welkom op www.bolletjeom.nl

Al 12 jaar de wereld rond reizend.... and still going strong!

Sneeuwscooterrit

 

3-2-2015

Om 7.30 zitten we aan het ontbijt. Het is nog donker en het lijkt vandaag  minder hard te waaien. Een uurtje later staan we weer als Michelin mannetjes klaar voor vertrek en ondertussen is het gaan sneeuwen.
Vandaag gaan we een hele dag op pad met sneeuwscooters. Een route van zo’n 90 kilometer. We worden naar het skigebied gebracht en krijgen daar aangepaste kleding. Een bivakmuts, een thermo-overall, dikke laarzen, een helm en leren wanten met binnen wanten.
Nu kunnen we helemaal amper bewegen.
We krijgen een uitleg over de sneeuwscooter. Hoe niet tegen bomen op te rijden en vooral niet remmen met je voeten. Tenzij je een been wilt breken.
Het is nu een uur of 9.00 en bijna licht. Het eerste stuk rijden we een kilometertje of 20 per uur en dat is al een beetje eng. Dat ding schud en glibbert alle kanten op. Het duurt even voordat je door hebt dat het wel glibbert maar nooit echt uit de bocht glijdt. Ik zit achterop en Jeroen stuurt. En achter op is het venijnig koud. De wind striemt in je gezicht en mijn voeten en handen zijn extreem koud. Ik moet zeggen dat ik er voor nu echt geen reet aan vind. Ik vond wandelen 100 keer leuker. Beetje bewegen en warm worden en alle tijd om de omgeving in je op te nemen. Ik zit achterop vooral klappen op te vangen en te proberen er niet af te stuiteren.
Het landschap is nog steeds prachtig mooi wit maar ik zit me vooral af te vragen hoe ik de volgende 7 uur door ga komen.
Na een uurtje stoppen we even en mag er gewisseld worden. Ik ga nu een stuk rijden. Het is in ieder geval een stuk minder koud als je voorop zit. En je weet tenminste of je links af gaat glijden en wanneer de kuilen komen. Dus de klappen vang je veel makkelijker op. De handvaten zijn verwarmd en toch voel ik al heel snel mijn gasgeefduim niet meer. Ik ben behoorlijk blij als er een restaurantje op duikt waar we even naar de wc kunnen en een kop koffie kunnen drinken. Ik neem een chocolademelk en heb daar een uur lang spijt van als ik hobbelend bij Jeroen achter op zit. Misselijk!

We rijden nu een berg op en de bomen raken steeds zwaarder besneeuwd. Ze hangen krom en tegen de top lijken de krom gebogen bomen gewoon witte heuvels. Een echt surrealistisch gezicht. onwerkelijk mooi!
Boven op de berg is de enige amethistmijn van Europa. Niet onder de grond maar aan de oppervlakte liggen de stenen. De wind giert over de bergtop en dan is -15 echt minstens -25! We maken zo snel mogelijk foto’s van de gekke bomen en gaan dan naar binnen voor een uitleg over de amethist.
Na de uitleg mogen we zelf de mijn in om te gaan beitelen. Je mag 1 eigen gevonden stukje mee nemen als het in je gesloten vuist past. De rest mag je inleveren. Hartstikke leuk en ik vind een paar mooie stukjes. Ze hadden me hier wel een paar uur mogen laten. (golddigger :-)  )

En daarna weer de sneeuw in en snel die heuvel af. Het levert wel de mooiste video van de hele reis op!
Na een half uurtje stoppen we plots en blijkt er een hutje te staan waar een meneer al een tijdje bezig is met onze lunch. Binnen brand een lekker vuurtje en de rendiervellen liggen op de banken. Naast het vuur staan twee houten borden met daarop een zalm vastgeprikt die staat te garen. Meneer heeft ook een super goede bospaddenstoelen soep gemaakt. We krijgen een plank op schoot en dat is je tafel. Houten mok er op voor je warme bessensap. Mooie houten soepkom en houten lepel. Boterham er bij met zoute boter en smullen maar. Eigenlijk zit ik al vol maar er komt nog een enorme moot super zachte zalm met een berg groente en aardappel-wegdes met een roomsaus. Ik zou willen dat ik het allemaal op kon. Echt zonde om zulk mooi eten weg te gooien. Gelukkig zijn er meer mensen die deze hoeveelheden echt niet weg krijgen. Compleet voldaan schrikken we op als we horen dat er ook nog koffie/thee met bosbessentaart komt! Hellup!! Waar laten we dat?
Ik begin een vermoeden te krijgen dat ze hier in Finland nogal dol zijn op taart en cake. Tot nu toe bij iedere maaltijd taart gehad. En bij de cafétjes kan je kiezen uit vele soorten. Het is nog net niet aanwezig bij het ontbijt.

Na de lunch stuiteren we ruim een uur over een heel slecht stuk en ik ben er ondertussen wel echt klaar mee. Mijn onderrug klaagt steen en been en ik fantaseer al een paar uur over een date met mijn fysiotherapeut.
Als we een chauffeur-wissel hebben ga ik weer achter het stuur. Dat is tenminste iets actiever en minder saai. Het begint langzaam aan donker te worden en dat voegt wel wat toe aan de beleving. Daarnaast heeft onze gids besloten er genoeg van te  hebben geloof ik dus de maximumsnelheid wordt flink opgevoerd. Van een maximum 35 kilometer gaan we in eens 40 tot 50 kilometer per uur. En dat is echt heeeeeel hard als je alle kanten op glibbert en hobbelt. Het goede nieuws is dat we wel om een uur of 16.00 klaar zijn.

Ik vond het leuk om eens gedaan te hebben. De amethistmijn was leuk. De lunch was geweldig. Het landschap en de sneeuw prachtig. Zo’n machine door de sneeuw sturen was leuk. Maar het scooter rijden had ook een uur mogen duren ipv 7.
Zou ik het nog eens doen? Als ik van a naar b moet en dit is de enige manier of voor een uurtje: Ja
anders…no thanks.

Terug bij de lodge nog even snel de slede pakken om een keer de heuvel af te roetsjen en dan onder de douche. Kijken of die stijve rug daar goed op reageert. Die afspraak met mijn fysio gaat er komen! 

We zijn nog amper bekomen van de lunch of het avondeten dient zich aan. Sushi en kippensoep vooraf. Rijst met gepaneerde witvis en roerbak groente als hoofdgerecht en peren als toetje.
Pfffff..... we nemen allemaal van alles maar een beetje.
Dit winterse buitenleven hakt er wel in hoor! Er wordt ’s avonds nog wat gelezen of een spelletje gedaan maar om 21.00 richting bed gaan is niet vreemd.

vorig verslag

 volgende verslag

Slideshow

kaartje