welkom op www.bolletjeom.nl

Al 12 jaar de wereld rond reizend.... and still going strong!

Sushi

Quito 23-6 t/m 27-6-2008.

Maandag weer naar mijn kantoorbaan. Week 2 en ik ben het nu al zat...hahaha. Ontmoet vandaag op kantoor ook de stagiaire (Jessie) die van "mijn" reis afgehaald is en ik voel aan dat ze dit nog niet weet. Ik hou dus maar even mijn mond. 's Middags merk ik dat ze er achter is gekomen en ga even met haar praten. Even uitleggen dat ik de baan niet afgepakt heb maar aangeboden heb gekregen. Blijkt dat zij aan mag geven welk deel van "mijn" reis ze wil gaan doen. We moeten hem blijkbaar delen! Daar baal ik van. Ten eerste omdat ik van niets weet, ten tweede omdat ik hem niet wil delen, ten derde omdat zij natuurlijk de leuke stukjes wil doen en ik geen zin heb om alleen de minder leuke stukjes te doen, ten vierde omdat ik benieuwd ben hoeveel betaalde dagen werk ik dan overhoud en als laatste omdat de eventuele fooi dan natuurlijk ook gedeeld moet worden. En vooral dat financiële deel is balen. Je krijgt als reisbegeleider namelijk letterlijk (!) een paar tientjes per dag betaald. En je bent dus erg afhankelijk van de fooi. Als ik deze reis moet delen kan het wel eens zo zijn dat ik er amper de kosten van het verzetten van mijn vlucht eruit haal. Officieel weet ik dus van niets dus het is maar weer afwachten.

's Middags les van Santiago. Ik heb honger dus gaan we halverwege de les even de straat op om Pan de Yuca te kopen. Dat had ik nog niet eerder gehad en is erg lekker. Het is een heel klein bolletje met een beetje kaas erin dat warm gemaakt word. Een beetje een mini-tosti dus. Ik ben erg moe en ga 's avonds dus lekker vroeg mijn bed in en een DVD kijken. Bourne Identity, deze keer in het Spaans met Engelse ondertiteling. Het valt me op hoeveel tijd je hebt, tijdens het kijken van een film, om na te denken over Spaanse grammatica enzo. Heb echt het gevoel dat het kijken van films mijn Spaans helpt.

Dinsdag gewoon werken en naar school. Mij is nog niets verteld over het eventuele delen van mijn reis dus ik wacht nog maar een dag op nieuws. Mijn huisgenoten gaan 's avonds stappen met Martina maar ik duik mijn bedje in. Ben zo moe!

Woensdagochtend sta ik heerlijk uitgerust op. Ik had mijn schoonheidsslaapje dus hard nodig. Op het werk krijg ik in 1 keer een klant naar mijn bureau geschoven. Of ik even een jungletoertje wil verkopen! Nu ben ik niet te beroerd om een toer te verkopen en kan ik dat ook wel....maar ik zat dus op kantoor om teksten te herschrijven en weet dus niet eens waar ik de info kan vinden om een toertje te verkopen! Gelukkig ben ik ondertussen wel een jungle-expert en vind ik redelijk vlot de prijslijst maar voel me eventjes behoorlijk voor het blok gezet. Tussen de middag lunch ik met Martina op een terras en eindelijk is er eens een zonnetje! De lessen zijn zelfs even in de tuin. We zitten onder een parasol en een kolibrie komt aan de franje plukken om nestmateriaal te verzamelen. Maar hij komt dus echt heel dichtbij en we kunnen hem rustig bekijken. Op een gegeven moment is ie zo dichtbij mijn hoofd dat ik de wind van zijn vleugeltjes op mijn gezicht voel. Zo gaaf!! Niet lang daarna breekt er weer een enorme onweersbui los en vluchten we naar binnen.

Donderdag nog steeds geen nieuws over mijn reis. Tijdens de les testen mijn leraar en ik een spel dat gemaakt is voor Nederlanders die Spaans leren en Spanjaarden die Nederlands leren. En erg leuk spel waarbij je veel woorden oefent en culturele vragen krijgt. Mijn leraar spreekt nu ook een paar woordjes Nederlands!

Ik ga met Judith, Jessie en Maurice wat drinken op een terras om de tijd vol te maken tussen werk/school en Sushi eten. Om 20.00 hebben we namelijk met een groep afgesproken voor de maaltijd van het jaar! Sushi is niet alleen heerlijk en duur in Europa, hier in Ecuador is het elite voedsel. Een paar weken geleden waren Nicole en ik op het idee gekomen op te stoppen met praten over Sushi en het te gaan eten. Het leek ons wel leuk als er nog een paar mensen mee zouden gaan. Een paar is gegroeid tot 12 man dus dat werd reserveren! Om 20.00 komen we aan bij een super-de-luxe uitziend gebouw. We zijn zwaar underdressed want het is pakken en galajurkjes wat hier rond loopt. Dit is dus echt voor de rijkste der rijkste van Ecuador. Volgens Nicole zit er aan de tafel naast ons een minister. Wat een contrast met de rest van Ecuador! Maar ook wel grappig om eens te zien. We laten borden vol Sushi aanrukken en eten ons echt helemaal tonnetje rond. Zo rond zelfs dat ik misselijk ben. Maurice zou eerder weggaan omdat hij nog een afspraak heeft en ik wil nu ook graag eerder weg dus delen we een taxi. Thuis in bed stil liggen en hopen dat de misselijkheid wegtrekt.

Vrijdag informeer ik bij Judith wat de schade was voor een avondje uit eten in 1 van de duurste restaurants van Quito. $20 !!! En dat klinkt voor jullie lezers waarschijnlijk als niet zo gek veel maar hier is dat echt ongelooflijk duur. Een gemiddelde maaltijd voor een toerist in een restaurant is $7 en een gemiddeld dagloon van een Ecuadoraan is $6. Ik weet niet wat een gemiddeld dagloon in Nederland is maar vergelijk het met 80 euro neerleggen voor een maaltijd. Vandaag heeft Jessie een gesprek over welke delen van de reis ze wil doen en ze verteld me daarna dat ze toch niets mag doen maar wel de pick-ups en de eerste 2 dagen van de reis. Balen voor haar en voor mij. Omdat die eerste 2 dagen in mijn ogen het belangrijkste zijn. Officieel weet ik nog steeds niets trouwens. In de middag ga ik dus maar eens heel onschuldig informeren over mijn reis maar ik krijg nog steeds niets te horen. Ach, het maakt me allemaal ook niet zo heel veel uit maar ik had graag het draaiboek voor het weekend gehad zodat ik kan zien hoeveel en wat ik nog moet voorbereiden. Na het werk even langs bij het kantoor van Martina. We gaan voor zondag het paardrijden boeken. Daarna in een taxi en naar de kapper. Sanne is daar ook al. Die is weer terug van haar vakantie in Colombia en ik krijg nu dus alle verhalen te horen. Daarna gaan we samen even een heerlijke salade eten bij Mango tree en naar het terras. Daar zijn Marja en Annet ook al. Maar dan slaat de misselijkheid weer enorm toe en weet ik niet hoe snel ik naar huis moet.

vorig verslag

volgende verslag

Slideshow

kaartje