welkom op www.bolletjeom.nl

Al 12 jaar de wereld rond reizend.... and still going strong!

Opmerking voor de lezers

Hallo groepsreiziger. Gefeliciteerd. Je hebt met Googelen mijn site gevonden!
Je bent van harte welkom om hier te lezen maar
ik wil even uitleggen dat ik naast reisbegeleider ook gewoon een mens ben. Als privépersoon houd ik al jaren familie en vrienden via deze site op de hoogte van wat ik mee maak.  Dit zijn dus verslagen van mijn persoonlijke belevenissen en ervaringen. Die kunnen anders zijn dan die van de reiziger. Ik praat in mijn verslagen over niemand uit de groep, niet over de locale organisatie en niet over de Nederlandse. Maar wel over hoe ik dingen beleef. Ik zou graag de vrijheid houden om daar vrij in mijn privé blog over te schrijven.

Groep 1, week 3

Zaterdag staat de vulkaan Chimborazo op het programma. De top van deze berg is het punt dat het dichtste bij de zon ligt (of het verste verwijderd van het centrum van de aarde). Een echte topper dus!!
De mensen krijgen de kans deze berg een beetje te bedwingen. We rijden naar de parkeerplaats op 4800 meter en ze mogen dan
klimmen tot 5000. In het NP rond de Chimborazo leven wilde Vicuna's (een lama soort). We hebben geluk dat ze vlak naast de weg staan en we dus goed foto's kunnen maken. De Chimborazo ligt bijna altijd met zijn kop in de wolken maar vandaag hebben we wederom enorm veel mazzel met het weer en zien we hem zelfs even helemaal wolkenvrij!!!
Na de nodige fotostops en bano natural (er zijn wat zieken) komen we aan op de parkeerplaats. Op deze hoogte hebben meerdere mensen al zonder inspanning last van hoogteziekte. Die mensen houden zich dus rustig en gaan
niet mee klimmen. Ik weet uit ervaring en van de afgelopen dagen dat ik er echt niet aan kan ontkomen. Ik moet me hier heel kalm houden. Op de parkeerplaats ontmoeten we de eigenaar van het hotel in Banos die mijn groep als gids gaat begeleiden. Een noodoplossing omdat de gereserveerde gidsen gisteravond laat hebben afgebeld.
Ik ga een tijdje op een muurtje in de zon zitten naast Marc en Hester die beide lichtgroen zien maar de wind is me veel te
koud. Ik zoek de beschutting van de bus op waar ik rustig ga zitten lezen......en dan wordt ik spontaan misselijk, breekt het zweet me uit en even later vind ik mezelf terug van de stoel gezakt. Flauwgevallen terwijl ik stil zat!!!!
Ik sprint naar buiten omdat ik denk te moeten overgeven. Ik lig als een vaatdoekje in de wind en trek weer een beetje bij.
Een uur later gebeurt precies hetzelfde. Wanneer ik weer gestrekt op de parkeerplaats lig om wind te vangen komt Christian(de gids) net terug met mijn groep. Zijn boodschap is duidelijk. NU !!! naar beneden. Ik zit al meer dan 2 uur op deze hoogte en flauwvallen tijdens stilzitten schijnt geen goed teken te zijn.
De mensen moeten hun lunch dus even uitstellen. In de bus zitten er nog een paar mensen met een plasticzakje op schoot voor
het geval dat. Aan de voet van de berg stoppen we. Gek genoeg voelt iedereen die zich beroerd voelde zich al meteen een stuk beter.
In Riobamba spring ik nog even uit de bus in de hoop bij het treinstation kaartjes te bemachtigen. Dit is echt onze
allerlaatste kans ( ik ga niet uitwijden over de dagen van bellen en mailen zonder succes). Helaas, het loket zit dicht en er hangt een bord dat alles uitverkocht is.
Ik mag dit nieuws gaan brengen aan de groep en hoewel ik ze al voorbereid had zijn ze toch erg teleurgesteld.
We overnachten in een oude Hacienda....volgens de omschrijving. Daar is echter weinig van terug te zien want ze hebben het 20
jaar geleden verbouwd tot een soort centerparcs en daarna nooit meer onderhouden. Toch is het wel een leuk ding. De kamers zien er prima uit, ze hebben een sauna en jacuzzi en er staan lama's.
We eten vandaag extra vroeg omdat Chimborazo er bij mensen in hakt. 


