welkom op www.bolletjeom.nl

Al 12 jaar de wereld rond reizend.... and still going strong!

verdwenen projecten

13-7 Malealea

Omdat we allebei graag slaap willen inhalen hebben we geen wekker gezet. Ik ben om 7.30 wakker wat opzich prima is. 10 uur slaap. Nico ligt nog lekker te slapen dus ik pak mijn laptop en ga buiten kijken. Het is vandaag een stuk helderder dus het uitzicht over de vallei is nu prachtig.
De koffietent gaat open en ik tiep een paar verhalen terwijl ik thee drink. Maar ik hou het niet heel lang vol want mijn handen vriezen er af. Mijn thermo-ondergoed doet zijn werk wel onder de lagen kleding die ik aan heb maar daar hebben mijn handen niets aan. Het is een graad of 5 en ik zit buiten.

Na een heerlijk warme douche gaan Nico en ik de omgeving bekijken. We  lopen naar de handicraft shop. Ik informeer even naar hoeveel mensen er werken en kijk naar de producten die ze verkopen. De kwaliteit is een stuk minder dan 10 jaar geleden en er is niets terug te vinden van de dingen die we toen hebben opgestart. Ik koop wat om het project te steunen en dan weer de heuvel op langs de graanmaalderij waar de ezeltjes voor staan. We komen langs een huisje waar iemand groente aan het verbouwen is in zijn voortuin en hij begint gelijk een praatje. Heel interessant over wat ie van plan is met zijn groente. We moeten even verder komen want dan kan hij ons zijn boek laten zien. Dus hij gaat naar binnen en komt terug met een soort libelle/allerhande met alleen op de omslag een foto van wat groentes. Hij is er enorm trots op. Het is ons een raadsel waarom, maar goed.
Ik leg hem uit hoe hij heel veel sla kan oogsten van 1 krop en je ziet hem oplichten bij het idee. Ik doe dat thuis namelijk ook. Ik wacht niet tot een krop klaar is en oogst dan de hele krop om hem in 1 keer op te eten. Nee, ik heb 4 kroppen waarvan ik al heel vroeg in het seizoen iedere keer de buitenste blaadjes pluk en het midden laat door groeien. Zo gaan 4 kroppen maanden lang mee.
We moeten met hem meelopen naar de trainingstuin van de Malealea Development Trust. Hij verteld dat hij daar ook een paar dagen per week mag werken en hoe alles in zijn werk gaat.
Het ie echt even heel leuk om zo rondgeleid te worden.

We bezoeken de lokale supermakt wat niet meer is dan een hutje met een paar planken aan de muur en daar koop ik wat producten om cadeau te doen aan Lehlohonolo. En ook een zak met bonen die onze gids van net kan opkweken naar plantjes. Hij is er blij mee.

In de lodge eten we een heerlijke lunch van Pasta Bolognese en lesotho brood. Daarna maken we ons op om te gaan paardrijden. Het is nog een kleine uitdaging om een helm te vinden die op het hoofd van Nico past.
Het is nog steeds koud dus we dragen een hoop kleding en ook een muts. Dat helpt niet bij het vinden van een passende helm..haha.
We rijden naar het huisje op de berg en als Lehlohonolo eenmaal zit gaan we onderweg. Het is toch echt een behoorlijk eind en ik kan me amper meer voorstellen dat we dit iedere dag liepen. Te paard zijn we al ruim een uur bezig om bij het huis van Isaac te komen.
Vanaf daar lopen we naar zijn velden. We komen langs de plek waar Jeroen en ik weken lang gaten hebben gegraven en bomen hebben geplant. En helaas staat er nu amper nog een boom.
De harde realiteit. We vragen naar de boomgaard die wij hebben gemaakt. Het enorme stuk land dat we ontdaan hebben van struiken om een mooie akker van te maken, de fruitbomen die we daar geplant hebben en het dure hekwerk dat er omheen is gezet. Want vanaf het paard heb ik gekeken maar ik kon het niet zien liggen. Isaac verteld dat er al na een jaar niets meer mee werd gedaan. Ook dat project is dus niet succesvol gebleken.

Isaac geeft ons een uitgebreide rondleiding over zijn velden en verteld hoeveel bomen hij per jaar verkoopt aan de overheid en wat hij daarmee verdient. En dat is een heel groot bedrag voor dit land. En ook ik moet daar in Nederland een paar maanden voor werken. Hij doet het dus heel erg goed. Hij heeft ook een groep mensen in dienst en dat is fijn om te zien.
Terug bij zijn huis stelt hij ons voor aan zijn vrouw en zijn dochtertje. Fijn om te zien dat hij nu ook een gezin heeft.

Terug in de lodge gaat Lehlohonolo nog even mee om iets te drinken. Hij verteld dat hij nog wel steeds schildert op textiel en ook graag weer t-shirts wil maken zoals we dat toen deden. Maar ja, hoe ik hem daar mee kan helpen weet ik nu ook niet.

’s Avonds eten we mee in het restaurant van de lodge. Kip met chutney. Erg lekker. Daarna spelen we een paar potjes pool en dan snel naar bed voor de generator weer uit gaat.

 vorig verslag

 volgende verslag

 

Slideshow

kaartje