welkom op www.bolletjeom.nl

Al 12 jaar de wereld rond reizend.... and still going strong!

sneeuwschoenwandeling

 

2-2-2015, Finland

Jeroen heeft een drukke nacht achter de rug. Hij stapte tig keer bezweet het bed uit. Ik dacht dat het juist zijn bedoeling was maar hij klaagde er toch flink over. Gelukkig gingen we heel vroeg slapen en mochten we slapen tot 8.00!
Het ontbijt is klaar om 9.00 en om 10.00 moeten we compleet ingepakt klaar staan voor de sneeuwschoenwandeling. Het is vandaag -15 en het waait een beetje minder dan gister.
We rijden naar het skigebied waar alle materialen liggen. We krijgen uitleg over het gebruik van de sneeuwschoenen en hoe te lopen met de stokken.
En dan aan de wandel. In eerste instantie voelt het heel raar maar je komt er al snel achter dat je best normale stappen kunt maken.
En we lopen door een onaangetaste wereld waar we regelmatig nog zelf een pad moeten maken. Het is niet gek om knie diep weg te zakken in de sneeuw.
Het is echt supersupersuper leuk om te doen.

We steken een paar skipistes open die er maagdelijk bij liggen. Nog geen 5 skiërs op te zien!
Wel duikt er af en toe een snowboarder op uit de bosjes die lekker off piste bezig is. Het lijkt me fantastisch om dat te kunnen!
We sneeuwschoenwandelen nu door het Pyhä-Luosto National Park. Met name bijzonder omdat je in een klein gebied 3 landschaptypes hebt. Moeras, bos en alpine landschap.
Na een kilometertje of 2 rechtdoor gaan we afdalen in een kloof. Sommige stukken zijn echt heel steil en je glijdt op sommige stukken zelfs een beetje. Echt avontuur!
Beneden in het dal is het misschien nog wel mooier. We bevinden ons echt in een kloof dus het is hier kouder want we lopen in de schaduw. Niet dat er sprake van zon is in deze tijd van het jaar en met lichte bewolking…maar toch. En er waait een windje door de kloof. De gevoelstemperatuur schijnt rond de -20 te zijn maar we zijn zo goed ingepakt dat je het nauwelijks merkt. Mijn sjaal en dikke muts zijn na 10 minuten al in de tas verdwenen. Een kol en dun mutsje is zat. En je moet opletten dat je niet gaat zweten dus bij mij gaat er al snel een rits open.

Foto’s nemen is nog wel een uitdaging. Ten eerste moet je stabiel staan en blijven staan. Stokken ergens planten en handschoenen uit. Met je thermo onderhandschoenen je camera zoeken en snel een foto nemen. Want hoewel we het niet heel koud hebben klagen je handen enorm als je ze langer dan een minuut in de buitenlucht houdt.
We lopen door hele diepe sneeuw en gelukkig weet Gerda waar het oorspronkelijke pad is. Er loopt hier namelijk een houten vlonder met bruggetjes over het moeras gebied. 1 stap van het pad af en je zit tot je bovenbeen in de sneeuw. Het gebeurd vrijwel iedereen wel een keertje. En charmant weer opstaan zonder houvast en met sneeuwschoenen is gewoon niet mogelijk.

Als we net een mooie rotsformatie staan te bewonderen zien we 2 rendieren. Zo gaaf!! Ze proberen ons uit de weg te gaan dus lopen de helling op. Ze ploeteren ook in de hoge sneeuw. Ze verdwijnen er tot aan hun buik in. Maar halverwege de helling vertrouwen ze het wel weer en blijven ze stil staan. We lopen een bevroren meer op en kunnen ze nu echt super goed zien.
Terwijl wij alle tijd nemen om de rendieren te bekijken blijken we al de hele tijd naast het doel van onze wandeling te staan….. de bevroren waterval!