Zondagochtend sta ik weer fris op. 2 mensen uit mijn groep wilden zelf gaan kijken of de kaartjes van de trein uitverkocht zijn dus die zijn met het openbaarvervoer al heel vroeg vertrokken naar Alausi. Met de rest ga ik een snel in elkaar gezet programma doen. We maken een stadswandelingetje door Riobamba langs 2 mooie pleinen en naar het park op de heuvel met een mooi uitzicht. Omdat het zondag is kunnen we op ons gemak kijken wat er allemaal gebeurt rond de kerk. Hierna rijden we naar Cajabamba waar een mooie lokale markt moet zijn. Een zeer geslaagde stop want we zijn de enige toeristen en de mensen hier zijn allemaal heel kleurrijk en traditioneel gekleed. Dames met schapen op de rug en kinderen met varkentjes in de armen.
Ik ben met Marco aan het bellen naar een eventuele lunchplek. Net als we balen omdat we daar niet terecht kunnen en er geen alternatief is gaat de telefoon. Marco is bevriend met de machinist van de trein in Alausi en belt hem op. Bel NU! naar het treinstation van Alausi. En wonder boven wonder blijken er in 1 keer kaartjes vrij gekomen te zijn voor de laatste trein. (hoewel de mevrouw aan de telefoon niet blij was dat we haar nummer hadden)
Ik vertel de groep het goede nieuws en we rijden zo snel mogelijk naar Alausi waar Marco in de rij gaat staan (ik mag dat niet). De groep gaat lunchen en rondhangen. We hebben 3 uur vol te maken.
De 2 die vanochtend al zijn gegaan hebben ontdekt dat het inderdaad uitverkocht was maar konden een kaartje overnemen van een reisbegeleider en iemand die ziek was in zijn groep. En dan kan eindelijk iedereen in die lang verwachte trein die om de duivelsneus gaat (knap staaltje ingenieurswerk). Hoewel er te weinig stoelen waren en een deel van de trip in het donker was vonden de meeste mensen het toch geslaagd. We eten in Alausi omdat het al 19.00 is en daarna moeten we nog een uur rijden naar de hacienda in Huigra. Daar blijkt er geen kamer te zijn voor mij en moet ik dus bij de 2 single dames op de kamer.
De hacienda ligt er mooi bij en de mensen drinken nog wat en spelen wat tafeltennis en tafelvoetbal.

We ontbijten in de tuin van de Hacienda. Dat geeft een mooi plaatje zo'n gedekte tafel onder de bomen. We rijden vandaag naar Cuenca en stoppen onderweg bij de grootste Incasite van Ecuador. De hele weg is onverhard en slingert en dan duren 3 uur best lang. Ik heb geluk dat ze een engelstalige gids hebben. Het is een mooie site met de enige ovale incatempel ter wereld. De mensen die Machu Pichu hebben gezien zijn niet onder de indruk maar ik persoonlijk vind het een mooie site.
Vandaag is een nationale feestdag (onafhankelijkheid van Quito) dus gaan we niet bij de hoedenfabriek kijken en zijn we lekker tijdig in Cuenca. Hier moet ik rennen en vliegen om toers te boeken en het hotel te zoeken waar we normaal gesproken zitten. In het hotel hadden namelijk de info pakketjes moeten liggen voor de mensen die naar Galapagos gaan maar die zijn er niet. En helaas ook niet bij het normale hotel. Dat is balen. Als er iets mis is gegaan krijgen we die pakketjes nooit meer tijdig bij de mensen...maar goed....dat is stress voor morgen want nu is het kantoor dicht.
Na lang zoeken heb ik een restaurantje gevonden dat open is. Het eten is er goed en de sfeer in de groep ook. Bij het afrekenen rekent iedereen uit wat ie moet betalen en gaat het geld op 1 grote hoop. En ik ga dan met die hoop naar de kassa. En daar blijkt dan dat 1 briefje van $20 vals is.
Dat is balen! $20 is veel geld. Geen idee natuurlijk bij wie dat briefje vandaan komt en iemand heeft natuurlijk niet met opzet dat briefje er tussen gedaan. Gelukkig kan iedereen zich er in vinden om $1 bij te leggen om het verschil goed te maken.

