welkom op www.bolletjeom.nl

Al 12 jaar de wereld rond reizend.... and still going strong!

Orang utan

Kuching, 5+6-07-2005

Donderdags hebben we met een groepje een boot gedeeld om Bako NP uit te komen. Uurtje wachten op de bus, uurtje in de bus en met de enorme hitte en lucht vochtigheid ben je dan behoorlijk gaar.
Wel gaan we gelijk naar een fotozaak om te kijken wat er aan de hand is met mijn geheugenkaart. Na heel veel moeite lukt het de fotoman om het probleem op te lossen al weet niemand precies wat er is mis gegaan.
's avonds gaan we naar de rivier waar een mooie boulevard langs loopt. Tijdens een prachtige zonsondergang kijken we naar een roeiwedstrijd.

We zijn niet echte langslapers of uitslapers maar we zijn nog nooit zo vaak zo vroeg ons bed uit geweest als de afgelopen 14 maanden! De afgelopen 10 dagen stond de wekker 7 keer voor 7.00. Vandaag was het 6.15 want om 7.00 is de bus richting Semenggoh Nature reserve and rehabilitation centre.
"vol verwachting klopt ons hart...." want Orang utans in het wild zien staat hoog op ons verlanglijstje. Het centrum vangt dieren op die in beslag zijn genomen. Sommige kunnen vrij snel weer terug de natuur in omdat ze maar kort in gevangenschap geleefd hebben en sommige kunnen nooit meer terug. Op dit moment worden er 4 orang utans getraind in wild worden en die krijgen we daarom dus ook niet te zien. Iedere dag word er bijgevoerd en een aantal apen komen daarvoor nog steeds terug. Een moeder met baby is zelfs zo ongeduldig dat ze in het kamp komt aankloppen.
Verder in het bos is de officiële voederplaats waar al een groot vrouwtje en een tiener zijn. Net als het leuk wordt is mijn kleine geheugenkaartje vol. Snel wisselen dus. 2 hele minuten later zijn mijn batterijen leeg. En dan slaat het noodlot toe....Mijn reserve batterijen zijn volgens de camera leeg ( wat niet zo is)!!!!!
1 keer in mijn leven sta ik in de bosjes naar "wilde" orang utans te kijken en ik kan geen foto's maken...........moet ik nog uitleggen hoe frustrerend dat is?
Om nog even wat zout in de wonden te wrijven komt Ritchie, het grootste mannetje, over het pad aangekuierd. Hij is echt enorm. Ook een leuk foto moment is als een tiener aan een liaan begint te schudden om Ritchie te laten weten dat hij plaats moet maken

 

Het was geweldig om deze dieren in het "wild" te zien. Helaas word hun leefomgeving nog steeds ernstig bedriegd dus hebben we maar een kleine donatie in het potje van de stichting gedaan. Misschien ga ik morgen terug om foto's te maken.....

TIP
meer lezen over de national parken van Sarawak?
www.sarawakforestry.com

vorig verslag

volgende verslag

Slideshow

kaartje