welkom op www.bolletjeom.nl

Al 12 jaar de wereld rond reizend.... and still going strong!

Huskytocht én Noorderlicht!

 

7-2-2015

Vandaag moeten we heeel vroeg op. Wel om 8.00! ja, het is afzien hier.
Het is vandaag uitzonderlijk warm. We starten de dag met -5 en het zou wel eens rond het vriespunt kunnen komen. Gek genoeg ervaar je dit ook echt als best warm na die koudere dagen.

Na het ontbijt gaan we richting de rendierfarm voor een uitleg over het leven van een rendierhouder. En weer mag ik rendieren voeren en dat is zó leuk! Die zachte neusjes en ze zijn zo schuw.
Anssi verteld over zijn leven. Hoe hij in de zomer 5 weken van huis is en overleefd in de wildernis terwijl hij zijn rendieren zoekt om de nieuwe jongen te oormerken. Hij verteld ons het onmogelijke: muggen hebben nut!!!! Ik geloof mijn oren niet. Maar ze zijn hier in de zomer, als het moeras weer lekker sompig is, met miljoenen. En de rendieren worden daar ook niet blij van. Dus ze zoeken elkaar op in grote groepen zodat de middelste geen last hebben van de muggen. Als rendierhouder is dit wel zo handig. Anders zijn ze over honderden kilometers verspreid. Rendieren lopen namelijk compleet vrij rond in Lapland. Je moet dus ook nog je eigen rendier zien te vinden tussen de rendieren van je buurman.
Anssi weet het allemaal mooi te vertellen maar wat een hard bestaan is dat!

We drinken een kopje thee bij het rendierfarmcafé waar we opgehaald worden voor de huskytocht.
We zijn al gewaarschuwd dat we vlot moeten vertrekken omdat de honden helemaal gek worden als ze ingespannen zijn. Die willen rennen!! Niet wachten.
Eerst laten ze ons zien hoe je de slee bestuurd. Dat je mee moet steppen en hoe je echt moet remmen. De honden trekken namelijk gemakkelijk door de rem heen.
Ik heb er zin in!!!!
De slee met onze 6 honden is de tweede in rij. Wat me verbaasd is dat de honden veel kleiner/slanker/dunner in het haar zijn dan ik me had voor gesteld. Maar dat schijnt het verschil te zijn tussen de Alaska Husky en de Siberische Husky. Dit zijn vooral Alaska’s of mixen.
Ik ga sturen en sta te popelen. De honden ook. Het is een geblaf vanjewelste als de touwen los gemaakt worden. En dan sprinten ze weg!!!! Wat is dit gaaf….. En binnen een halve minuut is het ook stil. Een groot contrast met even er voor.
Het sturen is heel makkelijk. En als je twijfelt of je mee moet steppen of duwen dan krijg je wel een signaal van de voorste hond. Die kijkt even over zijn schouder met een blik van: “was je nog van plan om een beetje mee te helpen??”. En als je veel te laat bent met mee rennen en duwen dan krijg je 6 verwijtende blikken. :-)
Het is onbeschrijflijk geweldig. De snelheid van de honden, het prachtige landschap, de samenwerking met de honden. We gaan heuvel op en af en ik moet vaak bij remmen omdat onze slee de voorste wil inhalen.
Na een kilometer of 10 stoppen we bij een kota waar onze begeleiders een lunch voor ons maken. Wederom een heerlijke soep en de worstjes gaan weer op het houtvuur.

Na de lunch mag Jeroen sturen. En ik had nog zó gehoopt dat ie daar geen zin in zou hebben maar…helaas. Vanuit de slee is het ook een mooie ervaring. Je zit met je billen praktisch op de grond dus je voelt de hobbels in de route. De sneeuwkanten vallen soms deels op schoot en in het begin hebben we last van honden die ons willen inhalen. En ze zijn niet altijd even vriendelijk naar elkaar. Er wordt heel wat afgehapt en gegromd. Als er dan plots twee knauwende honden op oog hoogte naast je verschijnen is dat wel een beetje indrukwekkend.
Maar ons span is in no time de slee achter ons kwijt en loopt weer op de hakken van de honden van de slee voor ons. Het maakt niet uit hoe vaak Jeroen de slee stil zet om een mooie afstand op te bouwen. We kunnen amper tot 5 tellen of het gat van een paar honderd meter is weer gedicht.

We zijn in totaal 3 uur weg geweest maar voor mij was dat veel te kort! Ik wil dit wel langer doen. Of zelfs een paar dagen achter elkaar.

