over naar het andere deel van het park. Daar waar je wild kunt vinden. Het is midden op de dag dus de slechtste tijd om dieren te gaan spotten. En toch struikelen we er bijna over.
Ik wordt heel blij van een Blesbok. Om er later op de dag achter te komen dat die in dit park behoorlijk in overvloed zijn. We zien een mooie grote groep Oryxen wegrennen. Een berg springbokken en kudu’s. Veel struisvogels en parelhoenders. Even zijn we heel opgelaten want we zijn er van overtuigd dat we stokstaartjes zien. Maar het blijken grondeekhoorns die ook goed op hun achterpoten kunnen staan. Jammer maar helaas.
We rijden de stokstaartjes route maar zien ze niet. Wel black Wildebeast en ook die zien er anders uit dan de Blue wildebeast die ik normaal op mijn reizen zie. Bij iedere bocht is er wel weer een andere verassing. Net als ik heel blij aan het doen ben omdat ik een groep blesbokken van behoorlijk dichtbij voor mijn lens heb valt mijn oog op blauwe kraanvogels! Kraanvogels!!!!! Ik een blij ei.
Er staan ook nog een paar oryxen op een afstand zodat Nico ze ook voor het eerst goed van dichtbij kan bekijken. Bonus.

Bij 1 van de viewpoints staat een overvloed aan dieren. Die op eens allemaal beginnen te rennen. Rennende Oryxen en rennende struisvogels. Een machtig mooi gezicht. Alleen jammer dat de oorzaak een domme Nederlander is die gewoon uit zijn auto stapt om foto’s te maken. En dat doet ie op alle volgende viewpoints ook. Mijn handen jeuken om er wat van te zeggen. Want hij is duidelijk niet intelligent genoeg om zelf de conclusie te trekken dat wegrennende dieren wel eens gelinkt kunnen zijn aan zijn herrie en verschijning buiten de auto in een fel shirt. Maar ik moet me inhouden van Nico.
We rijden even een stukje pittig door want er is geen reet aan om tegelijk op plekken te verschijnen met die pipo.
We naderen het einde van het park en mijn batterij van mijn camera is leeg. Suf en balen!
Dus die stokstaartjes hoef ik nu ook niet meer te zien natuurlijk. En wat zien we 10 minuten later. Mijn allereerste echte wilde stokstaart. Ben helemaal niet gefrustreerd dat ik geen foto kan maken….

’s avonds maken we ons op om naar de film te gaan. Gister zagen we namelijk bij een kerk hangen dat er op woensdag en zaterdag een film vertoond wordt. Het is alleen wel heel rustig als we aan komen rijden. Blijkt dat er maar 2 keer per maand een film wordt vertoond…hahaha
Dan dus maar ergens wat eten en voor de verandering maar vroeg naar bed want het is koud!
Ik doe de ontdekking van mijn leven. Mijn bed heeft een elektrische deken en dat is geniaal! Nooit geweten en ik wil er thuis ook eentje.
Wanneer we gaan slapen wordt voor ons bepaald. Om 21.00 gaat de elektriciteit er af in de hele stad. Load Shedding heet dat. Een gebruikelijk fenomeen in zuid-afrika omdat er onvoldoende elektra is om iedereen er van te voor zien.

 vorig verslag 

 volgende verslag

 

Slideshow

kaartje