welkom op www.bolletjeom.nl

Al 12 jaar de wereld rond reizend.... and still going strong!

Opmerking voor de lezers

Hallo groepsreiziger. Gefeliciteerd. Je hebt met Googelen mijn site gevonden!
Je bent van harte welkom om hier te lezen maar
ik wil even uitleggen dat ik naast reisbegeleider ook gewoon een mens ben. Als privépersoon houd ik al jaren familie en vrienden via deze site op de hoogte van wat ik mee maak.  Dit zijn dus verslagen van mijn persoonlijke belevenissen en ervaringen. Die kunnen anders zijn dan die van de reiziger. Ik praat in mijn verslagen over niemand uit de groep, niet over de locale organisatie en niet over de Nederlandse. Maar wel over hoe ik dingen beleef. Ik zou graag de vrijheid houden om daar vrij in mijn privé blog over te schrijven.

Gedroogde aap

Thailand/Loas 21 tot en met 26 april 2009 

Op dinsdag kon ik mijn groep ophalen van het vliegveld waar ook de verplichte Thaise gids al klaar stond. Toch een beetje een spannend moment. Alles verliep lekker vlot. Na mijn welkomstpraatje en een lunch was iedereen vrij om zich zelf te vermaken in Chiang Mai.
‘s avonds konden de mensen die zin hadden zich verzamelen in het hotel om als groepje wat te gaan eten. Ik heb ze even langs de insecten op een stokje gevoerd en uiteindelijk zijn we op de nachtmarkt bij een visrestaurantje gaan zitten.

Ik heb alleen wat last van de hitte en niet zo veel trek. De volgende ochtend breekt me dat op. Ik heb wat diaree en ben straal misselijk. Na 1 hap toast hou ik het alweer voor gezien. Eigenlijk wil ik mee op de excursie naar Doi Suthep maar ik wil echt geen bus in. Ik ga weer onder de airco liggen en voer een gevecht met mijn maag en trillende handen. Uiteindelijk strompel ik richting de markt om een tros bananen te scoren en als ik er daar 2 van op heb ben ik weer helemaal opgeknapt.

Om 10.00 stappen we in de bus naar Chiang Saen. We rijden nu door de Golden Triangel. De koffiestop is bij een toeristending waar ze cashewnoten en gedroogd fruit verkopen maar omdat bijna niemand weet hoe cashewnoten groeien en geoogst worden en ze hier de bomen hebben staan is het toch leuk. Rond lunchtijd stoppen we bij “de witte tempel”. Heel bizar omdat hij helemaal wit is en omdat hij nieuw is. Een lokale kunstenaar is 10 jaar geleden begonnen met de bouw en is nog lang niet klaar. Bijzonder is de moderne muurschildering met oa een afbeelding van de twintowers die over 100 jaar de geschiedenis verteld aan de mensen die dan komen kijken.

‘s middags stoppen we nog bij een 5 hilltribes village. Heel fout maar ja. Het is en blijft een moeilijke afweging. De mensen worden gebruikt, hebben geen paspoort meer en worden tentoongesteld. Dan kan je als toerist besluiten er niet heen te gaan uit principe…maar dan hebben ze ook geen inkomsten. Als iedere toerist unaniem zou besluiten niet te gaan dan zou dat werken. Maar er zijn altijd mensen die toch gaan. En als er niemand meer zou komen hebben die dames zonder paspoort ook helemaal geen opties meer.
5 mensen uit mijn groep besluiten het toch te willen gaan zien.
Het viel me alles mee, de dorpjes waren apart van elkaar nagebouwd en er was overal een kleine dans of muziek voorstelling. Ik heb zelfs nog een stukje Akha kunnen praten en een liedje mee kunnen zingen.
De karen dames (longneks) waren natuurlijk voor de gasten het boeiendst. Er zat een meisje met een baby van 3 maanden. Ze was pas 13 jaar en het was echt haar kind! Pff

‘s avonds hadden we in het hotel een officieel welkomstdiner in de tuin van het hotel.

Donderdagochtend staat de wekker om 5.00. Ik ben nog steeds niet lekker en wil mijn maag onder controle hebben voor ik in een bus moet en een stukje wandelen doet vaak wonderen. Om 7.00 rijden we in een uur over een slingerweg naar Chiang Khong: de grens met Laos. Exit stempeltje halen, met de bagage de heuvel af, in longtail bootjes de Mekong oversteken en in Laos formuliertjes invullen. Mijn verplichte Laos gids zou hier klaar staan maar dat is niet zo. Na een tijdje verschijnt een mannetje dat verteld dat mijn gids zo komt. En die gids verteld me weer dat hij niet de oorspronkelijke gids is want die zit nog in Luang Prabang. Op zich geen ramp maar deze lieve jongen kan dus geen lunch meer regelen. Dus moet ik de mensen er op uit sturen om broodjes te laten smeren. Om 10.00 stappen we op onze slowboat die ons om 17.00 in Pak Beng afzet. Een lekker relaxte dag waarin iedereen rustig met elkaar kan praten en elkaar wat beter kan leren kennen.