Terug bij de lodge lopen we gelijk door naar het meer. We gaan ijsvissen. Tot mijn stomme verbazing ligt er een laag water onder de sneeuw op het meer! En dan blijken mijn snowboots wel waterafstotend te zijn maar zeker niet waterdicht. Maar ja, je stapt ook een tijdje door in enkeldiep water.
Hoewel ik het best heel leuk vind om dat ijsvissen te proberen protesteren mijn natte voeten al vrij snel. Ik hang mijn hengeltje er even in voor de vorm maar na 5 minuten geloof ik het wel. Ik ga naar binnen om mijn schoenen onder de föhn te zetten en droge sokken aan te trekken.
Ik heb alleen geen andere schoenen mee dus ik prop mijn besokte voeten in mijn slippers en glibber de heuvel weer af om me te voegen bij de bessensapdrinkers. David en Gerda hebben weer iets lekkers op het vuur liggen als snackje.
Qua enorme vangst heb ik niets gemist. Er is geen vis in getrapt.

Het begint donker te worden dus we gaan naar binnen. Het is de laatste dag hier en we hebben de hoop op noorderlicht eigenlijk wel op gegeven. Het is de hele week bewolkt geweest en ook nu is het grotendeels dicht getrokken.
We zitten heerlijk aan het avond eten als Gerda binnenkomt met de vraag hoeveel we er voor over hebben om het noorderlicht te zien? We nemen haar niet heel serieus want net was het nog bewolkt. Maar het is dus open getrokken en er is wel degelijk lichte activiteit waar genomen.
De vorken en messen vliegen nog net niet in het rond als iedereen zijn eten laat staan voor wat het is om snel tig lagen kleding aan te trekken en de camera er bij te pakken.
Het is nog even goed kijken wat nu precies het noorderlicht is. Dat hele dunne strookje dat op een beetje nevel of bewolking lijkt? Ja dus.
Hmm, niet iedereen is onder de indruk. Maar het wordt al snel ietsje duidelijker en laat zich ook op de foto zetten als je een statief hebt.
Na een kwartiertje is iedereen weer naar binnen behalve Jeroen en ik. Vooral omdat wij dus als enige een statief hebben en lekker aan het spelen zijn met de instellingen. Na een uur vinden we ook dat er echt niet veel meer te zien valt dus gaan we naar binnen. Daar staat nog een bordje eten op ons te wachten. Zo lief.

Maar we hebben het amper op of we krijgen te horen dat de activiteit flink is toegenomen. Dus hobbelen we weer de heuvel af en dit keer zien we ook echt beweging er in. Het lijkt wel of er een soort nevelwaterval is. Iedereen verwacht de kenmerkende groene kleur maar die zie je met het blote oog dus helemaal niet. Die verschijnt alleen op foto’s.
Wat is dit top zeg! Zo op de laatste avond toch nog het noorderlicht! Echt een kadootje.
Dit was al een top vakantie maar nu kan ie helemaal niet meer stuk!
Gelukkig komt er op een gegeven moment bewolking anders waren we waarschijnlijk vast gevroren op dat meer.

8-2-2015
De wekker gaat om 6.20. Wat is dat vroeg zeg na zo’n verwenweek. Snel de tas pakken en een ontbijtje mee pakken en dan naar de weg lopen en wachten op de bus die ons naar de luchthaven zal brengen. In 2 uur rijden we terug naar Rovaniemi. De zon komt op en dat geeft prachtige luchten.

De luchthaven is schattig kleinschalig. De incheckbalie zit praktisch naast de bagageband. Niks geen gescheiden aankomst en vertrekgedeelte.
De wifi hier wordt massaal gebruikt. Dat heeft iedereen stiekem toch best gemist de afgelopen week. Wat is er gebeurd in de wereld? En snel de facebook-vrienden jaloers maken met een paar prachtige plaatjes van het winterwonderland.
De transaviabak gaat met lichte vertraging de lucht in. Ze hadden wat tegenwind gehad op de heenweg. Maar ja, dat is dus gewoon wind mee voor ons :-)
Om 13.00 Nederlandse tijd staan we weer op Schiphol en is het feest echt definitief afgelopen.

 

Wil je deze reis ook maken?
We kunnen Scandinavian wintersports van harte aanbevelen. www.scandinavianwintersports.nl

  vorige verslag

 volgende verslag

Slideshow

kaartje