welkom op www.bolletjeom.nl

Al 12 jaar de wereld rond reizend.... and still going strong!

Bedonderd

Tofo, 25-04-2005 t/m 27-04-2005

We zitten nog in Bamboozi en hebben afgelopen nacht met oordopjes ingeslapen ( we waren vergeten dat we die hadden) en dat scheelde een hoop. Toch verhuizen we naar Casa Barry. Als ik mijn slaapzak in wil pakken kom ik er achter dat ik mijn slaapzak-compressiezak kwijt ben. Die is in de bakkie blijven liggen. Als we die doorzoeken komen we wel een andere ( kapotte) zak tegen. Iemand heeft waarschijnlijk dus “ geruild”. Vrij irritant want mijn slaapzak past nu niet meer in mijn rugzak.
We worden door onze Zuid-afrikaanse bakkie vriend afgezet en checken in. We nemen een Barracca. Een hut met 3 1persoonsbedden, klamboe’s en electriciteit. Ze komen beddegoed en een kastje brengen en als we terug komen van het douchen hebben we zelfs een mat voor de deur en een emmer water ( om zandvoeten in af te spoelen)!

We zeggen het snorkelen met de walvishaaien voor vandaag af. Ik heb een bonkhoofd en een loopneus en dat snorkelt niet lekker. We proberen te interneten maar het is traag en wil geen mailtjes verzenden. We kopen bananen en avacado’s, lopen naar de bar............. en weer terug en dan is de dag om.
’s Avonds eten we garnalen en inktvis. Het leven is goed in Mozambique!
’s Nachts komt de storm los die er al de hele dag zat aan te komen. Even vragen we ons af of ons bladerdak wel blijft liggen.

Dinsdag is nog steeds een beetje bewolkt dus gaan we naar Inhambane. Een van de oudste stadjes van het land. In de baai dobberen een paar Dhow’s. Platte bootjes met een driehoekig zeil. Naar het schijnt heel typisch voor afrika maar voor ons de eerste keer dat we ze zien. We lopen wat door het stadje tot we een bordje “museum” zien. Daar gaan we maar eens kijken. Als je geen tijd hebt kun je het gerust laten zitten maar als je niets anders te doen hebt (zoals wij) dan is het best leuk om even binnen te kijken.

Inhambane heeft 1 bank....en wij kunnen er pinnen ( met de creditcard)!!!!! Hadden we niet hoeven verhuizen, ach ja, het bevalt ons wel bij Casa Barry.
Voor de rest is er niet zoveel in Inhambane. We hadden gehoopt wat eten te kunnen kopen maar ze hebben niet veel meer als in Tofo. Er is veel vis, een paar groentes en wat fruit. Geen rijst, pasta, aardappelen, kaas, jam, sausjes, koekjes, broodbeleg, zakdoeken, vlees of chocola ( =heel belangrijk). Wel zijn er overal Cashewnoten, het export product. Wonder boven wonder vinden we zonder al te grote problemen doucheschuim terwijl we dat zo moeilijk konden krijgen in Z-A. Na heel lang zoeken vinden we eindelijk een ansichtkaart( maria’s opdracht) en posten die ook maar gelijk.
Op een terrasje drinken we een colaatje op de verjaardagen van Manon en Sonja ( sorry dames, geen internet). In de bus terug naar Tofo kom ik er achter dat ik bedonderd ben. 2 cola koste 25.000 metacais en ik betaalde met 100.000. Ik kreeg 3 briefjes van 10.000 en 9 munten van 5000................tenminste, dat dacht ik. Het blijken dus muntjes van 500!!!! Nu is er nauwelijks verschil tussen die twee( eigenlijk alleen een nul) maar de bardame wist dondersgoed wat ze aan het doen was. Lekker toeristje pesten die toch al in de war is van al die nullen...?!?! Grmbl?!?!
Afijn, 2 cola voor de prijs van 5!

 

In de namiddag duiken we nog even de zee in ( hadden we al 2 dagen niet gedaan). Later ruil ik kralen voor een armbandje. De jochies willen gelijk weten wanneer ik meer kralen heb en of ze een bestelling kunnen plaatsen.
’s Avonds gaan we maar weer eens uit eten ( we hebben geen keus). Het enige restaurantje in het dorp is ’s avonds dicht(?) dus dan maar weer naar restaurant Casa Barry. Onderweg krijgen we nog een flinke plensbui op ons dak dus we komen als verzopen katten aan. Omdat we ’s middags al een fishermansbasket op hebben wilde we eens wat anders dan vis. Ik ga voor de salade maar Jeroen heeft wat pech. Ze hebben geen lasagne meer, geen pasta en ook de kip is op. Vertwijfeld kijkt hij op de kaart. Na een tijdje blijkt dat de kip niet op is maar alleen de kipfilet. Dit is weer zo typisch voor afrika. Je verteld de ober dat je iets anders wilt dan vis maar er komt geen reactie. Er is niets mis met het engels van de jongen. “ de helpende hand bieden” is gewoon een fenomeen dat in afrika nog niet is doorgedrongen.. Nog een voorbeeldje: Rudi tegen de barjongen:”verkopen jullie ook chocolade?”
Het antwoord:”eehh... ja, soms”................ok, vandaag niet dus.
Rudi tussen neus en lippen door tegen de manager later die dag:” ik zou een moord doen voor chocola”
De manager:”Dat verkopen we in de bar, hoor!”. Afijn, manager loopt mee en verteld de barjongen om het chocola aan te vullen ( dit hele verhaal herhaald zich later die week nog eens)

’s Nachts stormt het weer enorm maar het dak blijft ook deze keer liggen.
Woensdagochtend vragen onze buren of we onze plek op de walvishaai- snorkel boot willen afstaan. Zij moeten namelijk na vandaag weer verder reizen. Geen probleem, wij gaan wel op de boot van vrijdag. Uiteindelijk hebben de buren pech want door de wind wordt het afgelast. Het blijft de hele dag plensen dus komen we niet verder dan een beetje schrijven, lezen en slapen. ( wij zijn weer aan het strand....al 3 dagen rot weer...hahaha)
’s Avonds de vis die we ’s middags binnen hebben zien komen. De Dorado of dolfinfish en die is echt heeeeeel lekker.

 vorig verslag

 volgende verslag

Slideshow

kaartje