welkom op www.bolletjeom.nl

Al 12 jaar de wereld rond reizend.... and still going strong!

Reisbegeleiden

Quito 4-7 t/m 6-7-2008.

Vrijdag komt een deel van mijn groep aan. Ik moet met de groep in het hostel verblijven dus ik pak een kleine rugzak in en laat de rest "thuis". Even bij de bakker een verjaardagstaart halen en dan rustig wachten tot ze komen. Ik had verwacht zenuwachtig te zijn maar dat ben ik helemaal niet. Ze komen om 10.30 aan in het hostel. De eerste 7 zijn er! Ze mogen hun tas weg leggen en gaan zitten voor een welkomstpraatje. 1 Van de dames is er echter beroerd aan toe. Ze probeert haar hoofdpijn te temmen met veel water en een aspirine maar een half uur later ga ik toch maar een bed voor haar zoeken. De kids (zo noem ik ze maar even) hebben er een vlucht van 18 uur op zitten maar mogen niet naar bed. Ze moeten door bikkelen die eerste dag om zo snel mogelijk in het ritme van Ecuador te komen. De verjaardagstaart valt in de smaak en mijn speech komt ook over. Dan mogen ze inchecken en gaan we op pad. Ik moet ze een tour geven door de wijk Mariscal zodat ze hun weg weten te vinden de komende weken. We gaan lunchen bij een Almuerzo restaurant. Daar serveren ze dus een typische Ecuadoraanse dagschotel en ik ben benieuwd hoe ze daar op reageren. Maar het zijn zo op het eerste gezicht geen miepers wat betreft eten. Er is niet 1 vegetariër en ze roken ook geen van allen. Dat maakt het voor mij allemaal een heel stuk makkelijker. Na de wandeling langs school zodat ze zien waar ze volgende week les hebben en om alle verzekeringsgegevens en paspoort kopieën te verzamelen. Om 3 uur mogen ze vrij rond lopen ;-) Even internetten naar huis of even uitrusten. 's Avonds neem ik ze mee uit eten maar ze vallen tijdens het eten al zo'n beetje in slaap. Om 20.30 zijn we weer in het hostel en in no-time ligt iedereen in bed.

Ikzelf had nog van alles te doen toen ik me in 1 keer heel beroerd begon te voelen. Na een bezoekje aan de badkamer duik ik dus mijn bed in. Vanavond komen nog 2 gasten aan maar die worden opgehaald door Jessie en ik heb instructies achtergelaten bij de receptie voor de nieuwe gasten. Helaas heeft Jessie dat niet mee gekregen dus die klopt om 22.30 blij op mijn deur en heeft de gasten bij zich. Ik doe dus open in mijn pyjama. Niet een al te beste entree maar ja. Ik leg uit dat ik niet lekker was en het word me vergeven. Ik duik zo snel mogelijk weer mijn bed in en hoop dat de rest van mijn groep niet dezelfde symptomen heeft.

Zaterdagochtend staan de kinders fris en fruitig klaar voor het ontbijt. Ze hebben allemaal heerlijk geslapen en nergens last van gehad. De 2 nieuwe en de groep stellen zich aan elkaar voor en dan is de gids er voor de stadswandeling. We wandelen in een uur of 4 van de nieuwe naar de oude stad en bezoeken de Basiliek. Het uitzicht is vandaag prachtig want het is helder. Ook hebben we geluk want de begraafplaats onder de kerk is open. Heel bijzonder om te zien hoe mensen hier omgaan met de dood. Vooral de foto's van de overledenen na hun dood zijn een rare gewaarwording voor ons. We eten weer lunch in een Almuerzo restaurant en daarna moet ik met de schaapjes in de bus. En de bus is alles behalve veilig hier in Quito en ze zijn allemaal onder de indruk van mijn waarschuwing en wat gespannen voor de rit. Natuurlijk gaat alles goed maar ik heb ze liever alert dan onoplettend.