Aan het einde van de middag gaat de gids met een aantal mensen naar het locale marktje. Pak Beng is 2 straten groot en het marktje is bijzonder. Ze verkopen alles dat in de omgeving te vinden is en eetbaar. Moeilijke beelden voor de vegetariërs! Overal ligt het vlees ongekoeld en in onaantrekkelijke stukken. Veel groente en fruit maar ook boombladeren enzo. Het meest bijzondere was wel een gedroogd aapje dat bij de slager lag. Dat heb ook ik nog nooit eerder gezien!

‘s avonds eten we met een paar mensen bij een restaurantje aan de mekong en gaan dan op tijd naar bed want de elektra gaat om 22.00 uit.

De tweede dag op de slowboat is ook al relaxed. Het is vandaag in het begin wat koeler dus dat is lekker. We stoppen bij een Hmong dorpje en dat was erg leuk. Dit dorpje krijgt zelden toeristen en stond dus niet vol met kraampjes. De mensen bleven gewoon hun ding doen en we hebben kokosnoten uit de boom laten halen.
Vandaag lunchen we wel op de boot en dat was lekker. Vlak voor Luang Prabang bezoeken we de Pak Ou grotten en dan zit de boottocht er op. Gids Tui wacht ons al op en wij nemen afscheid van gids Sai.
In het hotel regent het klachten over de bus die we hebben. Dus moeten Tui en ik iets regelen. We krijgen nu een volgauto voor de bagage die anders op de achterbank zou liggen en in nekken zou schuiven.
Iedereen verdwijnt de stad in. Ik ga ook die kant op en loop uiteindelijk een deel van de groep tegen het lijf en eet met hun mee in een leuk tentje aan de mekong.

De volgende ochtend hoef ik niet zoveel te doen en dat is maar goed ook want mijn maag en darmen liggen weer flink dwars. Ik heb mezelf 2 uur receptie gegeven zodat iedereen met vragen langs kan wandelen en ik met Tui de reis door kan nemen. Daarna ga ik ontbijten/lunchen in Luang Prabang. Omdat ik ‘s avonds met gasten naar het Big Brother Mouse project ga loop ik daar eerst even langs om onze komst aan te kondigen en mijn eigen aankopen alvast te doen. Ik koop voor €105 euro 97 leesboeken voor verschillende schooltjes.

‘s avonds gaan een aantal gasten met mij mee die ook boeken kopen. Zo kunnen we gelijk een klein bibliotheekje weg geven op de scholen.

Als ik terug kom in het hotel is Sai (de receptionist) nieuwsgierig naar de inhoud van de enorme kartonnen doos die ik bij me heb. Ik laat hem wat leesboeken zien en hij raakt helemaal enthousiast. “och, als de school in zijn dorp dat toch eens zou hebben…zijn broer is leraar en zou hier zo blij mee zijn..”
Ik denk er even over na en vraag door over zijn dorp en besluit de volgende ochtend met hem mee te gaan.

De volgende dag zit ik al om 6.00 achter op een brommer naar het dorp van Sai. We worden warm onthaald door zijn broer die compleet verrast is. Het is zondag dus de school is dicht maar er verzamelen zich al wat mensen die de boekjes druk door bladeren. (natuurlijk heeft mijn camera kuren dus helaas hier geen foto’s van). Terug in Luang Prabang loop ik nogmaals bij de winkel van Big Brother Mouse binnen om nog wat aanvullingen te kopen. Wanneer ik zit te lunchen kijkt de ober mijn boekjes bijna bij me van tafel. Ik vraag of hij erbij wil gaan zitten en hij schiet op de stoel af, grist een boekje en is gelijk helemaal vertrokken in het verhaal….ik bestel nog maar een extra thee en ga ook een paar van de boekjes lezen (de meeste zijn 2-talig). Hij leest er 4 en slaat dan een dikkere open. Hij gebaart dat dit niet gaat lukken. Dit is een verhaal voor een paar uur, en pakt een ander boekje. Het dikkere boekje is echter wel echt iets voor zijn leesniveau dus in plaats van een fooi geef ik hem dat boek. Hij was er heel erg blij mee.

‘s middags blijkt er niemand interesse te hebben in mijn toertje naar de waterval dus kan ik onder de airco mijn boek uit lezen. Ik ben “first they killed my father” over het Pol Pot regime aan het herlezen. Erg indrukwekkend weer en ik heb mijn Cambodja feiten weer op een rijtje.

  vorig verslag

 volgende verslag

 

Slideshow

kaartje