welkom op www.bolletjeom.nl

Al 12 jaar de wereld rond reizend.... and still going strong!

Gastgezin opzoeken

12-7-2015, Malealea

De wekker staat op 7.00 en niet veel later zitten we aan het ontbijt dat bij de kamer inbegrepen is. En dat is echt ongelooflijk uitgebreid en mooi. We krijgen een plankje met een schaaltje yoghurt, muesli, fruitsalade en croissantje. Kopje thee erbij en de vraag wat we willen ontbijten. Huh? Dat staat nu toch voor ons? Nee, dat is het entree. We kunnen ook nog omeletten en dergelijke bestellen.
Tonnetjerond vertrekken we richting Lesotho.
Maseruborder staat bekend als druk maar op een zondagochtend gaan we er als een speer doorheen. Nog geen half uur later hebben we alle stempeltjes en betaald voor de auto.

Het is gek om Maseru weer te zien. Er is de afgelopen 10 jaar veel veranderd. De tijd heeft alles behalve stil gestaan. De stad is vele malen groter dan ik me herinner en er is veel meer bedrijvigheid.
Nico kijkt ook zijn ogen uit. Dit is Afrika en niet Kaapstad en omgeving.
Hij kwam gister met het idee om te gaan kijken bij de ruïnes van de oude koninklijke stad. En ik ben daar ook nog nooit geweest dus vind het een prima plan.
Thaba bosiu ligt een stuk onder Maseru. De weg erheen is heel aardig. Ook daarin heeft de tijd niet stil gestaan. Wel ontelbaar veel drempels maar dat lijkt de norm te zijn in Lesotho.

We parkeren de auto bij het hutje waar je entree mag betalen en krijgen uitleg wat we te zien gaan krijgen boven op de heuvel. Na een snelle boterham vertrekken we vol optimisme richting het pad de berg op. En dat valt nog vies tegen. We denken allebei een redelijke conditie te hebben waar we besterven het zowat tijdens die klim. We gooien het maar op de hoogte want een ander excuus voor het gehijg hebben we niet. We stoppen regelmatig om te genieten van het uitzicht. In de vallei onder ons zijn ze met koeien de akker aan het ploegen en er lopen mannen met ezels.

Boven op de berg moeten we eerst een steen op de enorme stapel leggen. Dit is om respect te tonen aan de koninklijke familie die de oorsprong zijn van het land. Stenen waren je wapen vroeger. Door die bij de ingang achter te laten laat je zien dat je in vrede komt. Er is toevallig ook een lokaal gezin de site aan het bezoeken dus die leren ons wat we bij dit ritueel moeten zeggen.

De berg is bovenop plat en het uitzicht rondom is prachtig. We zien ook de berg die symbool staat voor Lesotho. Hij heeft de vorm van de traditionele hoofddeksel.
Links en rechts staan stukken muur van gebouwen. En het verblijf van de eerste koning is niet meer dan een rechthoekig pand dat even groot is als de gemiddelde woning die je nu overal in Lesotho ziet staan. De vergaderboom is omgewaaid en groeit toch door. Ook apart.
We lopen een stuk door naar de begraafplaats. Daar ligt niet alleen de eerste koning maar ook 1 van de laatste. Hier ligt dus de koninklijke familie begraven. Een aantal van de graven is interessant om de hoofdstenen die er geplaatst zijn. Alle graven zijn een berg stenen met soms aan het hoofdeinden een soort grafplaat met datum en naam maar ook eentje met een beeld van een man met staf.

Terug beneden stappen we weer in de auto en vervolgen onze weg naar Malealea. De weg is prima tot de laatste 14 kilometer onverharde weg. Dat is op sommige stukken echt een uitdaging voor ons kleine huurautootje. Sparky heeft bewezen over zeer weinig vermogen te beschikken dus hij heeft het zwaar op de heuvels.
Het is dramatisch bewolkt als we Gate to Paradise passeren.