Dinsdagochtend gaat de groep wandelen in NP El Cajas. Een prachtig NP maar wederom op 4000 meter hoogte dus ik ga mooi niet mee!! Daarnaast moet ik een fysiotherapeut zien te vinden voor iemand uit mijn groep en achter de galapagos pakketjes aan. (uiteindelijk bleken ze toch gewoon in het hotel te liggen).Oh, en natuurlijk naar de bank om te kijken of ik dat valse briefje kan inruilen voor een echte. Helaas zat dat er niet in. Mijn briefje van $20 werd met een groot stempel onbruikbaar gemaakt.
's middags wil ik "even" en fax versturen wat eindigt in 1 uur wachten en dan te horen krijgen dat het niet lukt. De was wegbrengen is ook een crime. Ik kan echt nergens een lavandaria vinden. (de volgende dag blijken er 4 in de straat te zitten van het hotel maar die waren dus allemaal dicht). Al met al is een "vrije" dag zo weg en dan heb je nog niets voor jezelf gedaan.
's avonds hebben maar een paar mensen interesse in samen eten dus gaan we gewoon op de gok ergens heen. We komen in een heel sjiek ding uit. Het eten is betaalbaar maar het pand is echt prachtig!

Woensdagochtend ga ik met een deel van de groep een rondje winkelen, bij wijze van spreken. We gaan naar de hoedenfabriek van Homero Ortega, een beroemde panamahoedenmaker. ( de panamahoed is een ecuadoraans product, niet uit panama!). Een leuke een leerzame rondleiding. Het is  niet te geloven hoeveel werk er zit in het vlechten van zo'n strohoedje. Minimaal 2 dagen en dat ligt dan bij de V&D voor een tientje!
Maar er zit een groot verschil in kwaliteit en dus ook prijs. Er zitten echte pracht exemplaren tussen. Na de hoeden rijden we naar een dorp een eind verderop waar we bij een klein huisje mogen kijken hoe ze itakdoeken weven en hoe ze de wol verven. Leuk om te zien. Ook de cavia's die ze houden en de kolibri's in de tuin. De orchideeen kwekerij is ook boeiend. Hallen vol glazen flessen met daarin stekjes. En dan staat er verderop een rij minipotjes met kleine sprietje en dan blijken die sprietjes al 4 jaar oud te zijn!
We zijn rond lunchtijd terug en ik ga nog eens proberen te faxen en Jeroen bellen. 's avonds ga ik weer met een paar mensen ergens eten. Op het grote plein bij de kathedraal zit een leuk eettentje dat erg populair is. Als we net zitten gaat het touw voor de deur en moeten mensen in de rij staan!

Donderdag is een hele flinke reisdag. We gaan van Cuenca naar de kust. Dat is 12 uur in de bus zitten. We rijden eerst door het prachtige El Cajas NP waar we uit onze fleecvesten waaien bij de fotostop op 4000 meter. Daarna slingert de weg zich naar beneden richting kust. Het landschap wordt steeds groener en tropischer. De temperatuur in de bus ook.
We lunchen bij de Macdonalds in Guayaquill wat gewoon praktisch is ( en ook wel weer eens een keer lekker)
Als we aan de kust zijn krijgen we een  lekke band. Ik ga met de groep een stukje richting het water lopen waar grote hoeveelheden gieren zitten en we zien de eerste pelikaan.
In de bus geef ik uitleg over de galapagos en komt er iemand achter dat het ticket niet klopt. 3 mensen met dezelfde achternaam kan wel eens voor verwarring zorgen ;-)
We komen tegen de avond aan in hostal Mandála in Puerto Lopez. Echt een prachtige stek. Een hele mooie tuin met kleine huisjes die er verscholen in liggen. Mooi hoofdgebouw met heel veel oog voor details en fraai houtwerk.
We eten in het hostal en dan gaan de meeste tijdig naar bed. Ik lig al lekker in mijn bedje als ik te horen krijg dat er ingebroken is in de cabana van 1 stelletjes. Balen!
Eerst kijken wat er weg is natuurlijk. Volgens de eigenaren is dit de eerste keer in 8 jaar tijd, zijn ze verzekerd, zullen ze alles vergoeden en weten ze wie het gedaan heeft. Sinds kort loopt er in de buurt iemand rond die problemen geeft. De politie wordt uit de kroeg gehaald en komt polshoogte nemen. Niet dat je daar iets van moet verwachten maar toch (het beloofde rapport voor de nederlandse verzekering komt namelijk nooit dus het is maar goed dat de eigenaren de schade volledig vergoed hebben)