De groep van gister heeft nu 1,5 uur om uit te rusten en ik ga met de nieuwe een deel van de wandeling van gister doen. We gaan ook naar de supermarkt zodat ik boodschappen kan doen voor de picknick-lunch van morgen. We komen net op tijd weer terug bij het hostel om de rest van de chico's op te halen. Om 16.00 hebben ze namelijk de eerste Salsa les. Ik ga in die tijd even een reservering voor het avond eten bevestigen en ontloop zo de vraag waarom ik niet mee doe.

Dan haal ik de kids op van de salsa les en hebben ze weer even de tijd om bij te komen voordat we uit eten gaan. Het eten bevalt ze prima maar toch willen ze al snel weer naar huis. Ze zijn toch erg moe van de reis en de drukke dag dus iedereen ligt weer op tijd in bed. Mij hoor je niet klagen want dat scheelt mij een hoop kansen op problemen. Ik maak alvast een deel van de lunch-pakketjes klaar en duik ook mijn bed is.

Zondagochtend is iedereen op tijd voor het ontbijt en ik krijg ook nog iemand zover me te helpen met het smeren van de broodjes voor de lunch. Dan lopen we naar de bus die ons naar de evenaar moet brengen. Een half uur lopen en 2 bussen later zijn we 1,5 uur verder en 25 kilometer ten noorden van Quito. We gaan naar het museum Inti Nan waar veel uitleg is over de evenaar maar ook een aantal nagebouwde locale hutten. Het is een soort openlucht museum.

Officieel is het geen onderdeel van het programma maar ik heb aan de groep voorgesteld om naar het uitzichtpunt van krater Pululahua te gaan. Ze zitten zometeen nog een week in grauw Quito en ik wil ze iets groens laten zien. Daarnaast is niemand ooit buiten Europa geweest dus het word de eerste vulkaan. We lopen naar de pickup trucks die hier een taxi functie hebben en ze mogen allemaal in de laadklep plaatsnemen. Dat alleen al vinden ze allemaal heel geslaagd! Bij het uitzicht punt smeren we broodjes en koop ik suikerriet voor ze. Sommige horen voor het eerst in hun leven een ezel balken. Ik heb het makkelijk met deze groep! Allemaal nog helemaal groen en onder de indruk van alles!

We lopen naar het dorpje onder aan de heuvel en pakken daar de bus. Onderweg neem ik een kind op schoot dat vrijwel direct in slaap valt. De groep vind dat grappig. Ik realiseer me ineens hoe normaal het hier inderdaad is om als vreemde gewoon een kind opschoot te trekken simpelweg omdat het dan veiliger is in de slingerende bus. In Europa zouden de ouders in de stress schieten. Hier helpt iedereen elkaar. Het kind kijkt ook niet op of om omdat ze bij mij op schoot zit, ze weet niet beter dan dat ze haar halve leven doorbrengt bij vreemde mensen op schoot. En in slaap vallen was ook geen enkel probleem voor haar. Wanneer we in Quito moeten overstappen hebben we pech. We komen midden een een stroom mensen terecht die net naar de voetbalwedstrijd zijn geweest! KUT! Het komt uiteindelijk allemaal goed. Ik krijg ze allemaal in 1 bus en niemand is beroofd maar het was een lange en benauwde rit!

Aan het einde van de middag is er weer een salsa les en ze doen het echt heel aardig! Zelfs de jongens die er niet zo'n zin in hadden. Daarna gaan we naar een terras en gaan we coctails drinken. De eerste 2 dagen hebben ze zich braaf gehouden aan mijn advies om niet te veel te drinken in verband met mogelijke hoogteziekte verschijnselen maar nu is duidelijk dat niet veel mensen er last van hebben. Na 1 coctail gaan we terug naar het hostel om ons om te kleden voor de avond. Het is namelijk flink koud geworden. En dan weer uit eten. Ze zijn allemaal heel jolig en komen tot de conclusie dat 1 glas alcohol er hier inderdaad een stuk harder inhakt dan thuis. Ik ben blij dat ze dat doorhebben. Dan zullen ze de komende periode minder verrast zijn als ze sneller dronken zijn dan thuis. En dat kan mij een hoop narigheid schelen. We gaan eten bij Alladin. Aan de shoarma en falafel met een waterpijp erbij. Helemaal top!

 vorig verslag

 volgende verslag

Slideshow

kaartje