welkom op www.bolletjeom.nl

Al 12 jaar de wereld rond reizend.... and still going strong!

Emigreren of niet?

Malealea, 1 t/m 7-11-2004

Maandagochtend zijn we vroeg wakker en gaat Scott op de rand van de klif genieten van het uitzicht. Als wij gaan werken nemen we afscheid. Scott kan vannacht wel terecht in de lodge.
Op ons veld begint het werk al te vorderen. Een stukje is al helemaal stronkvrij en vlak gemaakt. We geven de zaden die we die we van het weekend gekocht hebben. Ze willen voor dit stuk snijbiet omdat dit goede grond maakt voor volgend jaar. Na het werk lopen we naar Isaac. Voor hem hebben we wat speciale zaden meegenomen maar die willen we de anderen niet laten zien. Isaac gaat groente leveren aan de lodge dus hebben we bloemkool, brocoli, paprika en ijsbergsla zaden meegenomen. Veel van deze dingen kan hij ook verbouwen in de winter. We bespreken met hem een zaaiplan zodat hij gespreid kan oogsten ( en verdienen). We willen dat hij in de winter eerst zijn groente in het dorp verkoopt. Daar heerst honger en de lodge kan altijd de auto pakken en naar de stad rijden voor de inkopen.
's middags gaan we naar de lodge om bij te praten met Koen. Hij was vorig jaar onze reisbegeleider. Ondertussen praten we de hele dag over ons Bloemfontein avontuur. Willen we het? Is Terry te vertrouwen?

Dinsdags is Mick terug uit Bloem en we willen graag zijn mening. Omdat hij pas 's avonds laat komt slapen we in de lodge. Na het gesprek besluiten we dat ik de volgende dag met Steve mee rij naar Bloem en Terry te vragen om inzage in de papieren.

Woensdagochtend pak ik dus wat spullen en Jeroen blijft achter om onze werkafspraak na te komen. Eerst brengen we de poortwachter naar het ziekenhuis en bel ik Terry om te zien of hij wel bereid is om inzage te geven in zijn cijfers. Na 3 stops vinden we eindelijk een plek waar de telefoon bereik heeft. En dan volgt een hectische dag die ik als volt ga samenvatten:
Terry is geen sympathieke man. Dat wisten we al maar hij leek te ontdooien afgelopen weekend. Het voorstel bleef aanlokkelijk maar de cijfers waren niet helemaal zoals hij ze geschetst had. Ook al leek het zakelijk allemaal redelijk te kloppen toch gingen mijn nekharen meer en meer overeind staan door zijn neerbuigende houding tegenover mij en in het bijzonder over jeroen ( die er niet bij was). Deze man is zo zelfingenomen, arrogant en bot dat hij ons nooit als partners zal zien maar als personeel.  Aan het eind van de dag wist ik zeker dat ik niet met hem wilde werken en heb ik een excuus bedacht over de financiering. Dit bleek een goede keus want hij ontplofte zowat terwijl ik juist vertelde hoe teleurgesteld ik was dat mijn familie geen lening voor me aan wilde gaan ( wat ik ze overigens nooit gevraagd heb). Hij heeft nog 1 zin tegen me gezegd " je kunt morgenochten om 6.00 de taxi nemen en ik denk dat het bedtijd is". Ik ben dus naar bed gestuurd (?!?!?) en eruit gezet (?!?!)

Donderdagochtend ben ik wakker voordat mijn geleende wekker afgaat. Ik mocht van een jongen zijn mobieltje lenen die ik niet moet vergeten terug te geven voordat ik wegga. Ik kan een taxi delen met een jong peacecorps stel dat al 1,5 jaar in Lesotho woont. Bij het minibusje is het weer een kwestie van wachten to ie vol is. Anderhalf uur later is er nog steeds niemand bijgekoemn. En dan trilt er iets in mijn zak........F.ck in het kwadraat! Ik neem de telefoon op en word door Terry de huid vol gescholden. Fijn! Alsof ik me niet al dom genoeg voel. Gelukkig staan we nog steeds in Bloem en de jongen komt zijn telefoon ophalen. Ik heb snel koekjes gekocht als zoenoffer en zeg duizend keer sorry maar hij is er erg relaxed onder. Hij vond het echt niet erg en verontschuldigd zich zelfs voor Terry's gedrag.
Afijn, na 2 uur wachten vertekt het busje en weer 2 uur later staan we bij de grens. Ik krijg geen nieuw stempel(?)omdat de oude nog geldig is. Het maakt blijkbaar niet uit dat ik al een vertrekstempel heb gehad.
In de bus zit Masajaini, een van Mrs makomiti's dochters. Ze is op weg naar huis om voor ons en haar broertjes te zorgen want Mrs Makomiti moet naar een begravenis. Sinds we in Lesotho zijn heeft ze ieder weekend een begravenis gehad maar deze is ver weg. Je kunt er niet omheen. AIDS eist zijn tol hier in Lesotho.
's middags praat ik Jeroen bij en vertel dat het wat mij betreft niet doorgaat in Bloemfontein. Hij kan zich er helemaal in vinden. We blijven dus reizen! 

 

Vrijdag, Zaterdag en Zondag kunnen we samenvatten als 1 groot niets. We varen vrij en zelfs onze randprojecten lagen stil. Op alle dagen heeft het geregend en gehageld dus hebben we gelezen en spelletjes gedaan. Voor het eerst hebben we ons echt verveeld en zijn we de nederlandse toeristen gaan lastigvallen om nieuw leesmateriaal te bemachtigen. Het hoogtepuntje was het spel Mikado. Dat vind ons gastgezin geweldig

 vorig verslag

 volgende verslag

Slideshow

kaartje