welkom op www.bolletjeom.nl

Al 12 jaar de wereld rond reizend.... and still going strong!

Oliestaatje

Bandar Seri Begawan 18-12-2007

Vandaag ga ik richting Brunei. De Borneo kenners zullen zich nu afvragen waarom ik niet naar Mulu ga.
HET national park der parken, de hele reden waarom ik op Miri ben gevlogen en de top atractie van de regio. Hier is mijn lijst met excuses: Ik kwam er achter dan de Pinnacles alleen te bereiken zijn via een meerdaagse trekking en dat zelfs fitte klimmers het niet altijd halen. Mijn fysieke conditie is simpelweg te slecht voor zo'n trekking. Toen kwam ik er achter dat vrijwel alles om meerdaagse trekkings draait. Er zijn wel een paar dingen te zien zoals grotten en veel vleermuizen maar om daarvoor nu heen en weer te vliegen? Toen bleek dat terugvluchten deze week niet gegarandeerd konden worden had ik het hele Mulu-plan al bijna over boord gegooit. Doorslaggevend was de info dat ze je op de weegschaal zetten omdat het nauw luisterd hoeveel gewicht er mee kan op de vlucht. En ik wil zeker niet op een weegschaal !!!!

Brunei dus.... Meer dan alleen een stempeltje scoren want ik ben ondertussen ook wel nieuwsgierig. Een oliesultanaat met 1 van de rijkste mannen van de wereld. Zeer strikt moslim en een belastingparadijs. Na het lezen van de gidsen overweeg ik om er te gaan wonen. waarom??? Geen belasting!!! ook niet over je inkomen! gratis gezondheidszorg en scholing, 70% van het land is ongeschonden regenwoud, korte werkweken, gratis sportfaciliteiten, een gegarandeerd goed pensioen, alcohol is illegaal wat me heel veel gezeik scheelt over waarom ik niet drink, enorme subsidies op auto's en huizen Ze helpen zelfs en tripje naar Mecca te betalen als je zelf het geld niet hebt! Voor al deze voordelen moet je wel staatsburger zijn en dat is niet zo heel eenvoudig.

Ok, naar Brunei dus. De wekker is gezet en op het busstation blijkt de 7.00 bus niet meer te rijden. Alleen de 10.00 bus :-( Zucht. Ik loop een luxe hotel in om te ontbijten in een airco ruimte en mijn tijd uit te zitten in een comfortabele stoel. Een geniaal idee van mezelf. Ik eet overheerlijke mihoen als ontbijt voor maar 4 ringgit! Net zo duur als op straat! In de bus naar de grens zit een oudere meneer met enorme uitgezakte oorlellen en een echte keeltatoage. Hij is dus een Iban. Zijn vrouw zit vol smaak een rauw ei naar binnen te werken, Yuk!!

Weer een grensovergang met de bus dus ik ga maar weer met de stroom mee. Bij de grens stappen we uit ( zonder bagage) voor het exit-sarawak stempeltje. Dan de bus in voor nog geen 100 meter. Hier moeten we er uit en wachten op een andere bus. Die brengt ons naar de grens met Brunei. Weer mogen we de tassen in de bus laten staan dus geen enkele angst voor smokkel of bommen hier. Terug in de bus voor 15 minuten. En dan staan we bij het water. We moeten de bus uit en in een heel klein gammel bootje. Wat met een zwabberende rugzak nog een hele toer is. Aan de andere kant van de rivier stappen we weer in een andere bus die ons 2 minuten (!) later op een busstation dropt. Ik ben ik Kuala Belait. Eerst pinnen zodat ik een buskaartje en een cola kan kopen. Ik word aangesproken door een expat-er die vraagt of ik verdwaald ben. Toeristen zie je hier zelden volgens hem. Toch is dit een vrij populaire verbinding bij de backpackers maar ik ben op dit moment inderdaad de enige. Zou ik dan eindelijk op die felbegeerde "off-the-beaten-track" zijn ?!?!?! Ik koop een kaartje naar Seria. In dat half uur kijk ik mijn ogen uit. Brunei is niet zo extravagant als Dubai ofzo maar voor Aziatische begrippen staan hier echt kasten van huizen. En overal oliepijpleidingen en ja-knikkers. In Seria stap ik op een bus naar de hoofdstad van Brunei : Bandar Seri Begawan. Om 15.00 check ik in bij de enige budget accomodatie. Erg basic maar het voldoet.

Ik ga gelijk de buurt verkennen en kom er achter dat het een hele kleine hoofdstad is. Met een uurtje heb ik het hele centrum gehad. Even een foto maken van de moskee en dan op zoek naar avond eten

 vorig verslag 

 volgende verslag

foto

Slideshow

kaartje