Vrijdagochtend gaan de mensen op toer. De ene helft gaat naar Isla de la plata (armelui galapagos) en de andere helft op walvissentocht. Het is er namelijk helemaal het goede seizoen voor. Ik ben een groot deel van de ochtend bezig met werkachtige dingen. Ik moet onder andere een half uurtje lopen naar het dorp op zoek naar een printer voor het nieuwe ticket naar galapagos van 1 van mijn gasten. Hierna heb ik honger en ben ik moe dus wil ik een mototaxi terug nemen. Maar die hebben geen zin in het ritje.
Ik loop licht mopperend terug naar het hostel me te bedenken: "ik heb gdvr nog nooit zo ver hoeven lopen op mijn werk voor een printje!"....en toen kwam langzaam het besef dat ik met mijn blote voeten op het strand liep en links van me de pelikanen de zee in zag duiken....en toen verscheen er weer een brede lach op mijn mond.
Voor de mensen die denken dat ik trouwens in de volle zon liep met mijn strakke lijfje in een bikini...nee, dat ook weer niet. Het is zeemist seizoen dus ik liep met een vest aan in de miezerregen....maar toch was het mooi!
Ik kom Judith weer tegen die met haar groep nu ook in Puerto Lopez is. Even gezellig bijgekletst.
's avonds gaan chauffeur Marco en ik met een paar mensen eten bij een visrestaurantje in het stadje zelf. Heerlijke grote garnalen.

Zaterdag ga ik met een klein groepje naar Agua Blanca wat in een natuurgebied ligt. Hier is het beschermde Droge Woud, wat inca restanten, een interesante opgraving van grafurnen en een vulkanische waterbron. Een leuke wandeling met goede uitleg en we hebben heel wat mooie vogels gezien. Hierna naar een ander deel van het NP voor een strandje in een baai om te gaan zwemmen. Bleek alleen dat we eerst nog een flink stuk moesten wandelen. We hadden afgesproken dat we na de baai door zouden lopen naar de parkeerplaats. Maar we konden helemaal geen duidelijk pad vinden. We hebben 3 halve sporen gevolgd en kwamen iedere keer vast te zitten in de bosjes. uiteindelijk maar besloten om te draaien en dezelfde weg terug te lopen. Bij de entree van het park Marco gebeld om te vertellen waar we stonden. Op zich wel een leuke dag maar we waren flink gaar.
's avonds houden we het afscheidsdiner. Niet omdat het de laatste avond is maar wel omdat het een mooie lokatie is en morgen mensen misschien vroeg naar hun kamer willen omdat ze om 4.00 in een taxi moeten zitten. Een gezellige avond met een mooie speech in het spaans voor Marco.

zondagochtend sleep ik me met geweld uit bed. Ik heb een hele slechte nacht achter de rug. Ik heb al sinds dag 1 diaree maar in plaats van dat het beter wordt gaat het steeds slechter. Ondertussen lig ik dus halve nachten wakker van de misselijkheid en pijn in mijn maag en nu ook echt pijn in mijn hele buik.
Maar ik moet vandaag dus 5 uur een bus in en ik ben echt misselijk. Ik doe dus een tijdje mijn ogen dicht en gek genoeg helpt dat. We komen rond 14.00 aan in het hotel. De mensen gaan naar de boulevard en het park met de landleguanen kijken. Ik ga op zoek naar een restaurant en lunch er gelijk met Marco. Ik probeer een soepje te eten maar na een paar happen geef ik het op.
's avonds gaan we met z'n allen eten. Het afrekenen duurde een eeuwigheid en iedereen lijkt blij te zijn als we op weg kunnen naar het hotel.

Maandagochtend staat mijn wekker om 3.45. De mensen die terugvliegen naar Nederland zitten om 4.00 in een taxi die ik uitzwaai. Daarna weer even mijn bed in tot de wekker gaat om 7.00
Om 9.00 zetten we de groep die naar de Galapagos eilanden gaat af bij de luchthaven.
Daarna moeten Marco en ik dus terug rijden naar Quito waar morgen de volgende groep staat te wachten. Ik voel me nog steeds niet lekker.Vooral de pijn in mijn maag is verontrustend dus ik ga in Quito maar eens medicijnen scoren. Marco zijn familie is voor vakantie bij familie dus die moeten we eerst ophalen. Zijn zoontje van 7 probeert hele gesprekken met me te voeren maar snapt niet dat mijn spaans niet perfect is en ik hem vaak niet begrijp.
Na 11 hele lange uren sta ik eindelijk in Quito. Ik ben brak van de slingerweg en ga dus niet eens wat eten. Ik duik mijn bed in met een paar crackers en ga zo snel mogelijk slapen. Morgen komt de nieuwe groep!

 vorig verslag
 
 volgende verslag

 

 

Slideshow

kaartje