welkom op www.bolletjeom.nl

Al 12 jaar de wereld rond reizend.... and still going strong!

Skiles

 

4-2-2015

Vandaag is een skidag. De thermometer geeft -18 aan en het is een beetje helder. Dat beloofd een mooie dag te worden. We rijden in 5 minuutjes naar het skigebied en daar worden de spullen gehuurd. Jeroen en ik hebben 1 keer eerder op ski’s gestaan.  Op de indoorskibaan in Dubai...hahaha.
We zijn dus absolute beginners. We krijgen ski-les van Gerda. Privé les dus . Hoe luxe wil je het hebben?!?
Daarnaast is dit een uitgestorven skigebied. De ervaren skiërs in onze groep zijn lyrisch over de kwaliteit van de sneeuw en het feit dat je hele pistes echt voor je zelf hebt.
het aantal pistes is beperkt maar de 2 zwarte pistes zijn ook echt heel zwart.
Maar goed. Wij staan op het miniheuveltje te voelen hoe het is om te glijden en te leren om te remmen. Zo’n beetje de eerste keer dat ik mijn linkerbeen schuin in de sneeuw moet zetten schreeuwt mijn binnen knieband NEEEEE!
Verontrustend maar ik probeer het nog even. Ik ga nog een paar keer het sleepliftje in en het heuveltje af maar na een paar rempogingen is mijn binnen knieband zo over de zeik dat ik mijn linkerbeen met de zware ski eigenlijk niet meer opgetild krijg.
Jeroen zoeft me voorbij en heeft het naar zijn zin. Ik besluit dus te stoppen zodat Gerda met hem verder kan.
Was vergeten hoe moeilijk mijn knie kan doen af en toe. Super jammer dat skiën ook in de categorie knieproblemen valt :-(
Het is 12.00 en over een uur komt iedereen naar het restaurantje voor de lunch. Ik ga daar dus wachten met een kop thee.

Na de lunch stelt Gerda voor om met Frank en Josefien de berg op te gaan om ze te begeleiden op de blauwe pistes. En ze vind dat Jeroen ook wel mee kan.
Spannend!!!
Ik kan ook mee op mijn schoenen naar de top van de berg. De stoeltjesliften hier kennen het begrip rij niet. Er is plaats zat. Er gaan er zelfs meerdere leeg naar boven.
Boven op de berg waait het flink en dan is het toch wel écht koud. Jeroen heeft amper door wat hem overkomt maar hij staat dus gewoon boven en zal skiënd beneden moeten komen.

Ik ga even een kopje thee drinken in het restaurantje op de top. Mooi om zo de hele omgeving te zien. En dan met de stoeltjeslift weer naar beneden. Eenmaal beneden moet ik weer de halve berg op lopen om bij de verzamelplek te komen. Een lekker wandeling waar mijn knie van opknapt.

Jeroen heeft 2 blauwe pistes gedaan die op sommige stukken wel heel spannend waren maar Gerda heeft hem moed in gesproken en hem perfect begeleid. Wat een luxe om een privé instructrice te hebben en in 1 dag van leren remmen naar de top van de berg te kunnen gaan!

’s Avonds gaan we uit eten. Boven op de berg is dus een restaurantje. Om daar te komen moeten we in een pendolino. Dat is een rupsvoertuig die ons de berg op gaat ploeteren. Het ziet er super grappig uit. Een soort vrieskist op een rupsband. Je kunt er met 10 mensen in en hangt allemaal bij elkaar op schoot als je schuin de berg op gaat. Je ziet niet waar je heen gaat want de kleine raampjes zijn compleet dicht gevroren.

In het restaurant worden we verwend met zalmwraps gevolgd door rendiervlees met bessen en aardappelpuree en ijs met blauwe bessen saus. Echt weer heel lekker en een leuke setting.
Terug hoeft de pendolino niet te ploeteren en gaan we in een paar minuten de berg af.

 vorig verslag 

 volgende verslag

Slideshow

kaartje