welkom op www.bolletjeom.nl

Al 12 jaar de wereld rond reizend.... and still going strong!

Rendierslede

 

6-2-2015
Het is warm vandaag! Het is maar -6! Kortom, een laagje kleding minder.
Voordat we vandaag op pad kunnen moeten we even een fotosessie doen bij het meer. Het is vandaag namelijk helder dus we krijgen de zon te zien. En die staat zo ’s ochtends vroeg….rond zonsopkomst…dus om 10.00 ’s ochtends, prachtig mooi over het meer te schijnen. De sneeuw sprankelt er helemaal van.

We rijden richting het skigebied omdat er vandaag een les crosscountry op het programma staat. Dat is een bepaalde vorm van langlaufen.
Eerst natuurlijk weer een hele tour om de juiste kleding aan te trekken en ski’s en zo uit te zoeken.
In de loipe. En dan mogen we een poging wagen. De latjes zijn super smal en je zit met je schoen alleen aan de neus vast. Om te kunnen glijden moet je op zoek naar je balans en ik vind die niet. Ik blijf alle kanten op zwiepen. Jeroen gaat uiteraard als een speer voorop en sjeest de heuveltjes af.
Bij mij lijkt het erger en erger te worden en na een tijdje merk ik dat ik alleen maar bezig ben met mijn stok om mezelf op te vangen om niet om te vallen. En continue dezelfde kant op. Als ik stil sta voelt het zelfs of ik naar rechts voorover val. Ik ben me toch een partij chagrijnig aan het worden. Dit is weer dat wiebelgevoel waar ik al maanden last van heb en waarvan ik de indruk kreeg dat het de laatste tijd beter ging. De neuroloog heeft 2 weken geleden nog gezegd dat ik er waarschijnlijk gewoon mee moet leren leven of dat het vanzelf een keer over gaat omdat het een virusje of zoiets is…..
Nou…. Op dit moment ben ik er echt pislink om. Ik wil dit kunnen en niet als een bejaarde aan de kant staan! Zelfs als ik de ski’s uit heb zwieber ik door terwijl ik gewoon loop.

David komt me op halen en ik blijf ook binnen nog een hele tijd instabiel. Toch ga ik wel mee met de rendierslede tocht. Jeroen is ondertussen terug van de rest van de crosscountry tocht en gaat de namiddag op pad met de camera. Die wilde niet echt zo nodig met de rendieren op pad. Hij gaat lekker met de camera op pad richting de rivier en het dorpje

Bij de rendieren wordt ik weer helemaal blij. Ten eerste heb ik een zwak voor bijna alle dieren en deze dieren hebben wel zo’n hoge aaibaarheidsfactor dat het bijzonder jammer is dat ze zich niet graag laten aaien. Bij de rendierenfarm staat een deel van de kudde in een grote omheining om bijgevoerd te worden. Voor de paar toeristen die hier komen zijn bakken met brokjes neer gezet zodat je de rendieren uit je hand kunt laten eten. Die paar rendieren die dat durven.
Tja, en ik moet dat natuurlijk ervaren. De held lebbert zo mijn hand leeg en ik ben verrast door de zachte harige neus. Ietsje verderop staat er ook eentje die trek heeft maar niet goed durft. Ik en mijn zwak voor de underdog trek me terug van de groep met een handje brokken en neem alle tijd totdat hij, stapje voor stapje, bij me in de buurt durft te komen en ook uit mijn hand eet. Lief!!!

Bij de sledes krijgen we een korte uitleg. De rendieren sledes zitten traditioneel aan elkaar gebonden zodat ze altijd in een karavaan rijden en er maar 1 dier getraind hoeft te worden op besturen. Rendieren laten zich namelijk niet makkelijk hanteren.
We zijn met 7 man en je gaat per 2 in een slee. Bij mij is dus eigenlijk een plaatsje vrij. David heeft deze tocht nog nooit gemaakt dus hij vraagt of hij mee mag. Wel zo fijn dat ik niet alleen zit want het is knap koud met dat stil zitten en dan is het niet erg als er nog wat lichaamswarmte naast je is.
We krijgen allemaal een dekentje om gelegd en dan kunnen we vertrekken. Het glijdt heel kalm door het landschap. Grappig is het geluid van de altijd krakende knieën van de rendieren. En wat een kracht hebben die kleine beestjes. Het pad dat we nemen is al een tijd niet gebruikt dus je ziet ze een weg banen door de verse sneeuw. Het loopt al tegen het einde van de Finse middag dus de zon gaat onder met een mooie rode gloed. Tijdens de tocht komen we een kudde rendieren tegen die zichzelf hier in de winter in het semiwild moeten redden. Ze zijn vlak bij de farm omdat ze hier ook wat bijgevoerd krijgen.
Na ruim een uur zijn we weer terug en dat is qua timing precies goed. Het was een mooie rit en de voeten begonnen er net bijna af te vriezen.
Na een kopje thee en het inkopen van wat rendiergeweien rijden we weer richting onze houthakkershut waar we vrijwel gelijk aan het eten kunnen.

Vanavond staat er spinaziesoep, zalm met broccoli, bloemkool, aardappeltjes en salade op het menu en als toetje ijs met chocolade saus. Daarna verdwijnt iedereen in dikke lagen kleding richting het meer om het vuur op te stoken en te wachten op mogelijk noorderlicht.
Ik niet. Dat gewiebel heeft me uitgeput vandaag. Ik laat Jeroen me wel sms’en als het de moeite is om me te laten bevriezen.
Ik typ lekker mijn verhalen als de een na de ander terug komt van het meer met de mededeling dat het langzaam aan bewolkt begint te worden. Ik stook de openhaard even lekker op voor als iedereen weer binnenkomt en om 21.00 is de noorderlichtwacht voor vanavond officieel afgelopen. Bewolkt

 vorig verslag

 volgende verslag

Slideshow

kaartje