Ik herken een hoop. Hier is niet gek veel veranderd. Het huis van Mrs Makomiti staat er nog. Net als het hutje waar Jeroen en ik hebben gewoond. Wel staat er nu een nieuw huis naast. Ik klop aan en een jongeman komt naar buiten. Na wat aftasten kom ik er achter dan de jonge Lehlohonolo nu een man is met vrouw en dochter! 24 is hij nu. Hij was 13 toen wij hier waren. Hij herkent mij niet en hij kan mij niet herinneren. Maar als ik Jeroen noem valt er wel een kwartje. Hij begint over de mikado die wij toen mee hadden genomen. Zijn engels is nu heel erg goed en hij geeft me een korte rondleiding rond het huis.
Mrs Makomiti is er niet. Die is in Maseru bij Palisa (oudere zus). Haar man is vorige maand vermoord op straat om zijn laptop. Daar word je toch wel even stil van. Zijn oudste zus is een paar jaar geleden overleden. Zijn oudste broer woont nog steeds in Amerika maar is gescheiden van zijn vrouw. Hij heeft daar wel twee kinderen dus hij blijft daar. Ook als hij gaat trouwen met zijn nieuwe vrouw die uit Botswana komt.
De jongere broertjes Bonki en Doemisa zitten beide op school.
Zijn vriend Andy die bij ons de deur plat liep om dingen van ons te leren is in 2011 overleden.
Zijn oom Isaac, aan wie we fruitbomen hebben geschonken, heeft nu een serieus grote bomenkwekerij en verdiend daar goed mee.

Aangekomen in de Malealea lodge ga ik wat drinken in de bar. Pas als ik daar binnen stap valt het kwartje dat de man die me net heeft ingecheckt Bob is die voorheen altijd in de bar stond. Ik loop dus even terug en vraag of hij zich ons nog kan herinneren. We hebben hier immers 2 maanden gezeten. Hij herkent mij niet maar alweer doet de naam Jeroen wel belletjes rinkelen.
Bij de bar zie ik Tello staan. Voorheen de paardenman en die was de laatste keer dat wij hem zagen knap ziek. Hij had hartklachten. Hij is daar nu vanaf en weer helemaal gezond. Ondertussen is hij de manager van de Malealea Development Trust. En Moso die ons project 11 jaar geleden begeleide is de andere manager. Tello heeft Moso even gebeld maar die komt pas weer terug op de dag dat ik vertrek dus die ga ik mislopen.
Mick is nog steeds de eigenaar maar eigenlijk runt zijn dochter het met haar vriend. De dochter is nog hetzelfde maar de vriend die 10 jaar terug hier werkte is verruild voor een ander exemplaar. Er lopen ook een paar honden die verdacht veel lijken op dezelfde honden van toen maar ook dit zijn allemaal nieuwe exemplaren.
Mick herkent mij ook niet maar ook hij kent de naam Jeroen nog wel.

Ik regel voor morgen paarden en rij met de auto even terug naar Lehlohonolo om te zeggen dat we hem om 14.00 komen halen en een paard voor hem mee nemen. Dan kan hij mee als we zijn oom gaan bezoeken.

’s Avonds koken Nico en ik zelf iets wat we nog hadden van gister en daarna gaan we terug naar de bar. En klein wit hondje, die een kopie lijkt van Milo van 10 jaar geleden maar dus Max heet, komt bij me zitten en zijn halflange haren zitten onder de “birds”. Dat zijn zaden met weerhaken. En ze zitten echt goed vast. Ik vraag aan Mick of ik ze er uit mag halen en die reageert laconiek met een : “ja hoor”.
Tot ie even komt kijken en ziet hoe veel het er zijn en hoe dicht sommige op zijn huid zitten en bij zijn ogen. Mick komt in actie en we leggen Max in de houdgreep op tafel. Eerst piept en bijt hij nog maar na een tijdje geeft ie het op. Operatie Max duurt bijna een uur en we hebben echt tientallen etters verwijdert. Met name die rond de ogen waren een hele uitdaging.
Als beloning mag Max mee naar de keuken waar er een bot uit de afvalbak gevist wordt voor hem. Hij is gelijk weer vergeten wat we hem hebben aangedaan.

Nico en ik spelen even een paar potjes pool en gaan dan richting het huisje. Het is echt weer stervens koud maar gelukkig zijn er veel dekens. En we liggen er op tijd in want de generator gaat uit om 21.30

 vorig verslag

 volgende verslag

 

 

Slideshow

kaartje