We staan keurig te kijken vanaf een uitkijkpunt maar we mogen er dus gewoon helemaal naar toe lopen. Mooi hoor! Ik heb nog nooit een bevroren waterval gezien en het is machtig mooi.
Gerda haalt een soort marsen uit haar tas. Die zijn kneiterhard bevroren dus de chocolade moet letterlijk smelten in je mond.

En dan moeten we de zelfde weg weer terug. En dat doet iedereen op zijn eigen tempo. Of lekker vlot omdat je de weg kent en niet op iemand hoeft te wachten of met tig foto stops…want er hoeft niemand op je te wachten.
Degene die als eerste boven is moet wel het vuur aan maken en Jeroen heeft de lucifers in zijn jaszak gestoken gekregen…dus hij kan niet anders dan 1 van de eerste zijn.
De klim de kloof uit is een kleine uitdaging maar eigenlijk ging het veel makkelijker dan ik dacht. Je glijdt amper uit met die schoenen.

In de Kota brand al een vuurtje en zit een Fins gezin te lunchen. Wij schuiven met onze luidruchtigheid hun kalmte binnen. Jassen los, mutsen af…het is hier warm!! Het vuurtje brand en naar het schijnt vriest het hier maar een paar graden. Hoe grappig dat je dat als warm ervaart.
Gerda tipt ons om onze handschoenen in onze jas onder de oksels te steken om te voorkomen dat ze bevriezen. Je moet het maar weten.
Ze heeft een keteltje op het vuur gezet en we krijgen allemaal een spies met een worstje er aan om te roosteren op het vuur. Broodje er omheen en een flinke kneep mosterd en eten maar!
Kopje warme bessensap erbij is ook echt Fins. Ik weet niet of ik het lekker vind om eerlijk te zijn.
Ik had vanochtend ook een boterham gesmeerd maar die is helemaal bevroren. Ik leg hem dus maar even op het rooster.

Na de lunch lopen we nog een stuk verder op de sneeuwschoenen. Het is bijna jammer dat we het er alweer op hebben zitten. Maar we moeten voor het donker binnen zijn.
Tegen vier uur staan de sneeuwschoenen weer in het rek en gaan we richting het informatiecentrum van het nationaal park. Wij kiezen er voor om het stukje te lopen hoewel het pad eigenlijk vraagt om genomen te worden op een slee. Gelukkig hebben ze daar in Finland een verbodsbord voor :-)

In het informatiecentrum zie je hoe mooi en divers het gebied is in de zomer. We krijgen zin om er voor terug te komen. Er is hier ook een toilet waarvan ik even dacht dat ze voorverwarmde wcbrillen hebben zoals in Japan. Maar die sensatie zegt meer over de koudheid van mijn billen.
De wifi wordt even dankbaar misbruikt en dan rijden we terug naar de lodge.
De maan staat al aan de hemel. Jeroen rent naar binnen om zijn statief te pakken en wij verdwijnen richting het meer om te spelen met de camera.
David ( medewerker van Scandinavian wintersports) staat het dompelwak open te bikken en de kaarsjes langs het pad van de sauna naar het wak aan te steken. Hij heeft de afgelopen uren de sauna ook al opgestookt. Wat een luxe!

De sneeuw op het meer is minstens knie diep. Ik vermaak me enorm met er doorheen banjeren en onderdruk de drang om me er voorover in te laten vallen.
Als de vingers er af vriezen gaan we naar binnen om een handdoek te halen en direct door naar de sauna. Dit is veruit de mooiste plek waar ik ooit in een sauna heb gezeten. Omringt door een winterwit landschap. Met een afkoelruimte met uitzicht op het meer. Op de veranda in de sneeuw staan in je blootje en kijken naar de helden van de groep die het wak in durven.

Lekker rozig schuiven we aan tafel. Heerlijke tomatensoep met een mozzarella salade. Lasagne en tiramisu toe. Pfffff. Daar wordt je niet minder rozig van.

 vorig verslag

 volgende verslag

Slideshow

kaartje